ALPHA της Κυριακής
Τον Νοέμβριο του 2022, κατόπιν μίας αργοπορημένης ευθιξίας, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, απαιτούσε από την Αρχή κατά της Διαφθοράς, όχι μόνο να διερευνήσει κατά προτεραιότητα τα τρία βιβλία του Μακάριου Δρουσιώτη, τη «Συμμορία», το «Έγκλημα στο Κραν Μοντανά» και το «Κράτος Μαφία» αλλά και να δημοσιοποιήσει στη συνέχεια το πόρισμά της.
Δεν ήταν μία αντίδραση αμιγώς θερμόαιμη αλλά μάλλον μία επικοινωνιακή τακτική για να προλάβει καταστάσεις. Δεδομένου ότι προηγουμένως ο υποψήφιος για την Προεδρία Ανδρέας Μαυρογιάννης είχε στείλει επιστολή στη νεοσύστατη αρχή ζητώντας να διερευνήσει μέχρι τέλους το θέμα.
Και αυτό γιατί ενώ τα αποσπάσματα από τα όσα σοκαριστικά καταγράφονταν γίνονταν viral, μία ανεξήγητη σιωπή αλλά και αμηχανία είχε κυριεύσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Και παρόλο που οι καταγγελίες εξέθεταν την πολιτική και οικονομική ελίτ, παρουσιάζοντάς τους άλλοτε ως Συμμορία και άλλοτε ως Κράτος Μαφία, κανείς δεν τολμούσε να τοποθετηθεί επίσημα. Ακόμα και οι ανεξάρτητες διωκτικές αρχές σίγησαν, που σε ένα κράτος δικαίου θα έπρεπε να είχαν λειτουργήσει αμέσως και αυταπάγγελτα μετά την έκδοση των βιβλίων.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Μαίνεται η πυρκαγιά στη Σκύρο: Δύσκολη μάχη στο μέτωπο προς το Πεύκο
Οριστικά στον τελικό του μήκους η Φίλιππα Φωτοπούλου
Χρειάστηκε να διοριστεί ξένος ανεξάρτητος ανακριτής, να περάσουν τέσσερα χρόνια ανακρίσεων, πολλών δαπανών για το κράτος και συνεχών αναβολών ούτως ώστε να καταλήξουμε σε ένα πόρισμα που αποτελεί καταπέλτη για τον τέως Πρόεδρο. Όμως ακόμα και έτσι, μία μερίδα της κοινωνίας σήμερα εξακολουθεί να αμφισβητεί το αν θα απονεμηθεί δικαιοσύνη και πότε.
Είχε προηγηθεί το οικονομικό σκάνδαλο που έμεινε ατιμώρητο, το μαύρο βαν που χώθηκε σε κάποιο συρτάρι για λόγους «δημοσίου συμφέροντος», το σκάνδαλο των Χρυσών Διαβατηρίων, είχε ακολουθήσει η κατάρρευση του video του Al Jazeera εξαιτίας των κραυγαλέων και συστηματικών αποτυχιών στην απονομή δικαιοσύνης. Και το videogate, που έδινε το μήνυμα πως ένας μηχανισμός που είτε έστησε ο Πρόεδρος είτε γνώριζε γι’ αυτόν παρείχε διευκολύνσεις σε επενδυτές και επιχειρηματίες προτρέποντάς τους παράλληλα να δίνουν εισφορές σε ταμεία, χαρακτηριζόταν ως «φαφλατισμός και αερολογίες».
Με όλα αυτά τα σκάνδαλα ατιμώρητα, με τους επικεφαλής της γενικής εισαγγελίας να αυτοεξαιρούνται από το Πόρισμα του Κράτους Μαφία παραδεχόμενοι ότι η παρουσία τους θα παρεμπόδιζε την αντικειμενική αμεροληψία, ο μόνος που επί του παρόντος διώκεται είναι ο Μακάριος Δρουσιώτης. Ένας υπέρμετρος ζήλος διαπιστώθηκε καταγγέλλοντάς τον ότι ενεργούσε με δόλο, ότι εις γνώσιν του δημοσιοποιούσε πλαστά έγγραφα μέχρι και την σπουδή να διερευνήσουν κατά πόσο είναι παράνομο το crowdfunding.
Αυτό δεν ξεπλένει τα όποια λάθη μπορεί να έγιναν. Και αν ο Μακάριος Δρουσιώτης έχει διασύρει πρόσωπα, τότε μπορούν να αποταθούν στην δικαιοσύνη. Αν έχει δολοφονήσει χαρακτήρες, όπως λέγεται από όσους διστάζουν να πάρουν θέση σήμερα, τότε θα λογοδοτήσει γι’ αυτό. Όμως εδώ δεν μιλούμε για μία επιλεκτική ευαισθησία ή εμπάθεια. Σε αυτή την περίπτωση εμπεδώνεται η αντίληψη της εμμονής. Των θεσμών που συμπεριφέρονται εκδικητικά απέναντι σε αυτούς που θεωρούν εχθρούς.
Ένα επικίνδυνο προηγούμενο δημιουργείται. Κάτι που ξεπερνά τον Μακάριο Δρουσιώτη. Που δεν έχει να κάνει με το αν εκτιμά κάποιος το έργο του, με το αν απαξιώνει τους χειρισμούς του στην περίπτωση Σάντυ ή οχι. Εμπεδώνεται η αίσθηση πως στόχος δεν είναι η απονομή της δικαιοσύνης. Δεν είναι να σταματήσει η διασπορά ψευδών ειδήσεων. Είναι να λειτουργήσουν οι θεσμοί ως φόβητρο σε όσους αντιδρούν. Σε όσους έχουν στοιχεία για σκάνδαλα, σε όσους διαφωνούν και σε όσους προχωρούν σε καταγγελίες. Ένας μόνιμος φόβος για το οικονομικό κόστος που θα τους γονατίσει, οι δικαστικές μάχες που θα τους εξαντλήσουν και ο περίγυρος που συνεχώς θα μειώνεται. Έχει να κάνει με τα αντανακλαστικά της δημοκρατίας. Το πώς επιχειρείται να εμπεδωθεί μέσα μας πως ο καθένας πρέπει να κοιτάζει την δουλειά και το σπίτι του αποκλειστικά. Πως η συγκάλυψη ίσως να είναι λιγότερο οδυνηρή από την κατοχή στοιχείων. Έχει να κάνει με το κράτος δικαίου που υπονομεύεται. Κάνοντας ασύμφορο και επώδυνο στον οποιοδήποτε να ζητήσει λογοδοσία, δικαιοσύνη και να απαιτήσει, ένα φυσιολογικό κράτος.
