ALPHA της Κυριακής
Κύριος αντίπαλος θεωρείται πλέον ο ΔΗΣΥ, τη στιγμή που συγκυβερνώντες και ΕΛΑΜ δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένοι
Όταν την περασμένη Πέμπτη η Βουλή καταψήφιζε την παράταση της θητείας της Μαριλένας Ραουνά στο υφυπουργείο Ευρωπαϊκών υποθέσεων, αυτό που προκαλούσε ιδιαίτερη αίσθηση ήταν η ένταση με την οποία το Προεδρικό εξέφραζε την δυσαρέσκειά του. Καταλόγιζε αντιευρωπαϊσμό σε αυτούς που την καταψήφιζαν, παρουσιάζοντας το ΑΚΕΛ και τον ΔΗΣΥ να σκέφτονται και να ενεργούν ταυτόσημα. Και υπογράμμιζε πως για να επωφεληθούν κομματικά είναι έτοιμοι να υποσκάψουν το εθνικό συμφέρον. Το κατά πόσο η παράταση της θητείας Ραουνά, η παρουσία ή όχι ενός προσώπου σε ένα πόστο διασφαλίζει όντως το εθνικό συμφέρον, είναι θέμα άλλης ανάλυσης. Όπως και το ερώτημα γιατί αυτό το νομοσχέδιο δεν κατατέθηκε εγκαίρως αν ήταν καταλυτικό για την ευρωπαϊκή υπόσταση του κράτους. Το σίγουρο πάντως είναι πως αυτή ακριβώς η κατάσταση επιβεβαίωσε όχι μόνο πώς ο σχεδιασμός για τον προεκλογικό έχει αρχίσει στο Προεδρικό, αλλά ανέδειξε και την πίεση που νιώθει πλέον ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Και αυτό γιατί η ανεύρεση συμμάχων και στηριγμάτων δεν πάει όπως αρχικά εκτιμούσε.
Οι προεκτάσεις μίας παράτασης
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Το πώς όλο αυτό συνδέεται με την Μαριλένα Ραουνά και την παράταση της θητείας της είναι λίγο πολύ εμφανές. Η παρουσία της σε αξίωμα σε αυτή την χρονική συγκυρία θα ενίσχυε τον προεκλογικό του Προέδρου για τρεις λόγους.
- Θα κατοχύρωνε θεσμικά μία από τις επιτυχημένες παρουσίες της κυβέρνησης. Διατηρώντας παράλληλα σε καίριο ρόλο μία από τις στενότερες και πιο πολύτιμες συνεργάτιδές του ενόψει της προεκλογικής περιόδου.
- Θα ενίσχυε το πεδίο που ο ίδιος θεωρεί ισχυρότερο πλεονέκτημά του, την εξωτερική πολιτική. Αφήνοντας ως παρακαταθήκη και ταυτόχρονα ως προεκλογικό εφόδιο τη δημιουργία Υφυπουργείου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.
- Η σύσταση ενός νέου υφυπουργείου θα του παρείχε τη δυνατότητα να αξιοποιήσει διορισμούς, διατηρώντας κοντά του στενούς συνεργάτες και αποσπασμένους λειτουργούς σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο ενόψει των εκλογών.
Υπάρχει ωστόσο και ένας τέταρτος λόγος. Ο Πρόεδρος σκεφτόταν εδώ και καιρό πως να αξιοποιήσει την Μαριλένα Ραουνά και να ενισχύσει τον ρόλο της. Οι πρώτες σκέψεις ήταν να μετακινηθεί στο υπουργείο Εξωτερικών και ο Κωνσταντίνος Κόμπος να αναλάβει την γενική εισαγγελία. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θεωρήθηκαν τυχαίες οι διαρροές- που ενδεχομένως να οδηγούσαν σε πίεση- περί πρόωρης αφυπηρέτησης του Γιώργου Σαββίδη. Κάτι τέτοιο εκ των πραγμάτων και δεν υλοποιήθηκε.
Ήταν όμως αυτό αρκετό για το μέγεθος της έντασης από το Προεδρικό; Ασφαλώς και όχι. Ο πρώτιστος λόγος της έντασης ήταν το προσωπικό κομμάτι καθώς ο Πρόεδρος ένιωθε ότι μετά την αποχώρηση του Χαράλαμπου Χαραλάμπους, έχανε ακόμη ένα πολύ στενό συνεργάτη του σε μία κρίσιμη χρονική συγκυρία. Και το συγκεκριμένο συμβάν εμπέδωσε στην κυβέρνηση αφενός πως η αντιπολίτευση πλέον θα δυσκολέψει την κυβέρνηση εντός της βουλής και αφετέρου πως ο κύριος αντίπαλος της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη είναι ο ΔΗΣΥ.
ΔΗΣΥ- Προεδρικό σε ανοικτό πόλεμο
Η νίκη του Δημοκρατικού Συναγερμού και κυρίως τα ποσοστά που έλαβε, αποτέλεσαν ένα ντόμινο αρνητικών εξελίξεων άλλωστε για το Προεδρικό. Έκλεισε για τα καλά την πόρτα πρόσδεσης του στο υπουργικό σχήμα ενίσχυσε σημαντικά την κύρια αντίπαλό του Αννίτα Δημητρίου και απέτρεψε Συναγερμικά στελέχη που ήταν όλο αυτό το διάστημα με το ένα πόδι εντός Προεδρικού και το άλλο εντός ΔΗΣΥ είτε να έρθουν κοντά είτε να υπερασπιστούν την κυβέρνηση εντός του κόμματος. Η εκτίμηση είναι πως ο ΔΗΣΥ διαθέτει πλέον σοβαρές πιθανότητες να επανέλθει στην εξουσία και υπό αυτές τις συνθήκες, ελάχιστοι εμφανίζονται πρόθυμοι να αναλάβουν το πολιτικό κόστος μιας βραχύβιας συμμετοχής στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη.
Και από την πλευρά του βεβαίως ο ΔΗΣΥ ανοίγει πόλεμο με το Προεδρικό μετά από μία περίοδο άνευρης αντιπολιτευτικής τάσης για να κερδίσει τους Χριστοδουλιδικούς ψηφοφόρους στις βουλευτικές. Δεν είναι μόνο θέμα γοήτρου δεδομένου ότι ο Πρόεδρος προσπάθησε να διεμβολίσει το κόμμα βολιδοσκοπώντας στελέχη του όλο αυτό τον καιρό. Είναι και το γεγονός ότι οι δύο πλευρές διεκδικούν το ίδιο ακροατήριο για το 2028.
Ένας πόλεμος γοήτρου
Σε ο,τι αφορά την βολιδοσκόπηση Συναγερμικών η αλήθεια είναι ότι ο Πρόεδρος επιχείρησε να φέρει κοντά Συναγερμικά στελέχη και εισέπραξε όχι. Αυτό βεβαίως που προκάλεσε τον περισσότερο θόρυβο ήταν η περίπτωση της Έλενας Κούσιου. Η κα Κούσιου θεωρείτο στο Προεδρικό φίλα προσκείμενη στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Είχαν επαφές, όχι μόνο με τον επαναδιορισμό της στον ΚΟΑΓ, αλλά και κατά την διάρκεια του προεκλογικού. Η πρόταση που της έγινε, αφορούσε τη θέση του Επιτρόπου του Πολίτη, την οποία κατέχει σήμερα ο Παναγιώτης Παλατές, και όχι υπουργικό χαρτοφυλάκιο. Η άρνησή της εντούτοις, επιβραβεύθηκε από τον ΔΗΣΥ σε μία προσπάθεια να καταδείξει ότι παρά τις προσπάθειες του Νίκου Χριστοδουλίδη το κόμμα δεν χάνει στελέχη. Κάτι παρόμοιο εξελίχθηκε και με την περίπτωση Πόλυ Κουρουσίδη. Ο κ. Κουρουσίδης παρά τα δημοσιεύματα ουδέποτε βολιδοσκοπήθηκε για υπουργοποίηση. Εντούτοις τα δημοσιεύματα έπαιξαν ρόλο στο να αναλάβει το χαρτοφυλάκιο των εσωτερικών υποθέσεων στο σκιώδες υπουργικό.
Οι απαιτήσεις του Νικόλα
Όλο αυτό επηρέασε αναπόφευκτα και την σχέση του Προέδρου με το ΔΗΚΟ, που παρακολουθούσε από την αρχή της θητείας του μέχρι σήμερα μία μάχη υπουργοποίησης Συναγερμικών και παραγνώρισης της δικής του συμβολής. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος όπως άλλωστε είχε αποκαλύψει ο «alpha της Κυριακής», ενισχυμένος λόγω των ποσοστών του, έθεσε τους όρους του, για περισσότερα υπουργεία, συνδιαβούλευση για το ποια στελέχη του ΔΗΚΟ θα αναλάβουν υπουργικά αξιώματα, ισχυρή παρουσία στους ημικρατικούς και βεβαίως την ανάγκη να έχει το κόμμα ένα από τα ισχυρά υπουργεία, Εσωτερικών και Οικονομικών.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκτιμούσε, πως με την παρουσία δύο αντιπροέδρων στο υπουργικό σχήμα, θα κλείδωνε κοντά του το ΔΗΚΟ. Σύμφωνα με το παρασκήνιο φημολογείται πως ζήτησε από τα εν λόγω στελέχη να μείνουν στο υπουργικό στο ενδεχόμενο που ο Νικόλας Παπαδόπουλος αποφασίσει να φύγει, ούτως ώστε διατηρήσει κοντά του ένα σημαντικό μέρος του ΔΗΚΟ. Τόσο οι κινήσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου με τον ΔΗΣΥ όσο και οι πρόσφατες δηλώσεις της Χριστιάνας Ερωτοκρίτου πως το κόμμα θα πρέπει να κατέλθει με δικό του υποψήφιο έστειλαν το μήνυμα στον Νίκο Χριστοδουλίδη πως τα πράγματα δεν θα είναι τόσο εύκολα. Οι πρώτες σκέψεις που έγιναν ήταν η υπουργοποίηση του Χρίστου Σενέκη λαμβάνοντας το χαρτοφυλάκιο της Γεωργίας- Περιβάλλοντος και η μετακίνηση του κ. Παλατέ στην θέση του Διευθυντή του Γραφείου του Προέδρου. Αυτό μπορεί να πλασαριστεί στον Νικόλα Παπαδόπουλο ως ενίσχυση της ΔΗΚΟϊκής παρουσίας και παράλληλα να βοηθήσει τον Πρόεδρο στον προεκλογικό του. Αφενός γιατί ο Χρίστος Σενέκης θα του φέρει κοντά την Επαρχία Αμμοχώστου και αφετέρου γιατί ο Παναγιώτης Παλατές κρατά το μητρώο του ΔΗΚΟ ως πρώην οργανωτικός του. Αυτή η εξέλιξη σίγουρα δεν ικανοποιεί την ηγεσία. Το ερώτημα βεβαίως είναι αν θα επιμείνει μέχρι τέλους σε μία πιο ισχυρή παρουσία, στο να έχει λόγο για τα ΔΗΚΟϊκά στελέχη που θα υπουργοποιηθούν και αν θα διεκδικήσει, ένα από τα δύο μεγάλα υπουργεία.
Σε αυτό το σημείο πάντως, ο Νίκος Χριστοδουλίδης αναδιαμορφώνει τον σχεδιασμό του. Ενώ προεκλογικά έστηνε ένα πλάνο διεμβόλισης του ΔΗΣΥ με Συναγερμικά στελέχη κοντά του, εγκλωβισμό του ΔΗΚΟ της ΕΔΕΚ και της ΔΗΠΑ, αλλά και συγκράτηση του ΕΛΑΜ με στόχο την στήριξή του στις προεδρικές εκλογές, η κατάσταση αναδιαμορφώνεται. Ο Πρόεδρος αναμένεται να δώσει έμφαση στο ΔΗΚΟ ενισχύοντας τις σχέσεις υπουργών και ΔΗΚΟϊκών στελεχών, θα επιχειρήσει να διατηρήσει κοντά του ΕΔΕΚ-ΔΗΠΑ παρά το γεγονός ότι και στα δύο κόμματα υπάρχουν έντονες φωνές αποχώρησης από το κυβερνητικό σχήμα. Και θα προσπαθήσει να κρατήσει μία άτυπη σχέση με το ΕΛΑΜ. Το οποίο ενώ ήλπιζε πως θα τον στηρίξει άτυπα στις προεδρικές εκλογές του 2028, πλέον διαφαίνεται πως ο Χρίστος Χρίστου θα διεκδικήσει την προεδρία στις προεδρικές εκλογές. Με αυτά ως δεδομένα, ο Πρόεδρος ανασυντάσσεται, καθώς κύριος στόχος πλέον δεν είναι ποιοι θα τον στηρίξουν στον β’ γύρο των εκλογών, αλλά αν αυτοί που θα τον στηρίξουν την πρώτη Κυριακή είναι αρκετοί για του δώσουν το εισιτήριο για την δεύτερη.
