ALPHA της Κυριακής

Με θέσεις αλλά όχι θέση

Σαφώς ο πολιτισμός δεν είναι κανενός κόμματος και ίσως κανενός ανθρώπου η εντελώς πρώτη προτεραιότητα στα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία σήμερα, ιδιαίτερα σε μια τέτοια εποχή με προκλήσεις κοινωνικές, οικονομικές και γεωπολιτικές.

Στον πολιτισμό όμως στρεφόμαστε κάθε μέρα, είτε το αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι, όπως ακριβώς συνέβη και εν καιρώ πανδημίας, όταν κληθήκαμε να μείνουμε στα σπίτια μας, όπου βλέπαμε ταινίες και παραστάσεις, ακούγαμε μουσική, ζωγραφίζαμε, διαβάζαμε, γράφαμε ποίηση και στίχους. Όπως φυσικά και στην καθημερινότητά μας. Όλα αυτά είναι ο πολιτισμός και σε όλους τους τομείς τον συναντάμε… εκτός στην προεκλογική… εκτός βέβαια αν αφορά καλλιτεχνικό πρόγραμμα μέρους προεκλογικής συγκέντρωσης ή προεκλογικά σποτ.

Παρόλο που ο χώρος των τεχνών βρίσκεται σε ένα από τα πλέον γόνιμα του στάδια, οι πρωταγωνιστές του εξακολουθούν να μάχονται για επιβίωση και χωρίς εργασιακές εξασφαλίσεις.

Σε αυτή την προεκλογική βέβαια ίσως καταγράφηκε ρεκόρ στη συμπερίληψη του πολιτισμού στις θέσεις και προτάσεις, παρόλα αυτά η συζήτηση που αφορά χιλιάδες πολίτες -εκατοντάδες εργασιτέχνες κι επαγγελματίες καλλιτέχνες αλλά και το φιλοθέαμο κοινό- παραμένει εκτός. Ο πολιτισμός μας υποτιμάται από την πλειοψηφία των πολιτών και δεν αντιμετωπίζεται με τον σεβασμό που του αξίζει, εν αντιθέσει με παραγωγές και μουσεία του εξωτερικού.

Αυτή η κριτική δεν απευθύνεται μόνο προς υποψήφιους και κομματικούς σχηματισμούς αλλά και σε εμάς τους ίδιους, τους δημοσιογράφους και τους ίδιους τους πολίτες οι οποίοι παραμερίζουμε τον πλούτο και την πολυμορφία του πολιτισμού μας, αντιμετωπίζοντάς τον σαν τον… «φτωχό συγγενή».