ALPHA της Κυριακής

Κανένας δεν δικαιούται να κατηγορήσει κανένα εάν την κατηγορία δεν συνοδεύουν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία

Δεν ξέρω που θα οδηγήσει όλη αυτή η κατάσταση με τις καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη. Τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά που η έρευνα πρέπει να γίνει αμέσως και κατά τρόπο που να πείθει την κοινή γνώμη ότι αυτή δεν εξυπηρέτησε καμία σκοπιμότητα. Και ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Επειδή όμως βγήκαμε και πάλι στις κερκίδες με τους μεν να ζητούν κεφάλια επί πίνακι όλων όσων αναφέρθηκαν και τους δε να θεωρούν «μυθομανή» και «διαταραγμένο» τον Δρουσιώτη, θα σας πω μια ιστορία που οι νεότεροι δεν γνωρίζουν και οι παλαιότεροι έχουν ίσως ξεχάσει. Χωρίς να ταυτίζονται στο περιεχόμενο και τα «θύματά» τους οι δύο υποθέσεις.

Πίσω στο 2004, τη χρονιά του «εμφυλίου» λόγω δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν, συνέβη το εξής πρωτοφανές μέχρι τότε για την έκταση και την ένταση που είχε: Το ίδιο το κράτος, μέσα από τις υπηρεσίες και τους αξιωματούχους του, άρχισε να διαρρέει -στην αρχή υπό τη μορφή ψιθύρου- πως όσοι υποστήριξαν το «Ναι» στο δημοψήφισμα είχαν πάρει χρήματα από τους Αμερικανούς. Ο ψίθυρος έγινε μετά επίσημη πολιτική όταν, με βάση μια άσχετη έκθεση που ετοίμασε η UNOPS για τα λεφτά που διέθεσε στην Κύπρο (δικοινοτικά έργα, ενίσχυση οργανώσεων ασθενών, περιβαλλοντικά έργα κτλ), ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος μίλησε για χρηματισμό κάποιων από ξένα κέντρα, με την πρωτάκουστη μάλιστα θέση «δεν είναι αυτοί που κατηγορούν που οφείλουν να αποδείξουν αλλά αυτοί που τα πήραν. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχουν αποδείξεις και χαρτόσημα»…

Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ένα πραγματικό κυνήγι μαγισσών. Βοούσαν οι τηλεοράσεις, ούρλιαζαν οι βουλευτές και αξιωματούχοι του κράτους, πολλαπλασιάζονταν τα ποσά της «προδοσίας» φτάνοντας τις μερικές δεκάδες εκατομμύρια. Από την Αμερική ο γνωστός συνάδελφος τροφοδοτούσε καθημερινά με νέα «στοιχεία» την ανθρωποφαγία. Η κοινωνία είχε γίνει ζούγκλα. Ο φίλος υποψιαζόταν τον φίλο, ο συγγενής τον συγγενή. «Τα πήραν», ήταν η φράση που κυριαρχούσε και η οποία έπεφτε σαν μαύρο σύννεφο πάνω σε όποιον έκανε τη μία εκ των δύο επιλογών που έθεσε ενώπιον του λαού ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας. Όταν όλη αυτή η υστερία άρχισε να υποχωρεί αφού κανείς δεν ήταν σε θέση να παρουσιάσει το οποιοδήποτε στοιχείο για τους υποτιθέμενους χρηματισμούς, άρχισαν ένας-ένας οι εμπλεκόμενοι στην εκστρατεία δολοφονίας χαρακτήρων να τα μαζεύουν. Ήταν εκεί που ο αείμνηστος Αλέκος Μαρκίδης είπε τη μνημειώδη κουβέντα: «Βγαίνει κάποιος στην ταράτσα, σκίζει ένα μαξιλάρι και σκορπά τα πούπουλα στον αέρα. Όσο και να προσπαθήσει μετά να τα μαζέψει, κάποια θα μείνουν».

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο συνάδελφος Μακάριος Δρουσιώτης ετοίμασε ένα συγκλονιστικό για την εποχή ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η Περιρρέουσα Ατμόσφαιρα» (https://www.youtube.com/watch?v=ApkVieeSFQw). Προβλήθηκε σε αίθουσες εκδηλώσεων καθώς κανένα κανάλι δεν επρόκειτο φυσικά να το φιλοξενήσει. Ήταν η απόλυτη αποκαθήλωση όλων όσων ενεπλάκησαν σε αυτή την εκστρατεία μίσους, φανατισμού και εξόντωσης.

Επαναλαμβάνω πως δεν επιχειρώ ταύτιση των δύο περιπτώσεων. Αν κάτι όμως διδάσκουν οι εμπειρίες της ζωής, είναι ότι κανένας δεν δικαιούται να κατηγορήσει κανένα εάν την κατηγορία δεν συνοδεύουν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία. Και κανένας δεν μπορεί να ενοχοποιεί ανθρώπους γιατί κάποιος το είπε και κάποια «άγνωστα στοιχεία» είναι κρυμμένα κάπου και θα αποκαλυφθούν σε μελλοντικό χρόνο.

Διαφορετικά, σκίζουμε το μαξιλάρι και αφήνουμε τα πούπουλα να πετούν στον αέρα…

*Κεντρική φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο του πολιτικού αναλυτή Χριστόφορου Χριστοφόρου.