Από τη συζήτηση στην επιτροπή ενέργειας της Βουλής, αυτό κατάλαβα πως είναι το σχέδιο της κυβέρνησης και για το GSI. Να βρούμε τρόπο να την κάνουμε αξιοπρεπώς και με τη λιγότερη ζημία
Συζητούμε για το κόστος του Great Sea Interconnector λες και είναι ντροπή. Να μας κάνουν τη χάρη να μας το χρηματοδοτούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση με 657 εκατ. ευρώ, να μας κάνει τη χάρη η Ελλάδα σε πολιτικό και υπηρεσιακό επίπεδο να αναλαμβάνει τη διασύνδεση, κι εμείς να κάνουμε τους ακατάδεκτους. Δεν είναι που μας έπιασαν οι ντροπές· είναι που διαισθανόμαστε (ξεκάθαρη εικόνα για το κόστος δεν έχουμε) τη «λυπητερή» να έρχεται. Όπως κάτι φουκαράδες τουρίστες που τριγυρνούν στις πόλεις και ξαφνικά κάθονται να φάνε σε εστιατόριο χωρίς να έχουν αντιληφθεί πως ο χώρος είναι «κυριλέ». Πως εκεί τραπεζώνονται οι προνομιούχοι για να πουλάνε μούρη. Και τώρα, τι κάνουμε;
Μου έτυχε στα μετα-φοιτητικά μου χρόνια να τριγυρίζω στη Βαρκελώνη και πραγματικά συμπάσχω με την κυβέρνηση. Να έχω φτάσει εκεί με εισιτήριο κάτω από 100 ευρώ και να ζω με τις αναθυμιάσεις του μισθού που είχα ως νέος στην αγορά εργασίας. Με φαγητό του δρόμου, αλλά και με τοπικά φαγάδικα που τη βγάζαμε πολύ οικονομικά. Έλα όμως που ένα από τα φαγάδικα ήταν φάτσα τα κότερα και, μέσα στην κούραση της μέρας και στο λιγοστό φως της νύχτας, δεν το είχαμε αντιληφθεί. Μέχρι να δούμε τις τιμές, είχαμε ήδη κατεβάσει μπύρες και μια σαλάτα. Όταν όμως καταλάβαμε πως η σαλάτα κόστιζε όσο το αεροπορικό μας εισιτήριο, δεν προχωρήσαμε στο κυρίως πιάτο. Ήπιαμε και την τελευταία γουλιά από το νεράκι που μας έφεραν, φάγαμε και το τελευταίο μαρουλάκι της σαλάτας, ξαποστάσαμε, τα χρυσοπληρώσαμε και πήγαμε δύο δρόμους παρακάτω και φάγαμε σαν άνθρωποι.
Από τη συζήτηση στην επιτροπή ενέργειας της Βουλής, αυτό κατάλαβα πως είναι το σχέδιο της κυβέρνησης και για το GSI. Να βρούμε τρόπο να την κάνουμε αξιοπρεπώς και με τη λιγότερη ζημία. Να μείνουμε δηλαδή στη σαλάτα, στις μπυρίτσες και στις φωτογραφίες μπροστά από τα κότερα. Να πάμε κι εμείς δύο δρόμους παρακάτω και να βρούμε ηλεκτρική διασύνδεση από Λίβανο ή Ισραήλ για να μας βγουν τα νούμερα. Αυτό από τους αρμόδιους υπουργούς Οικονομικών και Ενέργειας αλλά και από την ΡΑΕΚ. Από το Προεδρικό η εικόνα είναι είναι διαφορετική. Με τις δηλώσεις του ο Νίκος Χριστοδουλίδης πως είμαστε «πολύ κοντά στην έναρξη του GSI για πρώτη φορά από το 2012» παραπέμπουν ότι θα πάμε και στο κυρίως μενού. Πως θα το παίξουμε υπεράνω, και πως «αφού καθίσαμε που καθίσαμε, κι αφού μας βλέπει κόσμος και είναι και ντροπή από τον Μητσοτάκη και τον Νετανιάχου που είναι στην παρέα, ας τους πούμε να παραγγείλουν ό,τι τραβά η όρεξή τους»; Άσε που μάλλον είναι και η σειρά μας να κεράσουμε τα ποτά.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Το σίγουρο είναι πως παρακαθήσαμε με την άνεσή μας στο τραπέζι του GSI, και όλοι μας λένε πως καλό είναι να αποφασίσουμε ποιο από τα δύο θα σενάρια θα ακολουθήσουμε. Έχουμε μέχρι το τέλος του χρόνου που θα είναι έτοιμη η έκθεση βιωσιμότητας από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Όχι πως δεν ξέρουμε περίπου το κόστος. Το ζήτημα τώρα είναι αν θα ζητήσουμε τώρα τον λογαριασμό ή αν θα συνεχίσουμε να παραγγέλλουμε…
