ALPHA της Κυριακής

Αν ένα κόμμα μπορεί να αυτοακυρωθεί τόσο άτσαλα, να έρπεται πίσω από την εξουσία διαστρεβλώνοντας το τι είναι δημοκρατικό και τι επικίνδυνο για τον τόπο, τότε έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του

Την ώρα που ο Πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας Ευγένιος Χαμπουλλά  πρότεινε μετονομασία του υπουργείου Άμυνας. σε Άμυνας και Απελευθέρωσης εμπεδώνοντας την επικίνδυνη ελαφρότητα της κατάστασης, μία τοποθέτηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΔΗΚΟ Πανίκου Λεωνίδου στον Χρήστο Μιχάλαρο, για το ενδεχόμενο κοινής συμπόρευσης των δύο κομμάτων πλάι στον Νίκο Χριστοδουλίδη, ήταν αρκούντως αποκαλυπτική των επιδιώξεων του κόμματος. Και ενδεικτική της προδιαγεγραμμένης του πορείας. Χωρίς θέσεις αρχής, χωρίς συνέπεια και κυρίως χωρίς αξιοπρέπεια.

Πρώτος ο Νικόλας Παπαδόπουλος δεν απέκλεισε ξεκάθαρα ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΕΛΑΜ. Στρώνοντας το χαλί στην τυχοδιωκτική στάση που ακολούθησε. Ενδεικτική η συνέντευξη του αντιπρόεδρου του ΔΗΚΟ και υπουργού Ενέργειας Μιχάλη Δαμιανού στον Ανδρέα Κημήτρη. Υπονόμευσε ευσχήμως τον Νικόλα Παπαδόπουλο ως εν δυνάμει υποψήφιο, υποστηρίζοντας πως η δική του υποψηφιότητα δεν θα οδηγήσει σε εκλογή. Και αφού διαμήνυσε πως η υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη είναι -για τον ίδιο- η μόνη λύση για το ΔΗΚΟ, ξεκαθάρισε πως κανένας δεν μπορεί να εμποδίσει κάποιον πολιτικό χώρο -ακόμα και το ΕΛΑΜ- από το να στηρίξει τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη. Και ήγειρε συνεπώς το ερώτημα αν υπάρχουν τελικά όρια στον οππορτουνισμό και την εξουσιολαγνεία.

Όσο προκλητική όμως κι αν ήταν η στάση Μιχάλη Δαμιανού, αυτό που με έκπληξη διαπιστώθηκε ήταν πως ο Πανίκος Λεωνίδου μπορούσε να πάρει τη συζήτηση ακόμα πιο κάτω. Ψέλλισε πως «πιθανώς να ήταν και λάθος» το οτι το ΕΛΑΜ βρίσκεται εκτός του δημοκρατικού τόξου χαρακτηρίζοντας την κίνηση των υπόλοιπων κομμάτων ως «μία πρώτη αντίδραση». Λες και το αν θα καταστεί ένα κόμμα αντιδημοκρατικό έχει να κάνει με μία εν θερμώ προσωπική απόφαση και όχι με τις πολιτικές του θέσεις που το κατατάσσουν εκτός. Ένα κόμμα που δήλωνε περήφανα παράρτημα της Χρυσής Αυγής όταν εκλέγηκε. Ένα κόμμα ακροδεξιό, που καθημερινά διακινεί ρητορική μίσους και αποκλεισμού.

Υποστήριξε ακόμη πως όταν απομονώνεις κάποιον ίσως και να τον ενδυναμώνεις. Όμως η πολιτική δεν μεταλλάσσεται αναλόγως των ποσοστών και της ισχύος που αποκτά κάποιος. Είναι θέμα αρχής, είναι θέμα συνέπειας και ακεραιότητας. Θα δεχτεί για παράδειγμα το ΔΗΚΟ να εμβολιάσει το ΕΛΑΜ τις θέσεις του σε ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης στο οποίο θα συμμετέχει; Θα δεχτεί άραγε υπουργούς από το ΕΛΑΜ;

Μιλάμε για ένα κόμμα που είχε ανοίξει μέτωπο με το ΕΛΑΜ. Μιλώντας για το νεοναζιστικό παρελθόν τους, τις σχέσεις τους με την Χρυσή Αυγή. Χαρακτηρίζοντάς τους λαϊκιστές που εκπροσωπούν τα άκρα. Και πως τυχόν ενίσχυσή τους στην βουλή θα οδηγήσει την χώρα σε περιπέτειες. Σύμφωνα όμως πλέον με τον Πανίκο Λεωνίδου, ως κόμμα δεν καθορίζουν τα πάντα. Και στόχος είναι να εκλέξουν Πρόεδρο.

Τους εναπόθεσαν λοιπόν στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Τους αναβάπτισαν τους ξέπλυναν και τους έδωσαν σφραγίδα κανονικοποίησης.

Η πολιτική δεν είναι ο βίος των αγίων. Υπάρχει ένας συνεχής τακτικισμός, υπάρχουν ελιγμοί, όμως υπάρχει και κάτι που λέγεται αξιοπρέπεια. Όταν ένα κόμμα φτάσει στο σημείο να έρπεται πίσω από την εξουσία, όταν διαγράφει θέσεις αρχών και πολιτικών για να βρεθεί στο βάθρο του νικητή, τότε έχει χάσει κάθε ίχνος σεβασμού. Και από τους πολίτες και από τους εν δυνάμει συμμάχους του. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ένα κόμμα που είναι διατεθειμένο να διαστρεβλώσει τι είναι δημοκρατικό και τι επικίνδυνο για τον τόπο, να αυτοακυρωθεί τόσο άτσαλα για να γαντζωθεί στην εξουσία, είναι μάλλον ένα κόμμα που έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Και που δεν έχει να προσφέρει τίποτα πλέον στον τόπο και στους πολίτες του.