Προβλήματα χρόνια, υποθέσεις που χρονίζουν και καταστάσεις που διαιωνίζονται.
Ξεκίνησα πρόσφατα να διαβάζω ένα βιβλίο με βασικό θέμα τις προσδοκίες. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου, κάποιες αναφορές με οδήγησαν, αναπόφευκτα στο να ταυτιστώ με προσωπικά μου βιώματα και να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω όταν οι ήρωες δημιουργούσαν προσδοκίες. Να ανατρέξω σε δικά μου περιστατικά όπου η προσδοκία μου είτε ικανοποιήθηκε ή κατέληξε σε απογοήτευση και θυμό. Αυτό ακριβώς που αναφέρει και η φράση «Η απογοήτευση είναι παιδί της προσδοκίας», που αποδίδεται στον σημαντικότατο συγγραφέα και ποιητή Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Τι είναι η προσδοκία
Εξ’ ορισμού η προσδοκία είναι το να αναμένεις, να ελπίζεις ότι θα συμβεί κάτι – καλό ή κακό – συνήθως καλό. Γεγονός, που επηρεάζει τη συμπεριφορά μας, τον τρόπο που λειτουργούμε, αλλά και την αντίδρασή μας μετέπειτα, αναλόγως εξέλιξης και αποτελέσματος.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πολλά τα παραδείγματα
Η προσδοκία, ωστόσο, δεν αποτελεί προσωπικό μου θέμα, αλλά εκδηλώνεται ευρύτερα στην κοινωνία. Πόσες ήταν οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ως πολίτες ελπίζαμε και αναμέναμε από το κράτος, τη δικαιοσύνη, τους αρμοδίους, τους εμπλεκόμενους, συγκεκριμένη ανταπόκριση, αντίδραση, πράξη; Οι πολίτες αναμένουν κάθε φορά, αφού δεν πετύχαμε στην πρόληψη, να γίνει η διαφορά στους χειρισμούς χρόνιων προβλημάτων, υποθέσεων που χρονίζουν, καταστάσεων που διαιωνίζονται. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ας δούμε μερικά:
-Υπόθεση Θανάση Νικολάου: το 2005, ο τότε στρατιώτης 26χρονος Θανάσης, βρέθηκε νεκρός κάτω από γέφυρα στο χωριό Άλασσα της Λεμεσού και έκτοτε η οικογένειά του συνεχίζει να αναζητά δικαίωση στις δικαστικές αίθουσες.
-Η Κύπρος έχει στερέψει από νερό (κάθε πέρσι και καλύτερα) και κάθε χρόνο αναμένουμε ότι με το να καταναλώνουμε λιγότερο νερό στο μπάνιο (υπήρξε συγκεκριμένο ραδιοφωνικό σποτ για αυτό) ή στο πότισμα, θα εξοικονομήσουμε τέτοιες ποσότητες ώστε να είναι επαρκείς για να την βγάλουμε καθαρή την περίοδο του καλοκαιριού. Που είναι οι μονάδες αφαλάτωσης;
-Νοσοκομειακές μονάδες που αδυνατούν να ανταποκριθούν σε κρίσιμες στιγμές (σε εκείνες, δηλαδή, που υπάρχει περισσότερη ανάγκη από ποτέ), με κλίνες σε διαδρόμους, έλλειψη προσωπικού, ανεπάρκεια εξοπλισμού και φαρμάκων.
-Σκάνδαλα διαφθοράς και υπεξαίρεσης χρημάτων που συγκαλύπτονται και ένα κουβάρι που δεν ξετυλίγεται, ώστε να μην πάρει μαζί του πολλούς το ποτάμι. Καμιά ανάληψη ευθύνης, συχνά και καμία παραίτηση. Στοιχεία και μαρτυρίες που καταλήγουν σε ένα καλά σφραγισμένο συρτάρι.
-Αργοπορία αντίδρασης ή και καμίας αντίδρασης από πλευράς αρχών σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης εις βάρος γυναικών – στις πλείστες των περιπτώσεων – και παιδιών.
-Πρωτοφανή περιστατικά ρατσισμού και μίσους εναντίον αλλοδαπών. Σε αρκετές περιπτώσεις καταγράφηκαν επιθέσεις κατά διανομέων φαγητού. Από την άλλη, ποιος μπορεί να ξεχάσει τις αποτρόπαιες κατά συρροή δολοφονίες 5 αλλοδαπών γυναικών και των 2 ανήλικων παιδιών τους από τον Ορέστη και την αδιαφορία που επέδειξαν οι κρατικές αρχές απέναντι στις ομοεθνείς τους που τις έψαχναν;
Ας μη ξεχνάμε ότι διανύουμε μία προεκλογική περίοδο και γεγονότα όπως τα πιο πάνω, έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε δεσμεύσεις, υποσχέσεις και μεγάλα λόγια από τους εκάστοτε υποψηφίους. Για πάταξη κάθε παράνομης συμπεριφοράς και πράξης, για εξάλειψη κοινωνικών ανισοτήτων, για λήψη απαραίτητων μέτρων εκεί και όπου είναι απαραίτητα, για τροποποίηση σκουριασμένων νομοθεσιών ώστε να ανταποκρίνονται στο σήμερα.
Είναι, τελικά, καλό να έχουμε προσδοκίες; Η προσδοκία φαίνεται να είναι αναπόφευκτη, τουλάχιστον κάποιες φορές. Αυτό που μετρά στο τέλος της ημέρας δεν είναι αν είμαστε προετοιμασμένοι και ευέλικτοι απέναντι σε ένα αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που περιμέναμε, αλλά αν το αποτέλεσμα πρέπει να προβληματίσει το κοινωνικό σύνολο χωρίς να το προσπεράσει.
