ALPHA της Κυριακής

Ανάμεσα σε μπαριέρες και μύθους

Το Μονακό δεν είναι απλώς μια πίστα που φιλοξενεί τη Formula 1, αλλά ένα κομμάτι ζωντανής μνήμης που επιμένει να θυμίζει γιατί αυτός ο αγώνας υπήρξε κάποτε μύθος και, παρά τις αλλαγές του χρόνου, εξακολουθεί να δικαιούται να στέκει ως τέτοιος.

Σειρά στο παγκόσμιο καλεντάρι έχει αυτή την Κυριακή η πίστα που υπήρξε κάποτε το «κόσμημα στο στέμμα της Formula 1», η οποία αποτελεί δυστυχώς σήμερα -για τους περισσότερους τουλάχιστον οπαδούς- ένα ξεθωριασμένο στολίδι που έχει χάσει την αγωνιστική του γοητεία.

Παρόλο που η χάραξη της πίστας, η οποία περνά σαν φίδι ανάμεσα στα εκθαμβωτικά κτίσματα του πριγκιπάτου του Μονακό παραμένει λίγο-πολύ η ίδια από το 1929 (χρονιά κατά την οποία φιλοξένησε το πρώτο της Grand Prix) το γεγονός πως οι βολίδες της Formula 1 έχουν μεταμορφωθεί τα τελευταία χρόνια σε «εξάπορτες» λιμουζίνες διαστημικής τεχνολογίας, πάει να πει πως οι δρόμοι του πριγκιπάτου, σαν μια διαχρονική γυναικεία μορφή που δεν υποχώρησε στον χρόνο, σφίγγουν σήμερα σαν κορσές τις σύγχρονες βολίδες.

Και επιπλέον, οι πιλότοι απολαμβάνουν πλέον άλλες ανέσεις μέσα στο πιλοτήριο…

Ο Keke Rosberg, παγκόσμιος πρωταθλητής του 1982 με τη Williams, συνήθιζε να λέει πως η κούρσα του Μονακό ήταν «αγώνας του ενός χεριού».

Με μαθηματική ακρίβεια, ο πιλότος οδηγούσε τη μία από τις δύο ώρες του αγώνα κρατώντας το τιμόνι με το ένα μόνο χέρι, αφού το άλλο έπρεπε να κατεβαίνει κάθε δύο δευτερόλεπτα για να αλλάξει ταχύτητα, κουνώντας τον συμβατικό μοχλό ο οποίος βρισκόταν κρυμμένος στο κάτω δεξί μέρος του πιλοτηρίου. Ύστερα από χιλιάδες επαναλήψεις -πάνω από 3.000 αλλαγές- τα χέρια τους έβγαιναν πολλές φορές από τον αγώνα ματωμένα.

Τα μονοθέσια εκείνης της εποχής είχαν σχεδόν ανεξέλεγκτη δύναμη, αφού με το παραμικρό άγγιγμα στο γκάζι ξεσπούσαν «χύμα» εκατοντάδες επιπλέον ίπποι, μετατρέποντας την πρόσφυση σε λεπτή ισορροπία. Οι πίσω τροχοί στριφογύριζαν ακόμη και με πέμπτη σχέση στον ανήφορο της Massanet, ενώ ο πιλότος πάλευε να κρατήσει το μονοθέσιο μακριά από τις μπαριέρες, σε μια διαρκή μάχη επιβίωσης.

Θυμάμαι πόσο πολύ απολαμβάναμε -θαυμάζαμε- τον θρυλικό Ayrton Senna, ειδικά στους ηλεκτρισμένους «ιπτάμενους γύρους» του, όπου δεν χωρούσε ούτε ένα φύλλο χαρτιού ανάμεσα στα ελαστικά του και στον παλιό τοίχο της στροφής της Πισίνας. Κρατώντας το τρεμάμενο τιμόνι με το αριστερό μόνο χέρι, στα 220 περίπου χλμ./ώρα, ο Βραζιλιάνος περνούσε τη McLaren του από εκείνο το σημείο σαν άλλος Ιάσωνας ανάμεσα στις Συμπληγάδες.

Για εμάς ήταν όντως μυθολογικοί ήρωες, και το Μονακό έμοιαζε με αρχαίο ναό όπου οι ίδιοι δοκιμάζονταν και, αφού επιβίωναν, χρίζονταν αθάνατοι.

Η κούρσα στο πριγκιπάτο ήταν, όντως, «ο αγώνας κόσμημα στο στέμμα της Formula 1».

Δεν είναι μόνο η πίστα, όμως, είναι και η ιστορία. Μια ιστορία με βάρος αιώνα.

Ο αγώνας σφραγίστηκε από θρύλους όπως οι Varzi, Nuvolari, Fangio, Moss, Stewart, Lauda, Gilles Villeneuve, Prost, Senna, Schumacher, Alonso, Hamilton και Verstappen, που ο καθένας τους τον κέρδισε, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα πάνω σε αυτόν τον μοναδικό αστικό λαβύρινθο.

Πριν από δύο περίπου δεκαετίες, όταν είχα την ευκαιρία να περπατήσω για πρώτη φορά την πίστα, κάνοντας παύσεις νοσταλγίας σε κάθε ιστορική στροφή της και αναπολώντας στιγμές που σημάδεψαν τη Formula 1, κατακλύστηκα από άπειρα συναισθήματα, εκ των οποίων το πιο συγκλονιστικό ήταν εκείνο που ένιωσα όταν αντίκρισα το άγαλμα του William Grover-Williams στην πρώτη στροφή, τη Sainte Dévote.

Στάθηκα προσοχή, κοιτάζοντας με δέος τον ήρωα να κάθεται στην πέτρινη Bugatti T35 του, ένα από τα πιο κομψά και συνάμα βαρυσήμαντα μονοθέσια στην ιστορία του αγωνίσματός μας (χωρίς το οποίο οι αγώνες Grand Prix θα είχαν ίσως σβήσει στην εποχή του Κραχ) αφήνοντας ένα δάκρυ να κυλήσει από το πρόσωπό μου.

Δεν είχα συγκινηθεί από όσα έγραφε η πινακίδα στη βάση του μνημείου («William Grover-Williams, νικητής του πρώτου Grand Prix του Μονακό το 1929»), αλλά από εκείνα που -δυστυχώς- παρέλειπε να πει.

Ο Γαλλο-Βρετανός άσος, που υπήρξε σοφέρ του διάσημου Ιρλανδού ζωγράφου William Orpen -την εποχή που εκείνος κατοικούσε στο πριγκιπάτο- κατάφερε εκείνο το απόγευμα να «ξεκάνει» τον θρυλικό Caracciola και την άτρωτη Mercedes του. Καθόλου ευκαταφρόνητο επίτευγμα για έναν άσημο οδηγό λιμουζίνας.

Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι πως δεκαπέντε χρόνια αργότερα, εκείνος -μαζί με άλλες εξίσου παράτολμες ψυχές- θα συνέβαλλε στη λύτρωση της ανθρωπότητας από τα δεινά των Ναζί, μέσα από το δίκτυο κατασκοπίας και σαμποτάζ που έστησε στην κατεχόμενη Γαλλία ως μυστικός πράκτορας των SOE, προτού εκτελεστεί το 1945 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Sachsenhausen.

Καθώς οι σύγχρονοι μονομάχοι της Formula 1 θα σείουν αυτή την Κυριακή την πέτρινη Bugatti του, αναρωτιέμαι πόσοι απ’ αυτούς γνωρίζουν πως του οφείλουν τη ζωή τους.