Ο συγγραφέας Σταύρος Χριστοδούλου μοιράζεται σκέψεις, προτάσεις και συναισθήματα για το Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας
Πολλοί κάνουν το λάθος να αποκωδικοποιούν την τέχνη, άλλοτε υπεραναλύοντας κι άλλοτε εκλογικεύοντάς την. Έτσι χάνουν τη μαγεία αυτού που συντελείται μέσα μας κάθε φορά που διασταυρωνόμαστε με την αυθεντική καλλιτεχνική δημιουργία. Ευτυχώς εμένα με οδήγησε ένα ένστικτο από ενωρίς κι έτσι «έγραψαν» μέσα μου εκθέσεις και παραστάσεις αλογόκριτα, όπως τα αποτυπώματα που νομοτελειακά αφήνει επάνω μας το πέρασμα του χρόνου… Από την έκθεση της Αμπράμοβιτς στο MoMA PS1 της Νέας Υόρκης μέχρι το Ενός Λεπτού Σιγή του Παπαϊωάννου στο Παλιό Εργοστάσιο της ΔΕΗ – και τα δυο παραδείγματα από τα πολύ αγαπημένα μου 90s. Κάπως έτσι, με τα ίδια μυαλά, πορεύτηκα μέχρι σήμερα. Και κάπως έτσι, με την αθωότητα του θεατή απέναντι στο καινούριο, βρέθηκα στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου της Λευκωσίας για να παρακολουθήσω το Goodbye Lindita του Μάριο Μπανούσι. Μια παράσταση που έφτασε στην Κύπρο με τις περγαμηνές του Αργυρού Λέοντα στη Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας και που η βαθιά ποιητικότητά της δικαίωσε τις προσδοκίες. Λίγες μέρες αργότερα Το Γεγονός της Comédie Française, με δυο «βαριά» ονόματα, της Annie Ernaux στο κείμενο και της Françoise Gillard στην ερμηνεία – σκηνοθεσία, ήταν μια σαφής υπόμνηση ότι η αλήθεια του θεάτρου δεν χρειάζεται υψηλούς τόνους ή αχρείαστα εφέ.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας ξεκίνησε δυναμικά δικαιώνοντας όσους εμπιστεύτηκαν τον ταλαντούχο σκηνοθέτη Πάρη Ερωτοκρίτου στην καλλιτεχνική διεύθυνση. Ο οποίος δεν έφτιαξε μονάχα ένα πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα, αλλά δημιούργησε ένα ζωντανό πυρήνα στο κέντρο της πόλης. Το μπαράκι στον εξωτερικό χώρο του θεάτρου λειτουργεί ως τόπος συνάντησης πριν και μετά τις παραστάσεις, θυμίζοντάς μας ότι η τέχνη δεν έχει ανάγκη από σοβαροφάνεια αλλά από θετικά vibes και ανοιχτά μυαλά. Χάρηκα πολύ γιατί εκεί συνάντησα τους «συνήθεις υπόπτους» της γενιάς μου, αλλά πολύ περισσότερο επειδή είδα άγνωστες φάτσες και νέα παιδιά. Καθώς έφευγα σκεφτόμουν πως κόντρα στην κρατική αδιαφορία για τον πολιτισμό και στην αντιπνευματικότητα της εποχής που ζούμε, κάποιοι θα επιμένουν και θα τα καταφέρνουν να μας εκπλήσσουν ευχάριστα. Έτσι ακριβώς όπως το είχε πει ο Πορτοκάλογλου και πάλι στα μακρινά 90s: «Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα ώσπου να ‘βρω νερό».
Αν και εσείς επιμένετε «από πείσμα και τρέλα» να ψάχνετε καλές πολιτιστικές προτάσεις δείτε το πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Λευκωσίας στο nif.cy. Εγώ πάντως σημείωσα πέντε επιλογές που μου κίνησαν το ενδιαφέρον:
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Ακρόαση» στην Έλενα Αδάμου
- When I Saw the Sea (20 Σεπτεμβρίου) Ο διεθνούς φήμης Λιβανέζος χορογράφος Ali Chahrour αφηγείται μια συνταρακτική ιστορία επιβίωσης.
- Φαίδων ή Ο Ίλιγγος (23 & 24 Σεπτεμβρίου) Μία από τις κορυφαίες λογοτεχνικές μορφές του εικοστού αιώνα αφηγείται την πτώση από την αθωότητα στη γνώση. Με την υπογραφή του Ανδρέα Αραούζου.
- The Corridor (4 Οκτωβρίου) Ο χορογράφος Φώτης Νικολάου παρουσιάζει μια παράσταση για το πένθος, τη μνήμη, την αντίσταση και την ταυτότητα.
- Σεμπάστιαν (6 & 7 Οκτωβρίου) Θεατρική περφόρμανς σε σκηνοθεσία Βασίλη Νούλα, τιμημένη με το Βραβείο Επιτελεστικών Τεχνών από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου & Παραστατικών Τεχνών Ελλάδας.
- +357 (12 Σεπτεμβρίου έως 1 Νοεμβρίου) Ο σκηνοθέτης Μάριος Κακουλλής δημιουργεί μια ιδιωτική εμπειρία διασύνδεσης με «συνεργούς» Κύπριους συγγραφείς.
