Είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνονται την πολιτική. Ζυγίζοντας τα ωφελήματα και αποφεύγοντας το κόστος
Τον Σεπτέμβριο του 2023, η κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη αντιμετώπιζε την πρώτη της μεγάλη κρίση, όταν η κοινωνία ανακάλυπτε έκπληκτη πως η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος Δόξα Κωμοδρόμου, χρέωνε το κράτος υπερωρίες για την συγγραφή ομιλιών, για την συμμετοχή της σε διαλέξεις και την παρουσία της στα εθνικά μνημόσυνα. Η ευφάνταστη αυτή ιδέα, προέκυψε γιατί η κα Κωμοδρόμου θέλησε μαζί με τον διορισμό της στο Προεδρικό να διατηρήσει για λόγους ασφάλειας και την θέση της στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Δεν ήταν μόνη της που το σκέφτηκε. Και βεβαίως δεν ήταν η μόνη που ήθελε και την πολιτική δόξα και τα δημοσιοϋπαλληλικά ωφελήματα διασφαλισμένα. Και αυτό γιατί πρώτος που εφάρμοσε το διπλοπόρτι αυτό, ήταν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Που ενώ εκτελούσε χρέη κυβερνητικού εκπροσώπου διατηρούσε παράλληλα και την θέση του στο διπλωματικό σώμα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Η δολοπλοκία όμως που στήθηκε τότε για να παίρνει ένας αξιωματούχος του κράτους 1000 ευρώ τον μήνα πιο πολλά, αποκάλυπτε κάτι εξόχως πιο βαθύ. Μια παλιακή νοοτροπία των νέων πολιτικών προσώπων. Που απαιτούσαν ωράριο, ωφελήματα και μηδενικό προσωπικό ρίσκο. Πρόθυμοι να αναλάβουν μια θέση με πολλά προνόμια, νοουμένου ότι δεν θα έχουν την ευθύνη και το κόστος που την συνοδεύουν.
Το ζήτημα του μηδενικού ρίσκου επανήλθε λοιπόν την περασμένη βδομάδα, όταν αποκαλύφθηκε από τον «Πολίτη» το αίτημα της υπουργού Γεωργίας Μαρίας Παναγιώτου για αναστολή του διορισμού της στην δημόσια εκπαίδευση. Δεν ήταν μόνο ότι ζητούσε από την ΕΕΥ να παρανομήσει για δεύτερη φορά επικαλούμενη λόγους δημοσίου συμφέροντος. Ούτε το ότι μία πολιτική αξιωματούχος ζητούσε ευνοϊκότερη μεταχείριση από τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς.
Ήταν η θλιβερή διαπίστωση του πως αντιλαμβάνεται η ίδια την πολιτική. Και κυρίως πως την υποβιβάζει στα μάτια των πολιτών. Ήταν μία κίνηση βαθιά προσβλητική. Που ενώ ως υπουργός θα έπρεπε να νιώθει τιμή που βρίσκεται σε ένα τέτοιο αξίωμα, η έγνοια της ήταν να μην θυσιάσει μια θέση στο δημόσιο. Όμως όταν ένας πολιτικός νιώθει τόσο ανασφαλής για την επόμενη μέρα του, τότε τι όραμα έχει για τον τόπο του; Τι μπορεί να προσφέρει από το πόστο στο οποίο βρίσκεται όταν βάζει στη ζυγαριά της πολιτικής προσφοράς ωφελήματα, ωράρια και εναλλακτικές στο ενδεχόμενο που παυθεί;
Το πόσο μία τέτοια ανασφαλής νοοτροπία και υπολογιστική είναι βοηθητική για τον τόπο φάνηκε όλο αυτό το διάστημα. Δυστυχώς η Μαρία Παναγιώτου έχει δοκιμαστεί στην εν λόγω θέση και έχει πλέον κριθεί. Δεν είναι μόνο η φονική πυρκαγιά της Λεμεσού, η υδατική κρίση και η κακή διαχείριση του αφθώδους πυρετού. Μία κρίση που έχει οδηγήσει στην βάναυση θανάτωση τόσο ζώων και σε ανυπολόγιστη οικονομική ζημιά.
Είναι πρωτίστως ο τρόπος που αντιλαμβάνονται την πολιτική. Ως ένα μέσο διασφάλισης προνομίων. Με κύριο στόχο το τι θα πάρουν αντί το τι θα προσφέρουν. Χωρίς λογοδοσία για την ανεπάρκειά τους. Και χωρίς καμία ευθύνη για την παρακαταθήκη τους.
