Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη λογοδοσία, θεσμική εξωστρέφεια και ανάληψη ευθύνης
Η αυτοκριτική είναι η διαδικασία κατά την οποία ένα άτομο αξιολογεί τις δικές του πράξεις, συμπεριφορές, σκέψεις ή παραλείψεις. Σκοπός, όχι φυσικά το αυτομαστίγωμα αλλά η αυτοβελτίωση και διόρθωση τυχόν σφαλμάτων. Σπουδαίο πράγμα να κοντοστεκόμαστε κάθε τόσο και να αναλογιζόμαστε τί κάναμε σωστά, τί όχι, να μαθαίνουμε μέσα από τα λάθη μας και να προχωράμε σοφότεροι και πιο γεμάτοι.
Αυτό οφείλουν να πράττουν και οι θεσμοί. Ενίοτε όμως παρατηρείται μία δυσκολία να σταθούν απέναντι από καθρέφτη, να κοιταχτούν σε αυτόν και να προβούν στην απαραίτητη αυτοκριτική προκειμένου να εντοπίσουν τα κακώς κείμενα τους. Αντ’ αυτού παρουσιάζουν μια εικόνα πως όλα είναι σωστά καμωμένα, επικρατεί τέτοια τάξη, τέτοια αλφαδιά και αδικούνται κατάφωρα όταν δέχονται επικρίσεις.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ωσάν να μην είναι άνθρωποι όσοι κατέχουν τους θεσμικούς ρόλους και σαν άνθρωποι – όπως όλοι μας – μπορεί να υποπέσουμε και σε λάθη.
H σχεδόν πλήρης και οριζόντια αμφισβήτηση των θεσμών στη χώρα μας είναι γεγονός και σίγουρα οι ίδιοι οι θεσμοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών για αυτή την απαξίωση και για την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς αυτούς.
Οι εποχές που διαβιούμε δεν προσφέρονται για θεσμούς από τους οποίους απουσιάζει η αυτοκριτική και κατ’ επέκταση έχουν αλλεργία στην ευρύτερη κριτική που κατά καιρούς δέχονται.
Η Νομική Υπηρεσία, τις προάλλες, με φόντο την αθωωτική απόφαση για Συλλούρη-Τζιοβάννη, βγήκε μπροστά και πολύ καλά έπραξε. Η στάση όμως που επέλεξε να κρατήσει κατά τη δημοσιογραφική διάσκεψη που πραγματοποίησε ήταν άμυνας και όχι υπευθυνότητας για μία πολύκροτη υπόθεση που απασχόλησε και συντάραξε την κοινή γνώμη. Ειπώθηκαν πολλά – κατά το αμυντικό αυτό ξέσπασμα – και άλλα τόσα όχι. Εύλογα ερωτήματα γεννήθηκαν, όπως ο χειρισμός των ουσιωδών μαρτύρων της υπόθεσης, οι οποίοι έγιναν και δέκτες απειλητικών μηνυμάτων, δεν απαντήθηκαν.
Η ανοιχτή πληγή στη σχέση θεσμών – πολιτών θα κλείσει μόνο όταν οι πρώτοι «ξεγυμνωθούν» και στα λάθη τους και στα κενά τους και τις παραλείψεις τους. Το γνωστό «όλοι είναι του συστήματος» θα εκλείψει μόνο όταν υπάρξει μεγαλύτερη λογοδοσία, θεσμική εξωστρέφεια και ανάληψη ευθύνης.
