ALPHA της Κυριακής

Στην προσπάθεια να τιμωρηθεί το σύστημα, άνοιξε η πόρτα στην πιο λούμπεν εκδοχή της πολιτικής

Η ευκολία με την οποία ο ευρωβουλευτής του ΕΛΑΜ Γεάδης Γεάδη απαρνήθηκε κατά την παρουσία του στο «Πρωτοσέλιδο» του ΣΙΓΜΑ την σχέση που είχε το κόμμα του με την Χρυσή Αυγή, δεν ήταν μόνο σοκαριστικά κυνική, αλλά επιβεβαίωνε και την εξής παραδοξότητα: Πως το κόμμα της Ακροδεξιάς που αυτοπροσδιορίζεται ως αντισυστημικό, κουβαλά μαζί του μία πρώτης τάξεως παλαιοκομματική νοοτροπία. Και σέρνει μαζί του, τις μεγαλύτερες παθογένειες αυτού που υποστηρίζει πως θα αλλάξει.

Ένας πρωτοφανής μακιαβελισμός αποκαλύφθηκε από τις δηλώσεις του κ. Γεάδη. Γιατί όταν το ΕΛΑΜ αντιλήφθηκε ότι δεν έχει να κερδίσει κάτι πλέον  από την Χρυσή Αυγή, όταν τα υπολόγισε και είδε πως η ζημιά είναι πιο μεγάλη από το όφελος, δεν είχε καμία απολύτως συστολή να απαρνηθεί την ίδια του την ιδεολογία. Όμως ένα είναι να παραδεχτείς πως έκανες λάθος. Πως ίσως να έπεσες έξω σε πρόσωπα και θέσεις. Ένα είναι να πεις πως δεν είδες καταστατικά, σύμβολα χειρονομίες, τατουάζ και ξυλοδαρμούς και να ζητήσεις συγγνώμη από τους πολίτες για την ταύτισή σου με μία εγκληματική οργάνωση. Άλλο όμως είναι το θράσος που είδαμε να εκτυλίσσεται. Γιατί ενώ ο ευρωβουλευτής του ΕΛΑΜ υποστήριζε πως ο ίδιος δεν ανέχεται τα ψέματα την ίδια στιγμή έλεγε με εκπληκτική άνεση τόσα ψέματα στους δημοσιογράφους. Υποστήριζε πως δεν έχει καμία σχέση το ΕΛΑΜ με την Χρυσή Αυγή, πως αυτά ανήκουν στο παρελθόν και άφηνε παράλληλα υπόνοιες πως κάποιοι προσπαθούν να παρουσιάσουν λανθασμένα αυτή την εικόνα.

Η ταύτιση ωστόσο  ΕΛΑΜ και Χρυσής Αυγής δεν ήταν αόριστα κουτσομπολιά κάποιων κακόπιστων. Ήταν η δημόσια παραδοχή του Χρίστου Χρίστου πως αποτελούν το παράρτημα της Χρυσής Αυγής, η δημόσια αναφορά του Ηλία Κασιδιάρη κατά την παρουσία στελέχους του ΕΛΑΜ πως ο Χρίστου τελείωσε «το μεγάλο σχολείο της Χρυσής Αυγής» η παραδοχή του Προέδρου του ΕΛΑΜ ότι ήταν στην φρουρά του Νίκου Μιχαλολιάκου. Του προσώπου που αυτοχαρακτηριζόταν δημοσίως ως η «σπορά των ηττημένων του 1945». Ήταν όμως και οι κοινές εμφανίσεις του Γεάδη Γεάδη χαμογελώντας και σιγοντάροντας  τον Ηλία Κασιδιάρη, σε φωτογραφίες και βίντεο. Ενός προσώπου με ξεκάθαρα ρατσιστικό και φασιστικό λόγο.

Αν μπορούν λοιπόν να λένε με τέτοια ευκολία ψέματα για πράγματα που μπορούν να αποκαλυφθούν, τότε τι μπορεί να κάνουν γι’ αυτά που δεν υπάρχουν αποδείξεις και χαρτόσημα; Πόσο συνεπείς μπορούν να είναι στις προεκλογικές τους δεσμεύσεις και πόσο ειλικρινείς στο τι πρεσβεύουν τελικά;

Τα ερωτήματα αυτά επαναλήφθηκαν, όταν δημοσιοποιήθηκαν οι υποψήφιοι της Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν ήταν μόνο οι αντιφάσεις, η ανεπάρκεια και η γραφικότητα των τοποθετήσεών τους. Ήταν και ο τρόπος με τον οποίο ο Φειδίας Παναγιώτου αντέδρασε στην αποκάλυψη ότι υποψήφιοί του έχουν ποινικό παρελθόν. Επέρριψε ευθύνες στον Νικόλα Παπαδόπουλο που το αποκάλυψε και ανάγκασε την καημένη υποψήφια να αποσυρθεί. Δεν ένιωσε την ανάγκη να λογοδοτήσει για τις επιλογές του. Δεν εξήγησε με ποια έξωθεν καλή μαρτυρία μπορούν τέτοια πρόσωπα να αλλάξουν το «διεφθαρμένο σύστημα».

Όσα εκτυλίχθηκαν ήταν η απόδειξη πως αυτοί που πλασάρονται ως το διαφορετικό και το καινούργιο, είναι ο,τι πιο παλιακό. Σε νοοτροπία, ήθος και συμπεριφορά. Είναι πρόσωπα που φιλοδοξούν όχι να αλλάξουν «το σύστημα» αλλά να αποτελέσουν οι ίδιοι την συνέχειά του.

Όσο αποκαρδιωτικό είναι όμως το σκηνικό, άλλο τόσο αποκαρδιωτική είναι η αντίδραση μερίδας της κοινωνίας. Γιατί ένα πέπλο ασυλίας τους καλύπτει με το αφήγημα ότι οι άλλοι δεν είναι καλύτεροι. Και αυτό που θα μπορούσε συνεπώς να είναι μία θλιβερή παρένθεση, τείνει να εξελιχθεί στη νέα πολιτική πραγματικότητα.

Γι’ αυτό και μόνο, ας αναλάβει ο καθένας την ευθύνη του. Ας μην πει κανένας ότι δεν ήξερε τι ερχόταν. Και ας εμπεδώσουμε ότι στην προσπάθεια να τιμωρήσουμε το σύστημα που εμείς αναδείξαμε με τις επιλογές μας, ανοίξαμε την πόρτα στην πιο λούμπεν εκδοχή της πολιτικής.  Τιμωρώντας τελικά τους ίδιους τους εαυτούς μας.