ALPHA της Κυριακής

Το αφήγημα περί υβριδικού πολέμου έχει αποδομηθεί, όμως η κοροϊδία παραμένει

Ενόσω η κυπριακή κοινωνία παρακολουθούσε εμβρόντητη τους βαρύτατους ισχυρισμούς του Μακάριου Δρουσιώτη για ένα παραδικαστικό κύκλωμα με στημένες δίκες, μία άλλη είδηση περνούσε στα μαλακά και εν πολλοίς υποβαθμιζόταν.

Η ισραηλινών συμφερόντων εταιρεία Black Cube, αναλάμβανε με απροκάλυπτο ομολογουμένως ζήλο την ευθύνη για το videogate. Δήλωνε περήφανη για το γεγονός ότι αποκάλυπτε «περιπτώσεις διαφθοράς που φέρεται να διενεργήθηκαν από την Cyfield στην Κύπρο». Και υποστήριζε πως συνέβαλε έτσι «στη δημιουργία ενός πιο καθαρού επιχειρηματικού περιβάλλοντος».

Η δήλωση αυτή ακύρωνε αυτόματα το κύριο αφήγημα που υιοθέτησε η κυβέρνηση λίγες ώρες μετά την δημοσιοποίηση του σκανδάλου. Ένα αφήγημα που παρουσίαζε την χώρα να δέχεται υβριδικό πόλεμο λίγο μετά την ανάληψη της Προεδρίας της Ε.Ε. Που υποστήριζε πως ξένα συμφέροντα προσπαθούσαν να πλήξουν την χώρα. Που ενίσχυε τις διαρροές περί ρωσικού δάκτυλου πίσω από αυτό αλλά και που σιγόνταρε τις αναφορές «ειδικών» για αναβίωση της σοβιετικής πρακτικής «kompromat».

Δεν ήταν βεβαίως η πρώτη φορά. Το είδαμε να συμβαίνει με επιτυχία μετά τις αποκαλύψεις του Al Jazeera, όταν ο τότε υπουργός Εσωτερικών Νίκος Νουρής καταλόγιζε στο πρακτορείο φιλοτουρκικές θέσεις. Ενώ ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Κυριάκος Κούσιος συνέδεε την χρονική συγκυρία των αποκαλύψεων, με τις «πολλαπλές επιθέσεις» που δεχόταν εκείνο το διάστημα η χώρα από την Τουρκία.

Πρώτη φορά όμως η ιστορία ενός ξένου δάκτυλου που επιχειρεί αποσταθεροποίηση της χώρας ακολουθείτο από μία τέτοια ηχηρή διάψευση. Μία διάψευση που δεν εξέθετε μόνο την κυβέρνηση αλλά και την ΚΥΠ που έπαιξε ρόλο στο να αποκτήσει αυτή η ιστορία κόκκαλο.

Αν όντως η κυβέρνηση είχε δεχτεί προειδοποιήσεις ότι ξένα συμφέροντα προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν την χώρα, τότε τι μέτρα έλαβε για να οχυρωθεί; Αν μία ιδιωτική εταιρεία μπορεί τόσο εύκολα να εξευτελίσει μία κυβέρνηση τι λέει για την ασφάλεια του κράτους και κυρίως για την σοβαρότητά του;

Αν μια κυβέρνηση όμως καταφεύγει τόσο εύκολα στο ψέμα,  τι λέει για το ήθος που την περιβάλλει; Σε αυτό το δούλεμα περί υβριδικής επίθεσης, όχι μόνο δεν υπήρξε απολογία. Υπήρξε ένα άνευ προηγουμένου θράσος. Γιατί ο διευθυντής του γραφείου τύπου του Προέδρου Βίκτωρας Παπαδόπουλος συνέχισε προκλητικά στο ίδιο μοτίβο. Μιλώντας στην Κατερίνα Ηλιάδη επέμεινε εμφαντικά πως πρόκειται για ένα κακόβουλο σκηνικό που στόχο έχει να πλήξει την χώρα. Παρουσίαζε τον Πρόεδρο ως την χώρα που πρέπει να προστατευθεί και όχι αυτόν που πρέπει να λογοδοτήσει για τους χειρισμούς του.

Δεν ξέρω τι ενοχλεί περισσότερο. Το γεγονός ότι θεωρούν τους πολίτες τόσο αφελείς ή η αδιαφορία τους να δώσουν πλέον πειστικές απαντήσεις. Γιατί ο υβριδικός πόλεμος, είναι η πιο εύκολη μέθοδος να κουκουλωθεί μία κρίση. Η επίκληση στην φιλοπατρία, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος φίμωσης. Όταν αυτό το αφήγημα διαψευστεί πανηγυρικά και δημόσια τότε τι γίνεται;  

Το λυπηρό, σε αυτό το σκάνδαλο που βολικά τείνει να ξεχαστεί είναι πως εμπεδώνεται ότι η λογοδοσία είναι βαρίδι για αυτή την κυβέρνηση που υποσχόταν την αλλαγή. Η απαίτηση για διαφάνεια καταγγέλλεται ως άκρατος λαϊκισμός και η δημοκρατία πολυτέλεια. Και μία κυβέρνηση που δεν ενδιαφέρεται να δώσει μία πειστική εξήγηση για όσα την βαραίνουν, μία κυβέρνηση που με θράσος συνεχίζει να λέει ψέματα στους πολίτες της, δεν μπορεί από το να εξελίσσεται σε μία κυβέρνηση προκλητικά ασύδοτη.