Ένα χρόνο μετά την επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη στο Ειδικό Σχολείο «Απόστολος Βαρνάβας» στο Λιοπέτρι και τις δεσμεύσεις προς τους μικρούς μαθητές ότι θα εξευρεθούν τρόποι να συνεχίσουν την εκπαίδευση τους και μετά την ηλικία των 22 ετών, τα παιδιά αποφοιτούν απόψε σ’ ένα αβέβαιο αύριο και με μια ανεκπλήρωτη επιθυμία…
Λίγες ώρες πριν την τελετή αποφοίτησης, ο Νεκτάριος Βασιλείου και ο Μιχαήλ Κωστής απευθύνουν μέσω του AlphaNews.Live μήνυμα προς τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη να ενσκήψει στο αίτημα τους να συνεχίζουν να ζουν στην κοινωνία, στην καθημερινότητα που έχουν συνηθίσει, στην ασφάλεια του σχολικού περιβάλλοντος και με τους φίλους, που έχουν αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: «Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα χαράς»: Πως αντέδρασε ο 21χρονος Νεκτάριος όταν έμαθε πως θα συνεχίσει στην Ειδική Εκπαίδευση
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Βλέπει πρώτα Έρχιουρμαν τελικά η Ολγκίν και μετά ΠτΔ
Η Ειδική Εκπαιδευτικός Μαρία Δημοσθένους πιστεύει ότι μέχρι στιγμής, αποδεικνύεται ότι η παράταση της φοίτησης στα ειδικά σχολεία μέχρι την ηλικία των 22 ετών που δόθηκε πριν από ένα χρόνο, δεν αποτελεί τη λύση του προβλήματος.
«Μέσα σε αυτό τον χρόνο οι γονείς έκαναν αυτό που κάνουν πάντα. Δεν περίμεναν παθητικά. Έψαξαν. Πρότειναν. Αγωνίστηκαν. Κατέθεσαν ιδέες και ρεαλιστικές προτάσεις. Ανάμεσά τους και η επέκταση της δημόσιας εκπαίδευσης στο Κέντρο «Απόστολος Παύλος» στο Λιοπέτρι — μια φυσική συνέχεια για παιδιά που δεν σταματούν να χρειάζονται εκπαίδευση, ασφάλεια και κοινωνική ζωή επειδή έκλεισαν τα 22. Αλλά η συνέχεια δεν ήρθε.»
Η κυρία Δημοσθένους σημειώνει ότι τελικά η συζήτηση μετακινήθηκε στον τομέα της εργασίας και πως σήμερα, μέσω προγραμμάτων του Υφυπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας, η εργοδότηση παρουσιάζεται ως η απάντηση για την επόμενη μέρα.
«Και ασφαλώς, για αρκετά άτομα με αναπηρία η εργασία είναι δικαίωμα, στόχος και δυνατότητα που πρέπει να στηρίζεται ουσιαστικά. Αλλά εδώ υπάρχει μια αλήθεια που δύσκολα λέγεται δυνατά. Τα παιδιά στα 22 τους δεν είναι όλα έτοιμα να εργαστούν. Όχι ακόμη. Ούτε λειτουργικά. Ούτε ψυχολογικά. Και κάποια δεν θα μπορέσουν ποτέ να εργαστούν με τον τρόπο που η κοινωνία ορίζει την «παραγωγικότητα». Πώς μπορεί να εργαστεί ένας νέος καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο που χρειάζεται συνεχή υποστήριξη; Πώς εργάζεται ένας άνθρωπος που λόγω της αναπηρίας του δεν μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα σε έναν χώρο εργασίας;»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Μέχρι τα 22 στα σχολεία τα παιδιά της ειδικής εκπαίδευσης, η υπόσχεση ΠτΔ στον νεαρό Νεκτάριο
Η ειδική εκπαιδευτικός διερωτάται γιατί η αξία ενός ανθρώπου να εξαρτάται από το αν μπορεί να εργαστεί και υπογραμμίζει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο αν αυτά τα παιδιά θα εργαστούν.
«Είναι ο τρόπος με τον οποίο καλούνται να αφήσουν πίσω τους το σχολείο. Γιατί για αυτά τα παιδιά το σχολείο δεν είναι απλώς ένας χώρος εκπαίδευσης. Είναι η καθημερινότητά τους. Η ασφάλειά τους. Οι άνθρωποί τους. Οι φίλοι τους. Οι δάσκαλοί τους. Οι γνώριμες φωνές στους διαδρόμους. Η σταθερή ρουτίνα που τα κρατά ενεργά και συνδεδεμένα με τη ζωή. Είναι η αγκαλιά μέσα στην οποία έμαθαν να επικοινωνούν, να εξελίσσονται και να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου. Και όμως, μετά τα 22, αυτή η αγκαλιά σταματά απότομα. Από τη μια μέρα στην άλλη. Χωρίς ουσιαστική συνέχεια. Χωρίς ένα οργανωμένο μεταβατικό στάδιο. Χωρίς χρόνο προσαρμογής. Και εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αδικία.»
Η κυρία Δημοσθένους τονίζει ότι δεν μπορεί ένας νέος άνθρωπος να αποκόπτεται ξαφνικά από τον χώρο που του προσφέρει σταθερότητα, σχέσεις, στήριξη και καθημερινή δομή και την επόμενη μέρα να καλείται να αντιμετωπίσει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
«Για πολλά από αυτά τα παιδιά, η μετάβαση δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι τραυματική. Γιατί δεν αποχαιρετούν μόνο ένα σχολείο. Αποχαιρετούν τους φίλους τους. Τους ανθρώπους που τα καταλαβαίνουν. Την καθημερινότητα που γνωρίζουν. Το αίσθημα ασφάλειας και του «ανήκω». Και αυτή η αλλαγή δεν μπορεί να γίνεται απότομα. Δεν μπορεί να συμβαίνει σαν να γυρίζει κάποιος έναν διακόπτη και ξαφνικά να περιμένουμε από έναν νέο άνθρωπο να είναι έτοιμος για την επόμενη φάση. Η μετάβαση από το σχολείο προς την ενήλικη ζωή και — όπου αυτό είναι εφικτό — προς την εργασία πρέπει να είναι σταδιακή, οργανωμένη και ανθρώπινη. Γιατί η ωριμότητα, η λειτουργικότητα και η ψυχολογική ετοιμότητα δεν εμφανίζονται μέσα σε μία μέρα. Χτίζονται. Με χρόνο. Με συνέχεια. Με στήριξη. Με ανθρώπινη παρουσία. Γιατί το σχολείο για αυτά τα παιδιά δεν είναι μόνο μάθημα. Είναι ζωή.»
Η ειδική εκπαιδευτικός αναφέρει πως μετά την αποφοίτηση πολλά από αυτά τα παιδιά μένουν στο σπίτι: χωρίς φίλους δίπλα τους, χωρίς καθημερινή επαφή, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς δραστηριότητες και χωρίς το πλαίσιο που τα βοηθούσε να εξελίσσονται και να νιώθουν μέρος της κοινωνίας.
«Από τη μια μέρα στην άλλη, η ζωή μικραίνει. Κλείνεται σε τέσσερις τοίχους. Και μαζί με τα παιδιά, εγκλωβίζονται συχνά και οι γονείς. Γονείς που γίνονται τα πάντα: φροντιστές, συνοδοί, εκπαιδευτές, θεραπευτές, στήριγμα και ανάσα — χωρίς επαρκή βοήθεια και χωρίς βεβαιότητα για το αύριο. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή μεγαλώνει ένας φόβος που σπάνια λέγεται δυνατά. Ότι το παιδί τους έχει μέλλον μόνο όσο ζουν οι ίδιοι. Αυτό είναι που πονά περισσότερο. Όχι γιατί οι οικογένειες ζητούν προνόμια. Αλλά γιατί ζητούν το αυτονόητο: Να μην τελειώνει η ζωή ενός ανθρώπου εκεί που τελειώνει το σχολείο.»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΒΙΝΤΕΟ: O χορός και τα παλαμάκια του Προέδρου στα γενέθλια του Νεκτάριου
Αναφερόμενη στην περίπτωση του μικρού Νεκτάριου, που στάθηκε αφορμή για την κινητοποίηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, εξήγησε ότι δεν ζητούσε χάρη.
«Ζητούσε συνέχεια. Ζητούσε χρόνο. Ζητούσε μια γέφυρα από το σχολείο στην κοινωνία και, όπου είναι δυνατόν, στην εργασία — όχι ένα απότομο σπρώξιμο στο άγνωστο. Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο ερώτημα που οφείλουμε να απαντήσουμε ως κοινωνία: Αν μετά τα 22 η μόνη απάντηση είναι «εργασία», τότε τι θέση έχουμε κρατήσει για εκείνα τα παιδιά που χρειάζονται ακόμη εκπαίδευση, προστασία, ψυχολογική στήριξη και ανθρώπινη παρουσία; Γιατί τα άτομα με αναπηρία δεν εξαφανίζονται στα 22 τους. Απλώς, πολλές φορές, εξαφανίζονται από τις προτεραιότητές μας. Και καμία υπόσχεση δεν πρέπει να μένει μόνο μπροστά στις κάμερες.»
