Ζούμε την πανηγυρική ανάδειξη της ατομικής ατζέντας ως κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής ζωής
Κάποτε στην Κύπρο υπήρχαν πολιτικά κόμματα. Συγκροτήθηκαν στη βάση ιστορικών συγκυριών, είχαν ηγετικές φυσιογνωμίες και εκπροσωπούσαν ιδεολογικές τάσεις της εποχής. Το ΑΚΕΛ, το παλαιότερο των κομμάτων, ήταν ο εκφραστής της κομμουνιστικής ιδεολογίας, η ΕΔΕΚ της σοσιαλιστικής-σοσιαλδημοκρατικής, ο ΔΗΣΥ εξέφρασε την «εθνικόφρονα παράταξη» με σαφές δεξιό-δυτικό στίγμα και το ΔΗΚΟ δημιούργησε την έννοια του Κέντρου η οποία εξυπηρετούσε την ευχέρεια του να κινείται πότε δεξιά και πότε αριστερά. Αυτά στη μετα-Μακαριακή περίοδο οπότε η πολιτική ζωή του τόπου άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα. Παρά τις ισχυρές προσωπικότητες που ηγήθηκαν των κομμάτων αυτών (Εζεκίας Παπαϊωάννου, Γλαύκος Κληρίδη, Βάσος Λυσσαρίδης και Σπύρος Κυπριανού), η έννοια του κόμματος ως συλλογική οργάνωση υπήρχε στη συνείδηση των μελών τους αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία. Οι δε κατά καιρούς πολιτικές επιλογές τους γίνονταν στη βάση κάποιων κανόνων λειτουργίας που δημιουργούσαν την εντύπωση τουλάχιστον ότι υπήρχε ευρύτερη συμμετοχή και νομιμοποίηση.
Ασφαλώς, ως νηπιακή ουσιαστικά πολιτική κατάσταση, υπήρξαν πολλές περιπτώσεις ετσιθελικών αποφάσεων, απομάκρυνσης μελών και στελεχών που διαφωνούσαν, ακόμα και εξωτερικής επιρροής. Όμως η έννοια του κόμματος υπήρχε και όσοι ενεπλάκησαν σε αυτή τη διαδικασία στη μεταπολεμική κυρίως περίοδο, αισθάνονταν αυτή τη ταύτιση και την εξέφραζαν μέσα από το φανατισμό, τις μεγάλες συγκεντρώσεις και τις παθιασμένες προεκλογικές εκστρατείες.
Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Όχι για να εξιδανικεύσουμε τις παλαιότερες εποχές, αλλά για να δούμε που στέκει η πολιτική ζωή του τόπου στο κεφάλαιο αυτό που όλοι συνηθίζουν να λένε ότι «αποτελεί το κύτταρο της δημοκρατίας»: τα κόμματα. Είναι προφανές ότι δεν μιλάμε πια για συλλογικότητες που δημιουργούσαν την εντύπωση κινημάτων. Περισσότερο μιλάμε για συνύπαρξη προσωπικών φιλοδοξιών και συμφερόντων των «επαγγελματιών» πια της πολιτικής.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΔΗΣΥ: Ποιος θα γελάσει καλύτερα στο τέλος;
Έτσι, ο Νίκος Χριστοδουλίδης αγνόησε τις διαδικασίες του κόμματος στο οποίο ανήκει, για να εξυπηρετήσει τη δική του φιλοδοξία. Το ΔΗΚΟ νομοτελειακά εγκλωβίστηκε στις μεθόδους που το ίδιο επινόησε και σήμερα έχει ανώτατα στελέχη του να έχουν αποφασίσει πριν από αυτό για το ποιος θα είναι ο υποψήφιός τους στις επόμενες προεδρικές. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου νομιμοποιεί την αντι-κομματική συμπεριφορά Χριστοδουλίδη με την περιρρέουσα που δημιουργεί. Η Αννίτα Δημητρίου δείχνει να χρησιμοποιεί το κόμμα σαν όχημα των δικών της φιλοδοξιών. Στελέχη του ΔΗΣΥ πηγαινοέρχονται από την Πινδάρου στο προεδρικό ενώ, παλαιότερα, κάποιοι άλλοι δεν δίστασαν να συνεργαστούν στο παρασκήνιο με τον «μισητό εχθρό», το ΑΚΕΛ. Ας μην μιλήσουμε για την ΕΔΕΚ που οι προσωπικές ατζέντες και συμφέροντα κατάφεραν να τη διαλύσουν.
Αν είναι κάποιο κόμμα που διατηρεί -τουλάχιστον σε επίπεδο εικόνας- την έννοια μιας συλλογικότητας, αυτό είναι το ΑΚΕΛ. Παρόλο που και εδώ οι πρόσφατες βουλευτικές εκλογές ανέδειξαν συγκρούσεις και αλληλοϋποσκάψεις υποψηφίων.
Ζούμε το τέλος των κομμάτων και την πανηγυρική ανάδειξη της ατομικής ατζέντας ως κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής ζωής.
Γι’ αυτό όλο και λιγότεροι πολίτες δηλώνουν πλέον Συναγερμικοί, ΑΚΕΛικοί, ΔΗΚΟικοί ή ΕΔΕΚίτες…
