Η επιλογή της μη λύσης είναι η χειρότερη και η πιο καταστροφική επιλογή για την Κυπριακή Δημοκρατία
Να δούμε τα βασικά: οι συνομιλίες αν ποτέ αρχίσουν ξανά, θα βασιστούν στα λεγόμενα «κεκτημένα» της διαδικασίας, που είναι τα ακόλουθα:
- Συνομιλίες γίνονται ανάμεσα στις δυο συνταγματικά κατοχυρωμένες κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
- Αν προχωρήσουν τα πράγματα, θα έχουμε και συμμετοχή των 3 εγγυητριών δυνάμεων για ζητήματα ασφάλειας. Αυτό είναι εξαιρετική επιτυχία για εμάς, αφού ένας τέτοιος μηχανισμός των 5 (εντός της ΕΕ) σφραγίζει τη συνέχιση της νόμιμης ΚΔ του 1960.
- Η τελική λύση θα αφορά την ΚΔ, μέλος της ΕΕ και του ΟΗΕ.
- Μετά τη λύση θα έχουμε εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παντού στο νησί. Αυτά προέκυψαν στο Κραν Μοντάνα.
- Η Τουρκία μετά τη λύση θα είναι μόνο μια τρίτη χώρα με διμερείς σχέσεις με κράτος μέλος της ΕΕ – όπως με όλα τα άλλα. Δεν υπάρχει άλλη φόρμουλα.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι ακατανόητο γιατί να υπάρχει έστω και ένας Ελληνοκύπριος που δεν επιθυμεί τη λύση και επιλέγει τη συνέχιση της κατοχής με όσα καταστροφικά συνεπάγεται – που είναι η μόνη άλλη διαθέσιμη επιλογή.
Φυσικά, το ερώτημα έχει πολύ απλή απάντηση αν παραδεχτούμε πως το σοβαρότερο ζήτημα στην ελληνοκυπριακή πλευρά είναι αυτό που ισχύει από το 1960: η πίστη πως η Κύπρος ανήκει μόνο στην κοινότητα μας και στην άρνηση μας να δεχτούμε διαμοιρασμό εξουσίας. Αυτό δημιούργησε το κυπριακό πρόβλημα, αυτό το διατηρεί άλυτο. Αυτό δημιουργεί όλες τις προφάσεις και τα καραμπινάτα ψέματα που λένε οι αρνητές της λύσης.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Οι «πληγές» του Αβέρωφ
Επίσημα, κανείς δεν παραδέχεται – φυσικά – αυτό το πράγμα, γιατί δεν είναι πρέπον και γιατί – επίσης- δεν συνάδει με το νόμιμο σύνταγμα του 1960 που προβλέπει άκαμπτες διευθετήσεις αναφορικά με τη δομή εξουσίας.
Διευθετήσεις βασισμένες σε εθνοτικά κριτήρια, ξεπερασμένα και νομικά απαγορευμένα πλέον στην ΕΕ. Είναι εξωφρενική η υποκρισία κάποιων που απορρίπτουν την ΔΔΟ επικαλούμενοι ένα σωρό ψέματα, μεταξύ άλλων και τον ρατσισμό, ενώ μια χαρά αποδέχονται την ΚΔ κάτω από το απηρχαιωμένο σύνταγμα του 1960.
Κάποιος θα ρωτήσει βάσιμα: καλά, γιατί δέχτηκε η ΕΕ ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας με άλυτο το πρόβλημα της, αλλά και με ένα προβληματικό (για τα ευρωπαϊκά δεδομένα) σύνταγμα;
Η απάντηση είναι απλή και εξόχως πολιτική: η ΕΕ πίστευε πως η κατάσταση που έμπαινε στην ομάδα το 2004, ήταν προσωρινή και πως τα όποια στραβά του συντάγματος, θα φτιάχνονταν μετά τη λύση. Λύση και η ειρήνη στην περιοχή ήταν προτεραιότητες.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που ήδη από το σχέδιο Ανάν και εν όψει της ΕΕ, «χάθηκαν» οι αναφορές σε ελληνοκυπριακό και τουρκοκυπριακό κρατίδιο και εισήχθη η αναφορά σε 2 «συνιστώντα κράτη» – σε συμφωνία με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Γιατί βλέπετε, μια κανονική, νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία εντός της ΕΕ δεν θα μπορούσε εσαεί να εκλέγει πρόεδρο βάσει της καταγωγής του (απαράδεκτο εντός ΕΕ), αλλά βάσει του κρατιδίου από το οποίο θα προερχόταν (αποδεκτό εντός ΕΕ).
Η ένταξη έγινε το 2004. 22 χρόνια αργότερα, είμαστε όσο πιο μακριά από τη λύση γίνεται ενώ δεν κατανοούμε καν τους κινδύνους που προκύπτουν. Η προφανής απόκλιση του Συντάγματος μας από τα ευρωπαϊκά δεδομένα, δεν είναι μόνο κακή για εμάς, στο βαθμό που θέλουμε να ονομαζόμαστε ευρωπαίοι πολίτες. Η απόκλιση αυτή αποτελεί και κίνδυνο. Αν οι προσπάθειες λύσης καταρρεύσουν οριστικά και εξαλειφθεί η πολιτική δικαιολογία του «να τους βάλουμε, να κάνουμε τα στραβά ματιά μέχρι να το λύσουν», τότε μπορεί να τεθούν από κάποιους πιο υπαρξιακά ζητήματα: μπορεί να είναι μέλος της ΕΕ μια χώρα με τόσο προφανείς «αστοχίες» στο σύνταγμα της;
Και τότε θα καταλάβουμε πως τα χέρια μας είναι δεμένα ακόμη και αν θέλουμε να αλλάξουμε τα κακώς έχοντα: γιατί αλλαγή του συντάγματος του 1960 μπορεί να γίνει νόμιμα ΜΟΝΟ με συμμετοχή των δυο κοινοτήτων,
Η άλλη επιλογή: να αυτοκαταργηθούμε και να ανακηρύξουμε την νέα (μισή) ελληνική Κυπριακή Δημοκρατία με σύνταγμα που να συνάδει με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Αντιλαμβάνεστε πως αυτά, ούτε αστεία είναι ούτε εύκολα είναι. Είναι όμως απόδειξη πως η επιλογή της μη λύσης είναι η χειρότερη και η πιο καταστροφική επιλογή για την Κυπριακή Δημοκρατία.
