Η συγγραφέας Χαρά Ζυμαρά διαβάζει, ξεχωρίζει και προτείνει βιβλία
Αυτό το καλοκαίρι -δεν ξέρω πώς προέκυψε – βρίσκομαι αντιμέτωπη με πολλά ανοικτά αναγνωστικά μέτωπα: τα πιο ευχάριστα μέτωπα με τα οποία μπορεί κανείς να βρίσκεται αντιμέτωπος μέσα στην πυρά του θέρους.
Πριν όμως αναφερθώ σ’ αυτά, πρέπει ν’ αναφερθώ στο πρώτο-πρώτο από τα καλοκαιρινά μου διαβάσματα, που δεν ήταν άλλο από το «Έγκλημα κάτω από τον ήλιο», της Άγκαθα Κρίστι. Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα μυστηρίου που διαδραματίζεται στο Ντέβον της Αγγλίας, σε ένα τουριστικό θέρετρο που βρίσκεται απομονωμένο πάνω σε ένα μικρό νησί. Ο Ηρακλής Πουαρό καλείται να διαλευκάνει άλλον ένα φόνο, αυτή τη φορά της ελκυστικής Αρλίνα Μάρσαλ. Η Άγκαθα Κρίστι πάντα καταφέρνει να με ενθουσιάζει με τα σκηνικά, τους χαρακτήρες και τους διαλόγους της, αν και, έχοντας διαβάσει πια αρκετά από τα βιβλία της, διακρίνω ένα επαναλμβανόμενο μοτίβο στον τροπο επίλυσης των μυστηρίων της. Πάντα κρατάει έναν άσο στο μανίκι της, που παρουσιάζει προς το τέλος και ανατρέπει κάθε λογική υπόθεση που μπορεί να έχει κάνει ο αναγνώστης της.
Πίσω στα ανοικτά μέτωπα. Μετά το «Έγκλημα κάτω από τον ήλιο», ξεκίνησα να διαβάζω το «Η πόλη και τα αβέβαια τείχη της», του Χαρουκι Μουρακάμι, ενός συγγραφέα που έχει τη φήμη ότι είτε λατρεύεται είτε μισείται από το αναγνωστικό κοινό. Τον γνώρισα μέσα από το συγγραφικό του σουξέ, το «Νορβηγικό δάσος», που με έκανε να τον συμπαθήσω ιδιαίτερα. Το νέο βιβλίο του, με πολύ πιο έντονο το φαντασιακό στοιχείο, δεν κατάφερε να με κερδίσει. Ίσως να φταίει το κυρίαρχο φαντασιακό του στοιχείο, το οποίο γενικότερα δεν με ενθουσιάζει. Από την άλλη, εντοπίζω στοιχεία στην γραφή του που με «αποβάλλουν» από το σύμπαν της ιστορίας του, κάνοντάς με να εστιάσω στο τεχνικό κομμάτι παρά στην ίδια την ιστορία, κάτι που με απογοητεύει σε ένα βιβλίο. Ακόμα κι έτσι, όμως, δεν είναι ότι το άφησα εντελώς στην άκρη. Σκοπεύω να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία όταν «κλείσω» τα άλλα μου ανοιχτά μέτωπα, χωρίς καμία αίσθηση υποχρέωσης να το τελειώσω αν δεν με ξανακερδίσει.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Ακρόαση» στην Ελένη Ξένου
Ξέρω τι διάβασες φέτος το καλοκαίρι
Το πιο απολαυστικό απ’ όλα τα μέτωπα, που θα το ‘χα κλείσει από μέρες τώρα αν δεν καταπίεζα τον εαυτό μου να μην το κάνει, ονομάζεται “Whistler”, της Ann Patchett. Το προορίζω για τις διακοπές μου, αν και διάβασα ήδη τις πρώτες εκατό σελίδες. Ανάμεσα στις πιο αγαπημένες μου συγγραφείς, η Patchett, με το τελευταίο της μυθιστόρημα, που διαβάζω στα Αγγλικά γιατί δεν έχει ακόμα μεταφραστεί στα Ελληνικά, διηγείται τη συγκινητική ιστορία της Δάφνης, μιας γυναίκας που επανασυνδέεται μετά από περίπου τέσσερις δεκαετίες με τον πρώην πατριό της. Τους δυο τους συνδέει μια κοινή ανάμνηση και η πηγαία αδυναμία που τρέφουν ο ένας για τον άλλο. Διάλογοι με χιούμορ και αυτό που ονομάζουν οι αγγλόφωνοι “wit”, και μια αφήγηση που φαντάζει απλή, αλλά καταφέρνει να σε συμπαρασύρει σε ένα σύμπαν συμπαγές και απόλυτα αληθοφανές. Σαν η Πάτσετ, με έναν προβολέα στο χέρι, να φωτίζει τις πιο απλές, καθημερινές στιγμές των ανθρώπων γύρω της όπως ακριβώς αυτές συμβαίνουν.
Το άλλο ανοικτό μου μέτωπο είναι με τον Ιταλό συγγραφέα Τζάννι Ζόλα, που δεν έτυχε να ξαναδιαβάσω. Μού συστήνεται με το βιβλίο του «Ο κλέφτης των τετραδίων», μια ιστορία για ένα έφηβο αγόρι, γιο χοιροτρόφου στη νότια Ιταλία επί Μουσολίνι, του οποίου η καθημερινότητα ανατρέπεται με την άφιξη Εβραίων στο χωριό. Το βρίσκω απολαυστικό και είναι απλώς ζήτημα χρόνου να το ολοκληρώσω – κι αυτό στις διακοπές. Γενικά, όσα βιβλία έχω διαβάσει από νέους Ιταλούς συγγραφείς του νότου με έχουν εκπλήξει ευχάριστα, ενώ εξάλλου αγαπημένη μου Ιταλίδα συγγραφέας -κι αυτή νότια- είναι η Έλενα Φερράντε.
Επόμενο βιβλίο που σκοπεύω να διαβάσω φέτος το καλοκαίρι, όταν κλείσω τα ανοικτά αναγνωστικά μου μέτωπα, είναι το “Rachel’s Holiday”, της Marian Keyes. Καταπιάνεται με την ιστορία της Rachel, η οποία εισάγεται σε κλινική αποτοξίνωσης από τα ναρκωτικά. Ακούγεται βαρύ, ωστόσο, όπως υποδηλώνει ο τίτλος του, είναι γραμμένο με άπλετο μαύρο χιούμορ – το αγαπημένο μου.
