Οι πολιτικοί αρχηγοί κινδυνεύουν να μετατραπούν σε «μουχτάρηδες» των μικρών πλέον χωριών τους
Θυμάστε εκείνο το «πήραμε το μήνυμα και θα ανταποκριθούμε»; Ήταν η μόνιμη επωδός των εκπροσώπων των παραδοσιακών κομμάτων τη βραδιά των εκλογών σε όλες τις αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων. Κι αυτό μπροστά στην πίεση των δημοσιογράφων για τη μείωση των ποσοστών τους. Την επόμενη ωστόσο μέρα, επαναλάμβαναν εαυτούς. Ποιος είναι πρώτος και ποιος δεύτερος, ποιος είναι Γριβικός και ποιος Μακαριακός, ποιος θέλει λύση και ποιος όχι. Και, ασφαλώς, ποιος εκπροσωπεί το κεφάλαιο και ποιος το λαό. Εκείνη η δέσμευση του «πήραμε το μήνυμα και θα ανταποκριθούμε» ξεχνιόταν πριν καλά-καλά ειπωθεί.
Το μόνο στο οποίο «ανταποκρίθηκαν» ήταν να εμφανιστούν βασιλικότεροι του βασιλέως σε θέματα όπως, για παράδειγμα, το μεταναστευτικό όταν τους βγήκε από δεξιά το ΕΛΑΜ και να κάνουν βιντεάκια της κακιάς ώρας όταν βρέθηκε μέσα στα πόδια τους ο Φειδίας. Επί της ουσίας, τίποτα. Ούτε στον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας τους, ούτε στην αναζήτηση τρόπων μεγαλύτερης εμπλοκής της κοινωνίας στις διεργασίες τους, ούτε ακόμα και στην οικοδόμηση ενός υγιούς δημοκρατικού διαλόγου που να αναζητεί συνθέσεις και κοινές βελτιώσεις των κακώς εχόντων σε αυτό τον τόπο. Γι’ αυτό και κάθε φορά ανασύρουν το σκοτεινό παρελθόν με την παλαιοκομματική αντίληψη ότι έτσι συσπειρώνουν τους ψηφοφόρους τους. Η παλιά λογική της «επιστροφής στο μαντρί».
Πάμε όμως να δούμε πρακτικά τι είναι εκείνο που θα έπρεπε να χτυπάει καμπάνες και όχι καμπανάκια στα παραδοσιακά κόμματα. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της «μαύρης τρύπας» που τα καταπίνει, θα πρέπει να ανατρέξουμε λίγο στους αριθμούς των ψηφοφόρων που τα επέλεγαν. Το αποτέλεσμα της μικρής αυτής αναζήτησης είναι εφιαλτικό για τα κόμματα. Σε μια εικοσαετία μετρούν απώλειες που για το κάθε ένα ισοδυναμεί με την εξαφάνιση μιας μικρής πόλης. Συγκεκριμένα, τα στοιχεία που ακολουθούν αναφέρονται στις Βουλευτικές Εκλογές από το 2006 μέχρι τις τελευταίες, το 2021.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ο ΔΗΣΥ, σε αυτό το διάστημα, είχε την καλύτερη του απόδοση το 2011 με 138.682 ψηφοφόρους να το επιλέγουν. Το 2021 έπεσε στους 99.332 ψηφοφόρους, έχοντας απωλέσει 39.350.
Το ΑΚΕΛ είχε την καλύτερη του απόδοση το 2006 με 131.066 ψηφοφόρους. Το 2021 έπεσε στους 79.910, έχοντας απωλέσει 51.156 ψηφοφόρους.
Το ΔΗΚΟ ψήφισαν το 2006 σχεδόν 75 χιλιάδες (74.458) και το 2021 έπεσε στις 40 χιλιάδες, έχοντας απωλέσει 35 χιλιάδες ψηφοφόρους.
Η δε ΕΔΕΚ από τους 37.533 ψηφοφόρους το 2006, έπεσε στους 24.025 το 2021, έχοντας απωλέσει 13.508 ψηφοφόρους.
Είναι προφανές ότι αυτή η συστηματική αιμορραγία των παραδοσιακών κομμάτων δεν τα απασχόλησε σοβαρά, με αποτέλεσμα σε κάθε νέα εκλογική αναμέτρηση να μην ασχολούνται με το πόσοι ψηφοφόροι τους επέλεξαν αλλά με το ποσοστό που κατέγραψαν, με το κατά πόσο είναι πρώτοι ή δεύτεροι, με το εάν και πως μπορεί να αξιοποιηθεί το αποτέλεσμα για τις επόμενες προεδρικές. Κι όμως οι πραγματικές αυτές απώλειες αγγίζουν το 7-8% του εκλογικού σώματος ενώ σε ό,τι αφορά τη δική τους αποκλειστικά εκλογική βάση οι απώλειες φθάνουν στο εκπληκτικό ποσοστό του 25-30%!
Όταν ένα κόμμα, μια ηγεσία, εισπράττει μια τόσο μεγάλη αμφισβήτηση ή απαξίωση, η επόμενη μέρα δεν μπορεί να είναι απλώς Δευτέρα. Θα έπρεπε να είναι η απαρχή ενός βασανιστικού προβληματισμού για το πως κ20αι γιατί μια ολόκληρη «πόλη» αποφάσισε να ρίξει μαύρο στις επιλογές τους. Ουδείς το έκανε. Απεναντίας, ανακυκλώνουν τις γνωστές αντιπαραθέσεις, με ένα περιεχόμενο μάλιστα πιο τοξικό για να συνάδουν με το κλίμα των social media.
Το βράδυ των εκλογών πλησιάζει και είμαι βέβαιος ότι θα ακούσουμε τα ίδια. «Πήραμε το μήνυμα και θα ανταποκριθούμε». Μόνο που τώρα πια ίσως δεν τους φτάνει ο χρόνος. Οι «πόλεις» χάνονται και όλοι αυτοί κινδυνεύουν να μετατραπούν σε «μουχτάρηδες» των μικρών πλέον χωριών τους…
