Ο ηθοποιός Ανδρέας Φυλακτού περιγράφει τη μαγεία πίσω από όσα δεν είδε το κοινό
Βρίσκομαι στον δρόμο της επιστροφής από την Επίδαυρο στην Κύπρο. Στο λεωφορείο με έναν θίασο θριαμβευτή. Είχα την χαρά να ζήσω για 4 μέρες ξανά την εμπειρία της Επιδαύρου από μια διαφορετική οπτική αυτή την φορά. Το καλοκαίρι του 2013 είχα έρθει ως ηθοποιός με τη Σαμία του Εύη Γαβριηλίδη και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τώρα ήρθα για να καταγράψω αυτά που δεν βλέπει το κοινό για τον Ίωνα του Θωμά Μοσχόπουλου.
Ο ΘΟΚ επέστρεψε φέτος μετά από 9 χρόνια στην Επίδαυρο με δική του παραγωγή. Η τελευταία φορά ήταν το 2017 με τους Πέρσες. Επέστρεψε λοιπόν φέτος και μόνο ως επιτυχία μπορεί να χαρακτηριστεί. Πενταψήφιος αριθμός θεατών απόλαυσε και χειροκρότησε μια πολύ όμορφα δομημένη παράσταση. Σκηνοθεσία, ερμηνείες, μουσική, κίνηση, κοστούμια, σκηνικά και φώτα όλα μαζί αρμονικά και σαν ένα, ταξίδεψαν το κοινό για 90 περίπου λεπτά.
Όλα αυτά όμως είναι αυτά που θα δείτε γραμμένα παντού. Αυτά που θα σας πω εγώ είναι αυτά που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι. Δεν χρειάζεται να πω για την υποκριτική δύναμη των Νεοκλή Νεοκλέους (Ξούθος) και Στέλλας Φυρογένη (Κρέουσα), αλλά θα πω για την εμπειρία τους, το ήθος και τον επαγγελματισμό τους που αποτελούν φάρο προστασίας και καθοδήγησης προς τους συναδέλφους τους, την παραγωγή και τον οργανισμό.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Ακρόαση» στην Μαρίνα Μαλένη
Δίπλα σε αυτούς τους πυλώνες, είδα τη νέα γενιά να πατάει γερά στο χώμα της Επιδαύρου. Ο Γιάννης Τσουμαράκης, που επωμίστηκε τον ομώνυμο, τεράστιο ρόλο του Ίωνα, δεν έφερε στις πρόβες μόνο το ταλέντο του, αλλά και μια αφοσίωση, μια πειθαρχία που στα παρασκήνια φαινόταν σε κάθε του βλέμμα. Μαζί με ηθοποιούς όπως η Μαργαρίτα Ζαχαρίου στον ρόλο της Αθηνάς, ο Βαλεντίνος Κόκκινος ως Παιδαγωγός και ο Δημήτρης Αντώνιου ως δούλος αναδείχθηκε η δύναμη και δυναμική ολόκληρης της νέας γενιάς που στελέχωσε τόσο τους πιο μικρούς ρόλους όσο και τον Χορό. Ηθοποιοί γεμάτοι ενέργεια, τεχνική και πάθος, που απέδειξαν ότι η δύναμη μιας παράστασης κρύβεται στη συνολική αφοσίωση της ομάδας.
Ξεχωριστή αναφορά αξίζει στον καθηλωτικό και σχεδόν μαγικό συντονισμό των δύο σπουδαίων ηθοποιών που ενσάρκωσαν τον περιπαικτικό Ερμή, των Βασίλη Χαραλάμπους και Ανδρέα Κουτσόφτα, οι οποίοι δικαίως γνώρισαν μια μικρή αποθέωση από το κοινό. Η παρουσία τους συνδέθηκε μάλιστα με μια από τις πιο απρόσμενες, ποιητικές στιγμές της φετινής Επιδαύρου: την ώρα της πρεμιέρας, δύο αλεπούδες έκαναν την εμφάνισή τους στην ορχήστρα, κάνοντας τις βόλτες τους δίπλα στους ηθοποιούς, σαν να ήταν εκπαιδευμένα μέλη του θιάσου! Μια αληθινά διονυσιακή συνύπαρξη, από αυτές που συμβαίνουν μόνο όταν η τέχνη συναντά τη φύση του αργολικού τοπίου.
Όμως, το θαύμα χτίζεται και από εκείνους που δρουν πέριξ της ορχήστρας. Ήταν συγκινητικό να βλέπεις τον Φώτη Νικολάου, μέσα από τη χορογραφία και την κίνηση, να συντονίζει ακούραστα και να εμψυχώνει τον απαιτητικό μεικτό χορό της παράστασης. Ήταν μαγικό να παρακολουθείς τη μουσικό Nama Dama, η οποία όχι μόνο έγραψε τη μουσική αλλά βρισκόταν ζωντανά επί σκηνής, μαζί με τους Νικόλα Τσαγγάρη και Ζήνωνα Οικονομίδη. Η μελωδία τους δεν γέμισε μόνο το κοίλον, αλλά συνέχιζε να δονεί και τα καμαρίνια, κρατώντας τον παλμό της ομάδας ψηλά.
Την ίδια ώρα, η εικαστική ταυτότητα που έχτισε ο Βασίλης Παπατσαρούχας με τα σκηνικά και τα κοστούμια του, γεφυρώνοντας το αρχαϊκό με το σύγχρονο, γινόταν πράξη με απόλυτη φροντίδα, ενώ οι φωτισμοί του Γιώργου Κουκουμά ρυθμίζονταν σχολαστικά για να «ντύσουν» τις κορυφώσεις του έργου. Και πάνω από όλους, ο ενορχηστρωτής αυτής της προσπάθειας, ο Θωμάς Μοσχόπουλος —έχοντας δίπλα του τον συνεργάτη σκηνοθέτη Μάριο Κακουλλή— κατάφερε με αθόρυβη, ουσιαστική καθοδήγηση να ενώσει τα κομμάτια αυτού του παζλ.
Ζώντας όλη αυτή την εμπειρία από κοντά, συνειδητοποιείς για ακόμα μια φορά το εξαιρετικό, υψηλού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτουμε στην Κύπρο. Έχουμε καλλιτέχνες και τεχνικούς με σπάνια πάστα, ταλέντο, ψυχή και επαγγελματισμό, ικανούς να σταθούν επάξια σε οποιαδήποτε μεγάλη σκηνή.
Αυτός είναι και ο λόγος που η φετινή επιστροφή του ΘΟΚ στην Επίδαυρο δεν μοιάζει με πυροτέχνημα, αλλά με την αρχή μιας νέας εποχής. Ο πρόσφατος διορισμός της Μαρίνας Μαλένη στη θέση της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας φέρνει έναν αέρα αισιοδοξίας και δικαίωσης. Επιτέλους, μετά από χρόνια, αναλαμβάνει τα ηνία ένα άτομο που γνωρίζει το θέατρο από μέσα, πονάει τον τόπο και σέβεται ουσιαστικά το ανθρώπινο δυναμικό του. Με την εμπειρία, τη γνώση και τη βαθιά της αγάπη για τους ανθρώπους της σκηνής, το μέλλον του οργανισμού και του κυπριακού θεάτρου διαγράφεται πραγματικά λαμπρό.
Η Επίδαυρος είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αγκαλιάζει όσους δίνονται με την ψυχή τους. Φεύγοντας, κρατάω αυτήν την αγκαλιά: την κούραση που έσβησε μονομιάς με το χειροκρότημα των θεατών, τα χαμόγελα, το δέσιμο μιας ομάδας που πίστεψε στο υλικό της. Ο ΘΟΚ απέδειξε στην πράξη τι σημαίνει συλλογικό ήθος, σεβασμός και αληθινή θεατρική σύμπνοια.
