ALPHA της Κυριακής
Όταν το αφήγημα ενός ανένδοτου αγώνα για ενιαίο κράτος προσκρούει στο ενδεχόμενο να γίνει το ΕΛΑΜ συγκυβέρνηση, τότε το κυπριακό δεν αποτελεί κριτήριο στις συζητήσεις για το 28. Και ο κύκλος τετραγωνίζεται.
Όταν την περασμένη Δευτέρα ο Πρόεδρος του ΕΛΑΜ Χρίστος Χρίστου συνομιλούσε με την Αιμιλία Κενεβέζου στον «Alpha», οι δηλώσεις του ήταν αρκούντως αποκαλυπτικές. Και για το ποιες είναι οι πραγματικές στοχεύσεις και για το ποιες τελικά είναι οι προτεραιότητες του κόμματος.
Ξεκαθάριζε πως πάνω από όλα είναι η Κύπρος και τα εθνικά της συμφέροντα. Εξηγώντας πως για το ΕΛΑΜ αποτελούσε από την ίδρυσή του προτεραιότητα το εθνικό ζήτημα. Και ενώ υπογράμμιζε πως είναι και θέμα εθνικής επιβίωσης του ελληνισμού το κυπριακό, παραδεχόταν το εξής προβληματικό για ένα κόμμα που έχει ως προμετωπίδα τον ελληνισμό. Πως όχι μόνο η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να τους συναντήσει αλλά πως μετά την Χρυσή Αυγή, δεν έχουν καταφέρει να συνεργαστούν με κανένα ελληνικό κόμμα. Επέμενε στην θέση του για ένα ενιαίο κράτος και ενοχλημένος από την ερώτηση της δημοσιογράφου αν τελικά «πουλούν ελπίδα» στον κόσμο με τις θέσεις που εκφράζουν στο κυπριακό, ανταπαντούσε ότι ελπίδα στους πολίτες πουλούν εκείνοι που λένε πως είμαστε στο παρά ένα ή στο παρά πέντε της λύσης. Καλώντας τους μάλιστα, να σοβαρευτούν.
Θα ήταν μία συνηθισμένη συνέντευξη ενός ηγέτη κόμματος αντίδρασης, αν δεν διαπιστωνόταν το πόσο πολύ θέλει το ΕΛΑΜ να έχει πλέον θέση στην εξουσία. Σε τέτοιο σημείο αντιφάσεων και αυτοακυρώσεων μέσα σε μία και μόνο συνέντευξη. Γιατί ενώ ο κ. Χρίστου παρουσίαζε λίγο πολύ πως το κυπριακό αποτελούσε τον λόγο ύπαρξης του κόμματος, στην συνέχεια ξεκαθάριζε δεν θα αποτελέσει κριτήριο των συνεργασιών για τις προεδρικές εκλογές. «Δεν είμαστε διατεθειμένοι να βάλουμε ούτε νερό στο κρασί μας, ούτε και κρασί στο νερό μας», έλεγε χαρακτηριστικά. Με λίγα λόγια θα κρατήσουν την άποψή τους για τον εαυτό τους, αν αυτό είναι αρκετό για μία θέση στην εξέδρα.
Μόνο που αν για ένα κόμμα αποτελεί προτεραιότητα το κυπριακό, αν πάνω από όλα είναι τα εθνικά συμφέροντα της Κύπρου, τότε η λογική προτάσσει πως η κοινή θέση με κάποιον υποψήφιο στο κυπριακό θα έπρεπε να αποτελεί τον κύριο λόγο συνεργασιών. Γιατί όσο παράλογη κι αν έγινε η πολιτική ζωή, δεν μπορεί για παράδειγμα να μιλά ο Πρόεδρος -που θα στηρίξουν- για λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και στις πορείες τους ή στις Βρυξέλες να μιλούν για ενιαίο κράτος. Να μιλά η κυβέρνηση για σεβασμό στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και ο Ευγένιος Χαμπουλλά για παράδειγμα να προτείνει μετονομασίας του Υπουργείου Άμυνας, σε Άμυνας και Απελευθέρωσης για να συσπειρώσει τον κόσμο του. Ούτε μπορεί μια κυβέρνηση να λέει πως η λύση είναι θέμα μηνών και το κόμμα που θα συγκυβερνά να την καλεί μέσω ανακοινώσεων να σοβαρευτεί «γιατί δεν λαμβάνουν υπόψη τον παράγοντα Τουρκία».
Όλος αυτός ο παραλογισμός θα ήταν απλά γελοίος αν δεν αναδείκνυε την βαθιά υποκρισία. Και την κοροϊδία απέναντι στους ψηφοφόρους τους. Θα ήταν πιο έντιμο να παραδεχτούν ότι αναθεώρησαν την θέση τους και να αναλάβουν την ευθύνη αν αντιλήφθηκαν στην πορεία πως οι θέσεις τους είναι μη ρεαλιστικές. Γιατί για να είναι διατεθειμένοι να αφήσουν στην άκρη την «προτεραιότητα» που λέγεται κυπριακό, σημαίνει πως αντιλαμβάνονται την ανεδαφικότητα των θέσεων που εκφράζουν. Εκ του ασφαλούς λοιπόν πουλούν εύηχα συνθήματα, πατριωτισμό και συνθηματολογία για έναν ανένδοτο αγώνα. Όταν όμως κάποιος τους τείνει χείρα για την εξουσία είναι πρόθυμοι να βάλουν όλα αυτά στην άκρη.
Αναδείχθηκε συνεπώς ένας απροκάλυπτος τυχοδιωκτισμός. Πως το «πάνω από όλα η Κύπρος» που αναμασούν συχνά, μπορεί με ευκολία να μεταλλαχθεί σε «πάνω από όλα η εξουσία». Πώς στόχος τους δεν είναι μια δίκαιη λύση του κυπριακού ή η επιβίωση του ελληνισμού. Αλλά πως για τον διαμοιρασμό θέσεων και υπουργείων, όχι μόνο δεν διστάζουν να προσπεράσουν όλα αυτά που για καιρό λένε πως αγωνίζονται. Αλλά και να αυτοακυρωθούν, διαβεβαιώνοντας πως όλη αυτή η συναισθηματική συνθηματολογία, δεν είναι τίποτα άλλο από κοροϊδία.