Ο γ.γ του ΑΚΕΛ δεν βάζει το όνομά του στο τραπέζι και αυτό του δίνει ευελιξία κινήσεων
Όταν ο Στέφανος Στεφάνου έλεγε στην «Καθημερινή» και στον Ανδρέα Κημήτρη ότι δεν προαποκλείει οτιδήποτε για την Προεδρία της Βουλής καθώς η όποια απόφαση θα ληφθεί αναλόγως και των ισορροπιών που θα διαμορφωθούν εντός Κοινοβουλίου μετά τις εκλογές, ξεκίνησαν αναπόφευκτα οι θύμησες από την τελευταία εκλογή προέδρου βουλής το 2021. Τότε το ΑΚΕΛ ήταν ο μεγάλος χαμένος και ένα κόμμα που έμοιαζε λίγο πολύ ανάδελφο. Όχι μόνο γιατί έχασε την προεδρία της βουλής επιμένοντας μέχρι τέλους στην υποψηφιότητα του Άντρου Κυπριανού, ούτε γιατί δεν αντιλήφθηκε το οργιώδες παρασκήνιο που εκτυλίσσετο εις βάρος του με την ΔΗΠΑ και τον ΔΗΣΥ. Αλλά και γιατί με την ακαμψία του, έχασε την ευκαιρία να κλειδώσει μία συμμαχία με το Κέντρο. Με ορίζοντα ενδεχομένως το 2023. Σήμερα, ο Στέφανος Στεφάνου αντιλαμβάνεται πως το στοίχημα για τον ίδιο είναι διπλό. Αφενός να συγκρατήσει τα ποσοστά του κόμματος, σε ένα περιβάλλον κινούμενης -για τα παραδοσιακά κόμματα- άμμου και αφετέρου να δημιουργήσει εκείνες τις βάσεις που θα επιτρέψουν στο κόμμα να μπει ξανά, στο παιχνίδι των συμμαχιών.
Οι προϋποθέσεις
Πώς μπορεί ωστόσο να κερδίσει σήμερα συμμάχους το ΑΚΕΛ, δεδομένου ότι εδώ και χρόνια δυσκολεύεται; Όλα προφανώς θα εξαρτηθούν από τη σύνθεση της νέας βουλής αλλά κυρίως από το ποσοστό που θα λάβει το κόμμα της Αριστεράς. Αν δηλαδή υποστεί σημαντική ήττα, τότε θα ξεκινήσει και η εσωστρέφεια εντός του κόμματος. Μία εσωστρέφεια που αποφεύχθηκε στις ευρωεκλογές, όταν το κόμμα έχασε τη μία θέση στην ευρωβουλή. Το να συγκρατήσει το ΑΚΕΛ τα ποσοστά του – έστω και αν βγει δεύτερο- θα του δώσει μία ελευθερία κινήσεων, θα τον ενισχύσει στο παιχνίδι της διαπραγμάτευσης δεδομένου ότι και άλλα κόμματα της ίδιας αντιπολιτευτικής κατεύθυνσης θα βρίσκονται ενισχυμένα στην βουλή.
Το πλεονέκτημα
Ένα από τα δυνατά χαρτιά του Στέφανου Στεφάνου για να πετύχει συμμαχίες είναι οι προσωπικές του φιλοδοξίες. Ή καλύτερα η καθολική απουσία προσωπικής ατζέντας. Σε αντίθεση βεβαίως με άλλους πολιτικούς αρχηγούς που έχουν βάλει εδώ και καιρό το όνομα τους στο τραπέζι είτε για την Προεδρία της Βουλής είτε για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Όσοι γνωρίζουν τον Στέφανο Στεφάνου λένε πως ο κύκλος του κλείνει στα στενά όρια της Εζεκία Παπαϊωάννου. Ο ίδιος νιώθει άβολα άλλωστε να θέτει τον εαυτό του μπροστά, διεκδικώντας θέσεις καθώς παίζει συνήθως ομαδικά. Αυτό φάνηκε σε διάφορες περιπτώσεις. Η πρώτη ήταν όταν καθυστέρησε να διεκδικήσει την αρχηγία του κόμματος, περιμένοντας κατά κάποιο τρόπο να λάβει το δακτυλίδι από τον Άντρο Κυπριανού αντί να τον αμφισβητήσει. Η δεύτερη ήταν όταν για πρώτη φορά στα ιστορικά του ΑΚΕΛ, η πρόταση του γ.γ του κόμματος για το ποιος θα είναι υποψήφιος για την προεδρία -προσωπικά ήθελε τον Αχιλλέα Δημητριάδη αντί τον Ανδρέα Μαυρογιάννη- δεν πέρασε από το Πολιτικό Γραφείο. Βεβαίως αυτή η συστολή στην διεκδίκηση θέσεων ή στην επιβολή της άποψής του ερμηνεύεται από πολλούς και ως μία στάση ηττοπάθειας, που δυσκολεύει το κόμμα να βγει μπροστά. Και που καθιστά το κόμμα της Αριστεράς παρατηρητή αντί πρωταγωνιστή.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πέτερ Μαγιάρ: «Το νέο πρόσωπο της Ουγγαρίας»
Τουρισμός: Αναγκαίο να εντατικοποιηθούν οι προσπάθειες για να σωθεί
Είναι ωστόσο και ένα ισχυρό χαρτί δεδομένου ότι η έλλειψη προσωπικών φιλοδοξιών μειώνει την καχυποψία των εν δυνάμει συμμάχων και καλλιεργεί έδαφος γι’ αυτές. Φυσιολογικός σύμμαχος εντός της βουλής για το ΑΚΕΛ θα θεωρείτο το ΑΛΜΑ εξαιτίας και της ατζέντας που προωθεί περί αλλαγής και πάταξης της διαφθοράς. Ιδιαίτερα αν επιβεβαιωθούν τα ποσοστά που λαμβάνει, τα δύο κόμματα μπορούν να δημιουργήσουν ένα μέτωπο αντιπολίτευσης. Υπάρχουν ωστόσο δύο ζητήματα που δυσκολεύουν την κατάσταση. Το ένα αφορά την Ειρήνη Χαραλαμπίδου. Παρότι το ΑΚΕΛ υπογραμμίζει πως δεν προαποκλείει κανέναν, σίγουρα δεν θα ψήφιζε για Πρόεδρο της Βουλής την Ειρήνη Χαραλαμπίδου. Αυτό είναι το όνομα άλλωστε που ακούγεται στα πηγαδάκια του Κινήματος ΆΛΜΑ. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης από την άλλη έχει ξεκαθαρίσει πως δεν πρόκειται να μπει σε μία διαδικασία συνδιαλλαγής με το ΑΚΕΛ με ορίζοντα το 2028. Έχει διαπιστωθεί άλλωστε μία σχετική αντιπαράθεση των δύο κομμάτων. Μία αντιπαράθεση που ενδεχομένως να καμφθεί την επομένη των εκλογών, καθώς οι στοχεύσεις δεν θα είναι η συσπείρωση αλλά οι συμμαχίες. Πέραν του Οδυσσέα Μιχαηλίδη ωστόσο, το ΑΚΕΛ δεν βλέπει ως απομακρυσμένο σενάριο να στραφεί προς το ΒΟΛΤ αν θα είναι στη νέα βουλή τελικά. Και συγκεκριμένα στην έμπειρη πλέον βουλεύτρια Αλεξάνδρα Ατταλίδου αν βεβαίως εκλεγεί. Υπάρχει βεβαίως και ένα ακόμη σενάριο που ενδεχομένως να προκαλέσει νέο πονοκέφαλο στο ΔΗΚΟ. Παρά τις πολλές διαφωνίες που έχουν καταγραφεί μεταξύ της Χριστιάνας Ερωτοκρίτου ως Προέδρου της Επιτροπής Οικονομικών και βουλευτών του ΑΚΕΛ, δεν αποκλείεται ο Στέφανος Στεφάνου να κάνει την υπέρβαση και να θέσει -πράγματι- αυτή τη φορά το όνομά της στο τραπέζι. Προκαλώντας κατ’ επέκταση και περαιτέρω φθορά στη συμμαχία που επιχειρείται μεταξύ ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ. Και ανοίγοντας παράλληλα την πόρτα σε ένα ΔΗΚΟ με τρομερή εσωστρέφεια.
