Του Costas H. Constantinou
- Sociology- Biology- Management
- BA,MASA, MSM-MBA, -USA
Συχνά εμείς οι άνθρωποι, προσκολλούμε τους εαυτούς μας, μαζί και την ικανότητά μας για ευτυχία αποδίδοντάς την σ’ ένα επιθυμητό αποτέλεσμα. Συνήθως το αντιλαμβανόμαστε όταν αυτό το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν συμβεί. Έτσι λοιπόν, χρειάζεται να αρχίζουμε την προσπάθειά μας από ένα σημείο ευτυχίας. Αν δηλαδή, δε βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα, η ευτυχία να είναι ήδη εκεί.
Ο αυτοδιορισμός, η έντονη επιθυμία για κάποιο στόχο μας, συνήθως επαληθεύεται από ένα μεγάλο παράδοξο. Για να αποκτήσουμε κάτι, χρειάζεται να μην μείνουμε απόλυτα προσκολλημένοι σ’ αυτό που θέλουμε να αποκτήσουμε. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι η μόνη πραγματική πηγή ασφάλειας είναι να αποκτήσουμε κάτι που ο εαυτός μας μπορεί να αναγνωρίζει ως δικό του.
Τι όμως πραγματικά σημαίνει όταν μιλάμε για «Self-detachment»;
Τα περισσότερα λεξικά ερμηνεύουν την αποστασιοποίηση- detachment ως μια κατάσταση αντικειμενικότητας ή/και αδιαφορίας σε σημείο που μπορεί να αποκολλώνται τα αισθήματα μας και συναισθήματά μας από το όλο πλαίσιο. Στην πραγματικότητα, δεν πρέπει να αναμιγνύεται ο εαυτός μας σε αποφάσεις, ενέργειες, εμπειρίες και αποτελέσματα που άπτονται με τη δική μας ζωή. Επιβάλλεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να μην αποδίδουμε το παραμικρό στα δικά μας συναισθήματα (our feelings need to be emotionally immersed).
Όταν κάποιος είναι συναισθηματικά αδιάφορος (self-detached) τα αισθήματα/συναισθήματα του βυθίζονται σε σημείο που χρειάζεται να παίζει σε ένα ρόλο (role imposition and role improvision). Εδώ οι απόψεις μας, τα αισθήματα, τα συναισθήματα και τα θέλω μας, επιβάλλεται να είναι αυστηρά δικά μας. Να είναι δικά μας όνειρα και φιλοδοξίες. Οι ενέργειες και το αποτέλεσμα που θέλουμε να έχουμε. Αν ερωτευθούμε, δεν πρέπει να αφήσουμε να μας παρασύρει, αλλά ούτε να παγιδεύσει και να εγκλωβίσει την κρίση μας. Τελικά, η σωστή αντικειμενικότητα (the detachment) δεν είναι διαχωρισμός από τη ζωή ή την ίδια την πραγματικότητα αλλά είναι η ελευθερία του πνεύματος να εξερευνήσεις την ίδια τη ζωή, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα δίκτυο συσχετισμών και επικοινωνίας με τους γύρω μας.
Επιπλέον, όταν είμαστε προσκολλημένοι (self-attached) σ’ ένα αντικείμενο, ένα στόχο ή σε κάποιο πρόσωπο, συνήθως μας δημιουργούνται άγχος, φοβία, θυμός (frustration- aggression model), ζήλεια, λύπη, απέχθεια, ασάφεια, αποδιοργάνωση εαυτού, αλλά ή/και περηφάνεια, θαυμασμός, ίσως αδικαιολόγητα για κάποιο στόχο ή πρόσωπο.
Εμείς οι άνθρωποι πολλές φορές προσκολλόμαστε σε σχέσεις, δόξα, κοινωνικοοικονομικό επίπεδο (SES), επαγγέλματα κ.ά. Βασικά, σε οτιδήποτε μπορεί να μας κάνει εμάς να ξεχωρίζουμε από τη μάζα. Ίσως όμως, γι’ αυτό κάποιοι άνθρωποι να φαίνονται μπλαζέ, cavalier, outlandish (εξωγήινοι), punk rockers, βάζουν τάπες και κονκάρδες στο σακάκι τους, κρεμάζουν αλυσίδες και κάνουν τατουάζ, με άλλα λόγια οτιδήποτε που να είναι σημείο κατατεθέν, κάτι που να διαφοροποιεί. Διαφοροποίηση σε values, believes, involvements, commitments, attachments, folkways, εκλογικά πιστεύω κ.ά.
Όσον όμως διαφορετικοί και να γίνουμε (alternative lifestyle) δεν μπορούμε παρά να είμαστε αυτούσιοι του εαυτού μας και του “ego”μας, μέσα στην μάζα και τους ρόλους του συνόλου. Η ίδια η ύπαρξη μας, μας εγκλωβίζει και δεν μας αφήνει ελεύθερους. Απλά μας δεσμεύει η επιλογή μας (commitments).
Από την άλλη αν πολύ συνδεδεμένοι άνθρωποι με εμάς (“emotionally affected and significant other”) φύγουν για οποιοδήποτε λόγο από τη ζωή μας και τον συναισθηματικό μας κόσμο (όχι απαραίτητα με θάνατο) είμαστε υπόχρεοι να συνεχίσουμε τη ζωή μας αναλλοίωτη. “The show must go on” είπε ο Freddy Mercury.
Για παράδειγμα, ο μοναδικός μου αδελφός πεθαίνει και απ’ εδώ και πέρα, δεν είμαι αδελφός κανενός. Εξακολουθώ να είμαι ο ίδιος και αναλλοίωτος, ο εαυτός μου.
Έτσι για να είμαστε ευτυχισμένοι πρέπει πάντα να ξέρουμε αν οι στόχοι μας επιτευχθούν, είτε όχι, αυτό δεν θα μας αλλοιώσει. Το «I» και το «Me» μας θα είναι πάντοτε αναλλοίωτο.
Χρειάζεται λοιπόν να ορίσουμε τη ζωή μας με ευτυχία να προέρχεται εκ των έσω (“inner self place”) και όχι απαραίτητα να εξαρτάται η ευτυχία μας από εξωτερικούς παράγοντες ή/και άλλα πρόσωπα. Θα έλεγα ευτυχία είναι “a self-fulfilling prophecy” που ρίχνει σπίθες από μια ανεξάντλητη πηγή ζωής και την ύπαρξή μας.
Ο Αμερικάνος καθηγητής και δημοφιλής για την αυτοβελτίωση Weyne Dyer είπε δεν υπάρχει δρόμος για ευτυχία, ευτυχία είναι ο ίδιος ο δρόμος. -Στην Κριστια!!!
