Δύο προβληματικά στοιχεία προκύπτουν γύρω από το περιβόητο Συμβούλιο Ειρήνης που επιχειρεί να στήσει ο Τραμπ σε σχέση με την Κύπρο.
Το πρώτο αφορά την επικοινωνιακή διαχείριση της κυβέρνησης. Διέρρευσε την πρόσκληση, προτού αντιληφθεί τι ακριβώς αφορά και αγνοώντας τις προεκτάσεις της. Στέλνοντας στην ουσία το μήνυμα πως χειρίζεται θέματα εξωτερικής πολιτικής με προχειρότητα και ελαφρότητα.
Είναι ενδεικτική η αναφορά του Κωνσταντίνου Λετυμπιώτη ότι με την πρόσκληση αυτή αναγνωρίζεται ο ρόλος της Κύπρου στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αγνοώντας βολικά πως προσκλήθηκαν 60 κράτη ενώ η Τουρκία θα βρίσκεται στο εκτελεστικό συμβούλιο αυτού του εγχειρήματος. Είναι γνωστή η π τακτική της κυβέρνησης να μεγαλοποιεί καταστάσεις, μέσω διαρροών και βαρύγδουπων δηλώσεων. Ιδιαίτερα σε μία χρονική συγκυρίας που πιέζεται λόγω του επίμαχου βίντεο. Όμως ένα είναι να κάνεις τέτοιου είδους επικοινωνιακή διαχείριση θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης και άλλο να εργαλειοποιούνται θέματα που αφορούν την εξωτερική πολιτική με στόχο το χειροκρότημα ή την αλλαγή ατζέντας σε περίοδο κρίσης.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Μέτσολα για Κυπριακή Προεδρία: H Ευρώπη είναι στα «καλύτερα χέρια»
Γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ μέσω αυτού του συμβουλίου, σε συνδυασμό με τις απαξιωτικές αναφορές του όλο αυτό το διάστημα στην ουσία επιχειρεί την υπόσκαψη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Κανείς δεν αναμένει από την Κύπρο να πάρει μία σκληρή θέση, όπως αυτήν του Γάλλου Προέδρου απέναντι στον Τραμπ. Όμως είναι καλό να διερωτηθεί η κυβέρνηση ποιος ωφελείται και ποιος πλήττεται από την υποβάθμιση των Ηνωμένων Εθνών. Η Κύπρος βάσισε ολόκληρο το αφήγημα της εξωτερικής πολιτικής της στην επίκληση του διεθνούς δικαίου. Αν κλείσει με αυτό τον τρόπο ο κύκλος του ΟΗΕ, μαζί κλείνει το πλαίσιο διαπραγματεύσεων και τα ψηφίσματα τα οποία επικαλούμαστε συχνά ούτως ώστε να μην αναγνωριστεί το ψευδοκράτος. Είναι λοιπόν καταστροφικό ένα τέτοιο σενάριο. Είναι και ιδιαίτερα επικίνδυνο αν η υπόσκαψη των Ηνωμένων Εθνών γίνει με το σιγοντάρισμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Καλή συνεπώς η επικοινωνιακή πολιτική όμως η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να τυγχάνει εκμετάλλευσης για εσωτερική κατανάλωση.
