ALPHA της Κυριακής

Τους θυμόμαστε μόνο στο μετάλλιο και τους ξεχνάμε την επόμενη μέρα

Οι επιτυχίες του Μίλαν Τραΐκοβιτς και της Ολίβιας Φωτοπούλου στο πρόσφατο Βαλκανικό Πρωτάθλημα δεν είναι απλώς ακόμη δύο μετάλλια στη συλλογή του κυπριακού αθλητισμού. Είναι μια δυνατή υπενθύμιση ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν αθλητές που,  που μένουν κάτω από χαμηλά φώτα προβολής  και σηκώνουν την Κύπρο στους ώμους τους και την ταξιδεύουν με αξιοπρέπεια στα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου. Είναι οι αφανείς ήρωες που διαφημίζουν την πατρίδα μας με τον πιο εμφατικό τρόπο: με ιδρώτα, επιμονή και συνέπεια.

Οι επιτυχίες τους μάς εκθέτουν — όχι εκείνους, αλλά εμάς

Ο Μίλαν Τραΐκοβιτς δεν είναι απλώς ένας πρωταθλητής Βαλκανίων. Είναι Ολυμπιονίκης με συμμετοχές στους Ολυμπιακούς Αγώνες, φιναλίστ σε παγκόσμιες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ένας αθλητής που εδώ και χρόνια βρίσκεται σταθερά στην ελίτ των 110μ. με εμπόδια. Με ήθος και χαμηλούς τόνους, αποτελεί πρότυπο επαγγελματισμού και σταθερότητας. Κι όμως, πόσο συχνά συζητείται το όνομά του μεταξύ των φιλάθλων;

Το ίδιο ισχύει και για την Ολίβια Φωτοπούλου. Οι διακρίσεις της στα σπριντ, οι συμμετοχές της σε ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα, οι επιδόσεις που καταρρίπτουν στερεότυπα για το μέγεθος και τις δυνατότητες της Κύπρου στον κλασικό αθλητισμό, συνιστούν επιτεύγματα τεράστιας σημασίας. Κάθε της κούρσα είναι μια μικρή εθνική εκπροσώπηση. Κι όμως, η αναγνώριση που λαμβάνει δεν είναι ανάλογη της προσπάθειας και της αξίας της.

Αν διευρύνουμε το κάδρο, θα δούμε ότι το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο. Ο Παύλος Κοντίδης έχει γράψει ιστορία για την Κύπρο στην ιστιοπλοΐα, χαρίζοντας Ολυμπιακό μετάλλιο και πολλαπλές διακρίσεις σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε μια χώρα χωρίς βαριά ναυταθλητική παράδοση, κατάφερε να γίνει σημείο αναφοράς, σύμβολο αριστείας και πρεσβευτής της κυπριακής σημαίας στα πέρατα του κόσμου.

Στη γυμναστική, ο Μάριος Γεωργίου έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι η Κύπρος μπορεί να σταθεί ανταγωνιστικά σε ένα από τα πιο απαιτητικά και τεχνικά αθλήματα. Με συμμετοχές σε τελικούς μεγάλων διοργανώσεων και με σταθερή παρουσία στο υψηλότερο επίπεδο, έχει κατακτήσει τον σεβασμό της διεθνούς κοινότητας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον Απόστολο Παρέλλη, ο οποίος μπορεί να ολοκλήρωσε την αγωνιστική του πορεία, αλλά άφησε πίσω του μια σπουδαία κληρονομιά στη δισκοβολία. Οι παρουσίες του σε Ολυμπιακούς Αγώνες και σε τελικούς παγκόσμιων πρωταθλημάτων αποτέλεσαν για χρόνια σημείο υπερηφάνειας.

Και βέβαια, οι σκοπευτές μας. Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση, η κυπριακή σκοποβολή φέρνει μετάλλια, διακρίσεις, πλασαρίσματα στην κορυφή. Ίσως επειδή η επιτυχία τους θεωρείται «δεδομένη», δεν τους αποδίδεται η προβολή που τους αξίζει. Κι όμως, κάθε βολή που καταλήγει στο κέντρο του στόχου είναι αποτέλεσμα αμέτρητων ωρών προπόνησης, πειθαρχίας και ψυχικής αντοχής. Τη λίστα των πρωταθλητών μας βεβαίως απαρτίζουν ακόμα περισσότεροι που λάμπουν ή ετοιμάζονται να λάμψουν.

Πόσα ακόμα μετάλλια χρειάζονται για να αλλάξουμε νοοτροπία;

Το κοινό στοιχείο όλων αυτών; Αγωνίζονται σε αθλήματα που δεν λέγονται ποδόσφαιρο. Σε μια χώρα όπου η αθλητική συζήτηση περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα και τις μεταγραφές, οι επιτυχίες σε ατομικά ή λιγότερο εμπορικά αθλήματα συχνά περνούν στα «ψιλά». Αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι κοντόφθαλμο , είναι ένας αθλητικός υδροκεφαλισμός. Μια χώρα κολλημένη στο ποδόσφαιρο, με πρωταθλητές παγκόσμιας κλάσης !

Η Κύπρος χρειάζεται να αποκτήσει πραγματική αθλητική κουλτούρα. Κουλτούρα που να αναγνωρίζει ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο θέαμα, αλλά παιδεία, αξίες και εθνική προβολή. Όταν ένας Κύπριος αθλητής στέκεται δίπλα σε υπερδυνάμεις του παγκόσμιου αθλητισμού, το όφελος για τη χώρα είναι πολλαπλό: διεθνής προβολή, ενίσχυση της εθνικής αυτοπεποίθησης, έμπνευση για τα παιδιά.

Χτίζοντας αθλητική παιδεία, τιμώντας τους ήρωές μας

Πώς μπορεί να καλλιεργηθεί αυτή η κουλτούρα;

Πρώτον, μέσα από την εκπαίδευση. Τα σχολεία μπορούν να αναδεικνύουν συστηματικά τις επιτυχίες των Κυπρίων αθλητών, να τους προσκαλούν για ομιλίες, να συνδέουν τον αθλητισμό με την αξία της προσπάθειας και της επιμονής.

Δεύτερον, μέσα από τα ΜΜΕ. Η προβολή δεν πρέπει να περιορίζεται σε στιγμιαίες αναφορές μετά από ένα μετάλλιο. Χρειάζονται αφιερώματα, αναλύσεις, συνεντεύξεις που να χτίζουν σχέση του κοινού με τους αθλητές.

Τρίτον, μέσω θεσμικής στήριξης. Χορηγίες, υποδομές, προγράμματα ανάπτυξης ταλέντων. Όταν η πολιτεία και ο ιδιωτικός τομέας επενδύουν σοβαρά, στέλνουν μήνυμα ότι η επιτυχία δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα στρατηγικής.

Τέταρτον, μέσα από την οικογένεια. Οι γονείς που ενθαρρύνουν τα παιδιά να δοκιμάσουν διαφορετικά αθλήματα, πέρα από το ποδόσφαιρο, συμβάλλουν στη διεύρυνση του αθλητικού ορίζοντα της κοινωνίας.

Τα οφέλη είναι ουσιαστικά. Περισσότερα παιδιά στον αθλητισμό σημαίνει καλύτερη υγεία, λιγότερα κοινωνικά προβλήματα, περισσότερα πρότυπα θετικής συμπεριφοράς. Σημαίνει επίσης πιθανότητα για νέες διεθνείς επιτυχίες, που θα ενισχύσουν την εικόνα της Κύπρου ως χώρας που παράγει ποιότητα και αριστεία.

Από τα κουλουάρ ως το πέλαγος: Η Κύπρος που επιμένει

Οι Τραΐκοβιτς, Φωτοπούλου, Κοντίδης, Γεωργίου, και τόσοι άλλοι δεν ζητούν χειροκρότημα για λίγες μέρες. Ζητούν –και αξίζουν– διαρκή αναγνώριση και στήριξη. Αν θέλουμε μια κοινωνία που να πιστεύει στις δυνατότητές της, οφείλουμε να κοιτάξουμε πέρα από τα συνηθισμένα και να αγκαλιάσουμε όλους εκείνους που, σιωπηλά αλλά σταθερά, υψώνουν τη σημαία μας.

Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι μόνο τα γκολ . Είναι και οι κούρσες στα κουλουάρ, οι ρίψεις στον στίβο, οι ασκήσεις στο μονόζυγο, οι βολές στον στόχο, τα πανιά που ανοίγουν στον άνεμο. Είναι οι αφανείς ήρωες που μας θυμίζουν τι μπορεί να πετύχει η Κύπρος όταν πιστεύει στον εαυτό της.