ALPHA της Κυριακής

Η μάχη για τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων δεν θα δοθεί μόνο στις κάλπες, αλλά στους χάρτες και τα δικαστήρια

Ένα παρασκήνιο με νομοθετικές πρωτοβουλίες, επαναχαράξεις περιφερειών και υπόγειες διεργασίες στις εσωκομματικές προκριματικές εκλογές διενεργείται στους κόλπους Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών, ενόψει των ενδιάμεσων Βουλευτικών Εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια εκλογική διαδικασία με παραδοσιακές απώλειες για το κόμμα του Προέδρου, ο Ντόναλντ Τραμπ ευελπιστεί στην διατήρηση της πλειοψηφίας στην Ομοσπονδιακή Βουλή, προκειμένου να μην συναντήσει προσκόμματα ή ακόμη και παραπομπή για καθαίρεση από ένα «εχθρικό» Κογκρέσσο, στην τελευταία διετία της δεύτερης θητείας του.

Ασφαλώς, οι εκλογές αφορούν τόσο στην Ομοσπονδιακή Βουλή όσο και την Γερουσία, όμως οι πιθανότητες για αλλαγή σκηνικού είναι σαφώς περισσότερες στο πρώτο Σώμα παρά στο δεύτερο.  Με δεδομένη την πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στην Γερουσία, όπως επίσης και τις θέσεις που βγαίνουν προς εκλογή σε αυτόν τον εκλογικό κύκλο – η Γερουσία περιλαμβάνει τρεις τάξεις των 33 ή 34 θέσεων με θητεία έξι ετών – μια ανατροπή εις βάρος τους το Νοέμβριο θεωρείται πιο δύσκολη, εκτός κι αν το σύστημα Τραμπ υποστεί πολύ μεγαλύτερη φθορά από αυτήν που φαίνεται πως έχει υποστεί σήμερα.  Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και το 2018 – την χρονιά του λεγόμενου «μπλε κύματος» με συντριπτική νίκη των Δημοκρατικών στην Βουλή – η πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στην Γερουσία όχι μόνο έμεινε ανέγγιχτη, αλλά διευρύνθηκε κατά μια θέση.  Ο φετινός εκλογικός κύκλος, αν και μη ευνοϊκός για τον Τραμπ εξ ορισμού αλλά και με βάση την απώλεια ενθουσιασμού των ψηφοφόρων του, δεν φαίνεται τόσο δυσμενής όσο πριν από οκτώ χρόνια.

Την ίδια στιγμή, οι πλειοψηφίες των δυο κομμάτων στα Πολιτειακά Κοινοβούλια καταμαρτυρούν ευθέως πλέον ότι επιχειρούν να μετακινήσουν τα γκολπόστ προκειμένου να διαμορφώσουν τις εκλογικές περιφέρειες της Βουλής στην ατζέντα του πολιτικού συμφέροντος.  Η περίπτωση της έδρας της Νικόλ Μαλλιωτάκη στην 11η Περιφέρεια της Νέας Υόρκης, όπου οι Δημοκρατικοί κέρδισαν δικαστικά το δικαίωμα προκειμένου να αραιώσουν το πλεονέκτημα που της δίνουν οι συντηρητικές γειτονιές του Στάτεν Άιλαντ με την προσθήκη μιας φιλοπροοδευτικής περιοχής που αλλάζει τα δεδομένα, αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου.  Στην πραγματικότητα, τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικανοί επιχειρούν να εξοντώσουν αντίπαλους Βουλευτές σε Πολιτείες όπου διαθέτουν αδιαμφισβήτητη δύναμη σε Πολιτειακά Κοινοβούλια, διαθέτοντας, παράλληλα, και δικό τους Κυβερνήτη ως επικεφαλής.

Στην Καλιφόρνια (Δημοκρατικοί), στο Μισούρι, στη Βόρεια Καρολίνα, στο Οχάιο, στο Τέξας και στη Γιούτα (Ρεπουμπλικανοί) έχουν ήδη εγκριθεί ή επιβληθεί νέες εκλογικές περιφέρειες που θα ισχύσουν στις εκλογές του 2026. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι αλλαγές έγιναν μέσω νομοθετικών πρωτοβουλιών, ενώ αλλού επιβλήθηκαν έπειτα από δικαστικές αποφάσεις.

Παράλληλα, σε πολιτείες όπως η Φλόριντα και η Νότια Καρολίνα (Ρεπουμπλικανοί), το Μέριλαντ, η Βιρτζίνια και η Ουάσινγκτον (Δημοκρατικοί) βρίσκονται σε εξέλιξη επίσημες διαδικασίες ή νομοθετικές προτάσεις, με το ενδεχόμενο νέων χαρτών να παραμένει ανοιχτό.

Το διακύβευμα είναι υψηλό. Οι Ρεπουμπλικανοί, έχοντας πλεονέκτημα σε αρκετές πολιτείες όπου ελέγχουν τα τοπικά νομοθετικά σώματα, επιδιώκουν να «θωρακίσουν» ή και να επεκτείνουν τις έδρες τους. Από την άλλη πλευρά, οι Δημοκρατικοί στηρίζονται συχνά σε δικαστικές προσφυγές ή σε ανεξάρτητες επιτροπές επαναχάραξης, επιχειρώντας να ανατρέψουν χάρτες που θεωρούνται κομματικά μεροληπτικοί.

Ασφαλώς, σε αυτό το πολιτικό σύστημα όπου η πόλωση της τελευταίας δεκαετίας δίνει πλέον ξεκάθαρο μήνυμα ότι εργαλειοποιείται στον βωμό της πολιτικής ατζέντας, υπάρχει κι ένα συζητήσιμο δικαστικό σύστημα: Οι Ρεπουμπλικανοί αισθάνονται πολύ πιο άνετα με δικαστές που έχουν διοριστεί από Ρεπουμπλικανούς προέδρους ή έχουν κατέλθει με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα – αναλόγως το σύστημα της κάθε Πολιτείας – ενώ οι Δημοκρατικοί επίσης έχουν με το μέρος τους Ομοσπονδιακούς ή Πολιτειακούς Δικαστές, έχοντας καλύτερες πιθανότητες, εφόσον, ασφαλώς, η υπόθεση δεν είναι νομικά κραυγαλέα προς τη μια ή την άλλη πλευρά.

Το αποτέλεσμα είναι ένα πολυεπίπεδο πολιτικό παζλ, όπου η γεωγραφία, η δημογραφία και η νομική στρατηγική συνδυάζονται με καθαρά κομματικά κίνητρα. Καθώς πλησιάζουν οι προκριματικές εκλογές του 2026, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η μάχη για τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων δεν θα δοθεί μόνο στις κάλπες, αλλά στους χάρτες και τα δικαστήρια.