ALPHA της Κυριακής

Δύο αλλοπρόσαλλες προσωπικότητες όπως ο Τραμπ και ο Πούτιν, ενδεχομένως να αποτελέσουν την αιτία για ουσιαστική αναδιαμόρφωση του κόσμου

Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που θα επικαλεστεί ως «μεγάλο επίτευγμά» του ο Ντόναλντ Τράμπ στο τέλος της θητείας του. Ούτε και τι ανάλογο θα προσπαθήσει να αναδείξει από την άλλη πλευρά ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Η μεγάλη τους συνεισφορά ωστόσο στην ανθρωπότητα, μέσα από την αλλοπρόσαλλη πολιτική τους, είναι ότι σήμαναν πανηγυρικά το τέλος των υπερδυνάμεων. Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου που θα καθάριζε σε λίγες μέρες, ο Πούτιν βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια διαμάχη που το μόνο που απέδειξε είναι ότι η Ρωσική αρκούδα όχι μόνο δεν είναι ανίκητη αλλά σέρνεται στην προσπάθειά της να διατηρήσει κάτι από την εικόνα που έκτισε διά πυρός και σιδήρου. Δύο μήνες μετά την έναρξη της επίθεσης στο Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξευτελίζονται και καθημερινά αυτοαναιρούνται σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βρουν την έξοδο από το σκοτεινό δωμάτιο όπου βίαια εισήλθαν. Ακόμα και σε οικονομικό επίπεδο, οι απειλές και οι εκβιασμοί του Ντόναλντ Τραμπ αλλά και η εξάρτηση που προσπάθησε να επιβάλει ο Πούτιν, δείχνουν να εξαντλούν τα όριά τους και να συνεισφέρουν στην αναδιάταξη δυνάμεων που μέχρι σήμερα θεωρούσαν αδύνατο τον απεγκλωβισμό τους από τα μεγάλα αφεντικά.

Η ανθρωπότητα έζησε ένα μακρύ ψυχρό πόλεμο μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Ηνωμένων Πολιτειών ο οποίος μετεξελίχθηκε, μετά από ένα μικρό διάλειμμα υποτιθέμενης συνεργασίας, σε ένα οικονομικο-στρατιωτικό πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα, οι δύο αυτές υπερδυνάμεις τις οποίες ο κόσμος αντιμετώπιζε με δέος, έχουν καταφέρει -μέσα από τις πολιτικές των ηγετών τους- να αποκαλύψουν το πραγματικό τους μέγεθος το οποίο είναι πολύ μικρότερο απ’ όσο παρουσίαζαν.

Τι θα ανατείλει η επόμενη μέρα, κανείς δεν μπορεί με ασφάλεια να προβλέψει. Αυτή όμως η παταγώδης αποτυχία των υπερδυνάμεων, ίσως οδηγήσει στη διαπίστωση ότι ο νέος κόσμος χρειάζεται μεγαλύτερες συνεργασίες και λιγότερα αφεντικά που υπαγορεύουν τους όρους του παιχνιδιού. Στο βαθμό που αυτό θα γίνει αντιληπτό, ίσως ανοίγει ένας νέος δρόμος για την Ευρώπη η οποία αποδέχθηκε για δεκαετίες να αποτελεί δεκανίκι της Αμερικής. Δύσκολο και εδώ το εγχείρημα μέσα από το μωσαϊκό διαφορετικών κρατών και αντιλήψεων, αλλά η ανάγκη επιβίωσης υπαγορεύει συνήθως εκείνη την αντίδραση που θα την εξασφαλίσει. Βάζοντας ασφαλώς στην εξίσωση τις νέες αναδυόμενες υπερδυνάμεις που είναι η Κίνα και η Ινδία.

Η Ιστορία της ανθρωπότητας δεν αλλάζει μέσα σε μήνες ή σε χρόνια. Οι παγκόσμιες διεργασίες παίρνουν πολύ χρόνο για να σχηματοποιηθούν και να οδηγήσουν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Καμία αυτοκρατορία δεν κατέρρευσε από τη μια μέρα στην άλλη, αν και η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από τους γρήγορους ρυθμούς σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό που κρατάμε για την ώρα, είναι ότι δύο αλλοπρόσαλλες προσωπικότητες όπως ο Τραμπ και ο Πούτιν, ενδεχομένως να αποτελέσουν την αιτία για ουσιαστική αναδιαμόρφωση του κόσμου. Κι έστω κι αν οι ίδιοι δεν θα το αντιληφθούν ποτέ, αυτή μπορεί να είναι και η μεγάλη συνεισφορά τους στην ανθρωπότητα. Ότι, δηλαδή, σήμαναν το τέλος των μέχρι σήμερα γνωστών υπερδυνάμεων.