ALPHA της Κυριακής

Μου είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μία μόνο ταινία, μία σειρά ή μια θεατρική παράσταση που με καθόρισε. Θα προσπαθήσω να γράψω για τις πρώτες που μου έρχονται στο μυαλό οι οποίες άφησαν για κάποιο λόγο ένα αποτύπωμα μέσα μου

Θα ξεκινήσω με την ταινία «Black girl»  της δεκαετίας του ’60 σε σκηνοθεσία του Σενεγαλέζου Ουσμάν Σεμπέν. Μια ταινία που είχα δει παλιά και που ανέτρεξα πρόσφατα για να θυμηθώ το πόσο με είχε συγκλονίσει το γεγονός ότι μέσα σε μία ώρα συμπυκνώνει τόσο ποιητικά, τα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα της εποχής μέσω μιας πολύ προσωπικής ιστορίας. Την ιστορία μιας νέας γυναίκας που φεύγει από την πατρίδα της αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για να αντιμετωπίσει τελικά την αποξένωση, τη μοναξιά και την φυλετική ανισότητα. Απόλυτα διαχρονικά ζητήματα που δυστυχώς δεν ανήκουν μόνο στην εποχή την οποία γυρίστηκε. Πέρα από την συγκλονιστική- αθόρυβη ερμηνεία της Missine Therese Diop (στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση), αυτό που με συγκινεί περισσότερο σε αυτή την ταινία είναι ο τρόπος με τον οποίο μιλάει τελικά για την αξιοπρέπεια. Για έναν άνθρωπο που του έχουν αφαιρέσει σχεδόν τα πάντα, εκτός από την δυνατότητα της επιλογής του κατά πόσον θέλει να συνεχίσει να ζει. Αν δεν έχετε δει την ταινία, σας την συστήνω ως μια σιωπηλή κραυγή που έχει μείνει χαραγμένη μέσα μου.

Μια από τις σειρές των τελευταίων χρόνων που ξεχώρισα ( και ενώ γράφω και σβήνω για το Unorthodox, το Chernobyl και το Maid) , τελικά καταλήγω στο … Ethos. Μέσα από τις συνεδρίες ψυχοθεραπείας μια βαθιάς θρησκευόμενης γυναίκας που ζει στην Κωνσταντινούπολη,  γνωρίζουμε διάφορους χαρακτήρες , με διαφορετικό background,  όπου αυτό που τους συνδέει είναι οι φόβοι και οι προκαταλήψεις του καθενός. Αυτό που με κέρδισε είναι ο ανθρώπινος και ρεαλιστικός τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι χαρακτήρες, αλλά και η ήρεμη αφήγηση χωρίς υπερβολές, που με έκανε να επικεντρωθώ στο βάθος τω χαρακτήρων. Θυμάμαι ότι τριγυρνούσε στο μυαλό μου για  μέρες αφότου την είδα.

Τώρα για θεατρική παράσταση που να ξεχώρισα και να με καθόρισε δυσκολεύουν πραγματικά πάρα πολύ τα πράγματα ως προς το για ποια απ’ όλες να γράψω…

Θα γράψω για μια παράσταση που ξεκίνησε από την Θεσσαλονίκη το 2018 και με έκανε να χειροκροτώ όρθιος στο τέλος χωρίς σταματημό. Δεν ξέρω αν με καθόρισε καλλιτεχνικά, αλλά σίγουρα μετακίνησε κάτι μέσα μου σε ανθρώπινο επίπεδο. Δεν θυμάμαι άλλη παράσταση να με έχει κάνει να την παρακολουθήσω με απόλυτη ταπεινότητα αφήνοντας στην άκρη εντελώς την όποια ιδιότητα ηθοποιού ή σκηνοθέτη.  Είναι τα «Ερωτευμένα Άλογα» της ομάδας «Εν Δυνάμει», σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου. Μέσα από αληθινές ιστορίες και προσωπικές μαρτυρίες συνυπήρχαν στην σκηνή άνθρωποι με και χωρίς αναπηρία, ανατρέποντας με συγκλονιστικό τρόπο την όποια εικόνα μπορεί να έχουμε για τη διαφορετικότητα. Χωρίς να μας πηγαίνει σε εύκολους μελοδραματικούς δρόμους «λύπησης» ή «θαυμασμού» για τους ανθρώπους που βρίσκονταν στην σκηνή, η παράσταση παρουσίασε τον έρωτα ως μια ανθρώπινη ανάγκη για όλους ανεξαιρέτως. Αυτό που κρατάω μέσα μου απ’ αυτή την παράσταση είναι ότι χωρίς να δεχτώ κάποιο κήρυγμα, με ανάγκασε να κοιτάξω κάποιες βεβαιότητες μου και να τις επαναπροσδιορίσω. Ναι . Αυτή είναι μια παράσταση που κατάφερε να με κάνει να κοιτάξω τον κόσμο λίγο διαφορετικά.

Και σταματάω. Γιατί υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα μιλήσω ΜΟΝΟ για μια ταινία, για μια σειρά και μία παράσταση και ότι δεν θα γράψω- σβήσω ξανά.  Εύχομαι να μπορούμε να  διαβάζουμε περισσότερα βιβλία, να βλέπουμε περισσότερες ταινίες και σειρές και ελάτε και μια βόλτα από το θέατρο ! Σας περιμένουμε με παραστάσεις που μπορείς να σας καθορίσουν, μπορεί και όχι αλλά δώστε τουλάχιστον την ευκαιρία να ακούσετε τι έχουν να σας πουν. Υπάρχουν αξιοπρόσεκτες ιστορίες εκεί έξω που ψάχνουν θεατές για να συνομιλήσουν!