ALPHA της Κυριακής
Αυτό που αδυνατώ να κατανοήσω είναι την πληθώρα ανθρώπων που θεωρούν πως μπορούν να κυβερνήσουν έναν τόπο.
Κοίτα να δεις που σε ένα μικρό νησί, του σχεδόν ενός εκατομμυρίου πληθυσμού, είναι τόσοι πολλοί αυτοί που θέλουν να μας σώσουν. Παρά το γεγονός πως έχουμε ακόμη 17 μήνες μπροστά μας, η χώρα κινείται ήδη σε ρυθμούς προεδρικών εκλογών για το 2028 και ένας ορυμαγδός ονοματολογίας είναι σε εξέλιξη. Οι μέρες μας πλέον γεμίζουν με σενάρια, πρόσωπα και ονόματα.
Αντιλαμβάνομαι πλήρως πως είναι πολύ λογικό να υπάρχει οργασμός διεργασιών από πλευράς πολιτικών κομμάτων ώστε να είναι πανέτοιμα με τους εκλεκτούς τους που θα ριχτούν στη μάχη της κάλπης. Αυτό που αδυνατώ να κατανοήσω είναι την πληθώρα ανθρώπων που θεωρούν πως μπορούν να κυβερνήσουν έναν τόπο.
Ξεπετάγονται από παντού. Από το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό, από το παλιό και ξεπερασμένο, από τον επιχειρηματικό κόσμο. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς με ποια φόντα, πάνω σε ποια βάση και πολιτικά κριτήρια βασίζεται η σκέψη τους για κάθοδο στις προεδρικές εκλογές. Οι επαινετικοί λόγοι παρακινητών ή η υπερφίαλη – ανεδαφική – εικόνα που επικρατεί για τις δυνατότητες τους δεν προσφέρουν ποσοστά.
Στην Αμερική που έχει πληθυσμό 340 και βάλε εκατομμύρια, το δίπολο Ρεπουμπλικάνων – Δημοκρατικών έχει τις ρίζες του από τα μέσα του 19ου αιώνα και κρατάει μέχρι και σήμερα. Στις εκλογές για την προεδρία της υπερδύναμης του πλανήτη οι υποψήφιοι είναι δύο και προέρχονται από τα δύο αυτά κυρίαρχα κόμματα.
Προφανώς εμείς ξέρουμε κάτι περισσότερο, κάνουμε κάτι καλύτερα και όπως πολλοί συχνά ακούμε…ο τόπος πάνω απ’ όλα. Το κόμμα είναι πάνω απ’ όλα. Μία φράση που βγαίνει αβίαστα από το στόμα των περισσοτέρων πολιτικών μας και την οποία χρησιμοποιούν ως αφετηρία για τα όσα διεκδικούν. Που δεν είναι τίποτε άλλο από την εξουσία.
Στον ΔΗΣΥ η εσωστρέφεια έχει απλώσει και πάλι τα πλοκάμια της, η ρήξη ανάμεσα σε πρωτοκλασάτα στελέχη είναι εμφανέστερη από ποτέ, ο διχασμός είναι προ των πυλών κι όλα αυτά γιατί πολλοί μνηστήρες εμφανίζονται να διεκδικούν με πάθος το χρίσμα για την προεδρική υποψηφιότητα. Σαφώς και όλοι έχουν δικαίωμα στις δημοκρατικές διαδικασίες ενός κόμματος αλλά όταν το κόμμα οδεύει προς τον γκρεμό είναι μία καλή ευκαιρία να αποδειχθεί σε πράξη το «πάνω απ’ όλα το κόμμα» και να παραμεριστούν οι όποιες προσωπικές φιλοδοξίες υπάρχουν. Στην περίπτωση του ΔΗΣΥ αντί να βλέπουμε να γίνεται μία ειλικρινής πολιτική διαβούλευση για να μπορέσει να υπάρξει ένας που θα οδηγήσει ενωμένη την παράταξη στις εκλογές του ’28, αντ’ αυτού είμαστε μάρτυρες ενός ρήγματος που όλο και βαθαίνει και ετοιμάζεται να παρασύρει τη συναγερμική δυναμική.
Εν κατακλείδι, η εικόνα που πηγάζει από το σημερινό πολιτικό σκηνικό της Κύπρου είναι πως μπροστά στις αχαλίνωτες προσωπικές φιλοδοξίες απούσα είναι η αρετή της σωφροσύνης αλλά και το λεγόμενο timing. Πότε δηλαδή πρέπει να κάνει κάποιος κάτι, πότε θα ήταν καλό να κάνει ένα βήμα πίσω από κάτι που σκέφτεται ή ακόμη και να αντιληφθεί πως ίσως δεν πρέπει να κάνει καν αυτό το βήμα που έχει στο μυαλό του.
