ALPHA της Κυριακής

Άρματα που καταφέρνουν να μας πείσουν ότι θα φέρουν την αλλαγή φορώντας τη μάσκα του αντισυστημικού

Μέρα καρναβαλιού που είναι ας δούμε λίγο πίσω από τις μάσκες με αφορμή τα όσα ζούμε και θα ζήσουμε ακόμα στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου τους επόμενους μήνες ή και χρόνια. Η εισβολή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει αλλάξει τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού και μας κάνει μάρτυρες μιας μεγάλης παρέλασης. Μιας απολιτικ κατάστασης την οποία όποιος υπηρετεί στέφεται βασιλιάς μόνο και μόνο επειδή υπόσχεται ότι θα αλλάξει το σαθρό σύστημα. Θεατές όλοι εμείς που ανεχόμαστε να παρελαύνουν από μπροστά μας άρματα τα οποία χαρωπά- χαρωπά επικροτούμε και χωρίς πολλή σκέψη επιβιβαζόμαστε σε αυτά.  

Άρματα που καταφέρνουν να μας πείσουν ότι θα φέρουν την αλλαγή φορώντας τη μάσκα του αντισυστημικού και του μεσσία με γενικόλογες αναφορές στη διαφθορά αλλά και στον παλαιοκομματισμό. Από κάτω μέρος της κοινωνίας να χειροκροτεί επειδή θαμπώθηκε από τη λάμψη, τυφλωμένη από την ανάγκη να εκδικηθεί, το «άχρηστο» πλέον κατεστημένο.

Εμείς κυριολεκτικά δεν θέλαμε να ακούσουμε κάτι άλλο και αποφασίσαμε να επιβιβαστούμε στο άρμα επειδή απλά μας υποσχέθηκαν ότι «θα αλλάξουν τον κόσμο». Δελεαστήκαμε από το ότι στο άρμα δεν θα συμμετέχει μόνο ο «βασιλιάς καρνάβαλος» αλλά θα μας δώσει και εμάς λόγο και φωνή για να γράψουμε ιστορία ανατρέποντας το κατεστημένο και δημιουργώντας  ένα καινούργιο.  Σε αυτό ο κάθε ένας θα λέει ό,τι θέλει, θα αποφασίζει με τον ένστικτο και θα τοποθετείται επι παντός επι στητού επειδή πλέον θα έχει φωνή, την οποία επικαλείται ότι τόσα χρόνια του στερούσαν. Και κάπως έτσι η πολιτική δεν θα έχει πλέον κανένα νόημα. Και εμείς θα επικροτούμε πάλι αυτό που τόσα χρόνια δήθεν καταπολεμούσαμε: τα συνθήματα, την εικόνα, τα λόγια χωρίς περιεχόμενο, τις υποσχέσεις που γνωρίζουμε όλοι εκ των προτέρων ότι δύσκολα μπορούν να υλοποιηθούν. Απλώς τώρα το παιχνίδι άλλαξε, μπήκε η επικοινωνία στη ζωή μας και όλα μοιάζουν πολύ πιο λαμπερά από πριν.

Παρακολουθούσα μια  από τις προεκλογικές  πολιτικές συζητήσεις που ξεκίνησαν σιγά – σιγά να κάνουν την εμφάνιση τους στα κανάλια. Μένει κανείς έκπληκτος βλέποντας τους εκπροσώπους της Άμεσης Δημοκρατίας να τοποθετούνται. Βασικά να μας λεν λίγο-πολύ ότι εκπροσωπούν τον εαυτό τους και ότι δεν γνωρίζουν καν τις θέσεις του ιδρυτή τους, Φειδία Παναγιώτου. Μερικοί ρίχνονται στη μάχη είτε για να χαρούν λίγο με τη δημοσιότητα και άλλοι γιατί όντως πιστεύουν ότι μπορεί να έρθει η αλλαγή. Και αυτό γιατί θα αποφασίζει ο κόσμος, άρα η πολιτική ευθύνη πάει περίπατο και στη θέση της μπαίνει ο κάθε ένας από εμάς αναλόγως του πως θα ξυπνήσει.

Από την άλλη όμως ακούγοντας κανείς τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα να συζητούν αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται σε debate της δεκαετίας του 1980 στην κρατική τηλεόραση. Ξύλινος λόγος, καβγάδες μπροστά στις κάμερες και ανταλλαγή πυρών για τον Γρίβα και τον Μακάριο με βασικό σημείο διαφωνίας το ποιος στήριξε την χώρα σε δύσκολες εποχές. Το μήνυμα ούτε από αυτούς ελήφθη, με τα μαθήματα πατριωτισμού να επανέρχονται φορτικά σε κάθε στούντιο.

Μην παραπλανούμαστε όμως από το νέο και το φρέσκο. Το νέο δεν είναι πάντα πιο ουσιαστικό από το παλιό, απλώς είναι καινούργιο και κάποτε και αυτό θα ρουτινιάσει και θα γίνει παλιό.

Ο πολίτης πάντα θα λαμβάνει υπόψη αυτά που ακούγονται καλά στ’ αυτιά του. Απλώς ενθουσιαζόμαστε πάντα με κάτι νέο, όπως τα παιδιά που παίρνουν ένα παιχνίδι και μετά από λίγο το βαριούνται ζητώντας ένα άλλο. Πάντα παιχνίδι όμως θα ζητούν. Όταν θα το βαρεθούμε θα ψάξουμε πάλι για κάτι φρέσκο. Ένα άλλο άρμα στο οποίο θα επιβιβαστούμε ίσως για το «χάζι» αναλόγως του τι θα μας τάξουν για να έχουμε λόγο στις αποφάσεις ή πόσο θα θαμπωθούμε από τη λάμψη του.

Θα παρασυρόμαστε από τη μεγαλοπρέπεια και τη θεατρικότητα. Θα χαιρόμαστε, χωρίς να βλέπουμε ή χωρίς να θέλουμε να δούμε το εύθραυστο μιας κατάστασης. Γοητευμένοι από τη ψευδαίσθηση θα προτιμούμε το θέαμα και τα πανηγύρια από τη σκληρή πραγματικότητα.   

«Κι οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,κι ενθουσιάζονταν, κι επευφημούσαν […] γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα —μόλο που βέβαια ήξευραν τί άξιζαν αυτά,τί κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες».