ALPHA της Κυριακής

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, το τελευταίο ειδικά διάστημα, δείχνει να έχει χάσει τον έλεγχο και να πολιτεύεται ως εάν να υπήρξε πλήρης ανατροπή δεδομένων

Μεταξύ του ενθουσιασμού και της ανάγκης επικοινωνιακής προβολής αυτών που θεωρείς επιτυχία, οφείλει να υπεισέρχεται η ελάχιστη σεμνότητα που διατηρεί το μέτρο και εστιάζει στην αποτελεσματικότητα. Αυτό δεν το είχαμε ποτέ στην Κύπρο και, δυστυχώς, όσο πάει και το πράγμα γίνεται χειρότερο. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, το τελευταίο ειδικά διάστημα, δείχνει να έχει χάσει τον έλεγχο και να πολιτεύεται ως εάν να υπήρξε πλήρης ανατροπή δεδομένων.

Είναι γεγονός πως βρισκόμαστε στο μέσο μιας γεωπολιτικής ανακατάταξης η οποία είναι δυνατό να διαμορφώσει ένα νέο περιφερειακό και ίσως παγκόσμιο σκηνικό. Ποιο θα είναι αυτό, ουδείς μπορεί να προβλέψει αυτή τη στιγμή καθώς τα πράγματα είναι επικίνδυνα ρευστά. Και αυτή η ρευστότητα επιβάλλει μετρημένους και σοβαρούς χειρισμούς προς διασφάλιση των καλύτερων συνθηκών κατά την έξοδο από την κρίση και όχι μεγαλόστομες διακηρύξεις που μετατρέπονται σε μπούμερανγκ.

Υπήρξε η κρίση του Ακρωτηρίου. Ζητήσαμε ευρωπαϊκή υποστήριξη και την εξασφαλίσαμε, γεγονός που απέδειξε τις καλές διασυνδέσεις του Προέδρου αλλά και την πρόθεση της ΕΕ να διαδραματίσει ένα πιο αποφασιστικό ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις. Ως εδώ όλα καλά. Έπρεπε να στήσουμε και όλη εκείνη την παράσταση με τον Μακρόν και τον Μητσοτάκη για να διαφημίσουμε τη μεγάλη μας επιτυχία; Έπρεπε να γίνουν πομπώδεις δηλώσεις και να εκμαιεύσουμε παγκόσμια κάλυψη για να μάθει όλος ο κόσμος ότι η Κύπρος βρίσκεται σε κίνδυνο και ότι οι θάλασσες της γέμισαν με πολεμικά πλοία; Τώρα τρέχουμε ασθμαίνοντας να μαζέψουμε τις συνέπειες αυτής της υπερβολής στον τουρισμό ο οποίος δέχεται ήδη βαρύ πλήγμα.

Είχαμε πρόβλημα συνεννόησης με τη βρετανική κυβέρνηση για τη διαχείριση που κάνει στις στρατιωτικές βάσεις της στην Κύπρο. Το υποδείξαμε, το καυτηριάσαμε και ανοίξαμε ένα διάλογο αποκατάστασης μιας καλύτερης επαφής και συνεννόησης. Έπρεπε να το φέρουμε ενώπιον του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και να επιδιώξουμε αναφορά στα συμπεράσματα; Έπρεπε να δηλώνουμε, δήθεν αινιγματικά, ότι θα πρέπει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση μόλις τελειώσει αυτή η κρίση; Και έπρεπε να μιλούμε για «αποικιοκρατικό κατάλοιπο» αφήνοντας σαφώς να νοηθεί ότι στόχος μας είναι η απομάκρυνση των βάσεων; Αφού ξέρουμε πολύ καλά ότι, ούτε μπορούμε εύκολα να εγείρουμε ένα τέτοιο θέμα, ούτε και θέλουμε στην πραγματικότητα. Η όλη συζήτηση, όπως εξελίχθηκε, δεν δημιουργεί την εικόνα ενός σοβαρού συνομιλητή ο οποίος θέλει να διορθώσει ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία των βάσεων και την προστασία των Κυπρίων πολιτών που ζουν εκεί.

Και, ως προέκταση αυτής της συζήτησης, ήρθε και η δήλωση πως «οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να έχουν λόγο στη συζήτηση αυτού του θέματος αφού επιστρέψουν στην Κυπριακή Δημοκρατία». Αλήθεια, πως συνάδει αυτή η δήλωση με το όραμα της επανένωσης που επαναφέρει κάθε τόσο ο Πρόεδρος και το οποίο υποτίθεται ανέπτυξε για ακόμα μια φορά στον Αντόνιο Γκουτέρες; Πως βοηθά μια τέτοια δήλωση την προσπάθεια που λέμε ότι καταβάλλουμε για επανέναρξη των συνομιλιών «από εκεί που έμειναν στον Κραν Μοντανά». Ακόμα κι αν θεωρητικά εννοούμε ότι η ομοσπονδιακή δομή που θα προέλθει μέσα από μια συμφωνία θα αποτελεί μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν έχει κανένα νόημα αυτή τη στιγμή να κάνει κανείς τόσο βαρύγδουπες δηλώσεις. Βούτυρο στο ψωμί όλων όσων δεν επιθυμούν την επανέναρξη των συνομιλιών. Εκτός και αν συμπεριλαμβανόμαστε κι εμείς σε αυτούς.

Σεμνά, λοιπόν, κύριε Πρόεδρε. Οι πραγματικές επιτυχίες δεν είναι εκείνες που καταγράφονται σε ένα ή μερικά τηλεοπτικά ρεπορτάζ. Οι πραγματικές επιτυχίες είναι αυτές που έχουν βάθος, δημιουργούν προοπτικές και τα αποτελέσματά τους εμφανίζονται στη δημόσια σφαίρα όταν πια είναι οριστικά. Κι ας μην έχουν διαφημιστεί προηγουμένως.