ALPHA της Κυριακής

Οι γραμμές μεταξύ πολιτικής ισχύος, οικονομικών συμφερόντων και κρατικής λειτουργίας έγιναν πολύ πιο θολές απ’ όσο αντέχει ένα μικρό κράτος

Η δημοσιογραφική διάσκεψη του Νίκου Αναστασιάδη δεν ήταν απλώς μια ακόμη (κάκιστη) επικοινωνιακή παράσταση. Ήταν η επιβεβαίωση ότι η πολιτική στην Κύπρο εξακολουθεί να συγκρούεται με ένα βαθύτερο πρόβλημα. Όχι μόνο με τις υποθέσεις που ερευνώνται, αλλά με τον ίδιο τον τρόπο που παράγεται και αμύνεται  η εξουσία. Προσωπικά δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό, ούτε εμπεριείχε για μένα το στοιχείο του «νέου»  η συνέντευξη. Πόσο μάλλον  το στοιχείο της πειθούς.  Ο πρώην Πρόεδρος επέλεξε ξανά τη γνωστή του προσέγγιση. Απόρριψη, απαξίωση, αντιστροφή του βάρους της συζήτησης.

Μου θύμισε το ψάρι o N. Αναστασιάδης που πιάστηκε στα δίχτυα του ψαρά και σπαρταρά μάταια, γνωρίζοντας πως πλησιάζει το αναπόφευκτο τέλος. Το τέλος για ό,τι έχει απομείνει από την πολιτική του υπόληψη.

Στη διάσκεψη δεν έδωσε απαντήσεις σε ερωτήματα. Αντίθετα  δημιουργούσε κι άλλα προσπαθώντας να αποδομήσει την Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς. Και όταν ένας πρώην Πρόεδρος δεν αντιδρά μόνο στο περιεχόμενο των θεσμικών ευρημάτων, αλλά στη ορθότητα της ίδιας της διαδικασίας, τότε η συζήτηση σταματά να είναι νομική ή πολιτική. Η συζήτηση μεταφέρεται στην υπονόμευση της ιδέας ότι οι ανεξάρτητες αρχές έχουν ρόλο να ελέγχουν την εξουσία  ακόμα και την πρώην εξουσία.

Το είχε ξανακάνει βέβαια αυτό ο πρώην Πρόεδρος, το 2019 στην υπόθεση του Συνεργατισμού.  Αν θυμάστε «ακύρωσε» την Ερευνητική επιτροπή τα μέλη της οποίας ο ίδιος διόρισε (!!!) εκστομίζοντας το αδιανόητο «Δεν μπορεί επειδή έτσι αποφάσισαν τρεις που δεν θεμελιώνουν αυτά που λένε, εγώ να πω ότι για να διασωθούν οι θεσμοί πρέπει να θυσιαστεί η Ιφιγένεια». Η αναφορά στην Ιφιγένεια αφορούσε τον τότε Υπουργό Οικονομικών Χάρη Γεωργιάδη.

Αυτονόητα, κάθε κυβέρνηση αφήνει πίσω της πολιτικές. Ορισμένες αφήνουν και θεσμικά αποτυπώματα. Στην περίπτωση της διακυβέρνησης Αναστασιάδη, η συζήτηση δεν αφορά μόνο συγκεκριμένες υποθέσεις, αλλά μια ευρύτερη αίσθηση ότι οι γραμμές μεταξύ πολιτικής ισχύος, οικονομικών συμφερόντων και κρατικής λειτουργίας έγιναν πολύ πιο θολές απ’ όσο αντέχει ένα μικρό κράτος με εύθραυστη εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Το πόρισμα της Αρχής κατά της διαφθοράς,  ανεξαρτήτως τελικών δικαστικών αποφάσεων (εάν φτάσουμε εκεί), λειτουργεί ήδη ως καταλύτης. Όχι επειδή εντοπίζει ενδεχομένως πιθανά ποινικά αδικήματα  αλλά επειδή καταγράφει ένα μοτίβο προς διερεύνηση. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη υπόθεση δεν αφορά αποκλειστικά τον πρώην Πρόεδρο. Αποτελεί μια δοκιμασία για τα όρια της πολιτικής λογοδοσίας και το αποτύπωμα της ενδέχεται να σκιαγραφήσει το μέλλον της πολιτικής κουλτούρας στην Κύπρο.

Επιμήθειο

Προσωπικά, αν και δεν είμαι νομικός, θεωρώ ότι είναι δύσκολο να υπάρξει καταδικαστική απόφαση αν η υπόθεση οδηγηθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης. Δύσκολα θα αποδειχθούν γεγονότα που στοιχειοθετούν ποινικές ευθύνες, καθώς τα περισσότερα ζητήματα που προκύπτουν είναι πρωτίστως πολιτικής και ηθικής φύσης. Ωστόσο, κατά την άποψή μου, ο Νίκος Αναστασιάδης έχει ήδη καταλάβει μια συγκεκριμένη θέση στη συνείδηση της κοινωνίας. Και πρόκειται για μια θέση που δεν του επιτρέπει να αισθάνεται άνετα. Καθόλου μάλιστα. Η μόνη προσφορά που μπορεί πλέον να δώσει προς τον τόπο, είναι να αποτελέσει η υπόθεση του το παράδειγμα που θα οδηγήσει επιτέλους στη θεραπεία τέτοιων  στρεβλώσεων  και συμπεριφορών στην πολιτική ζωή στην Κύπρο.