Βρισκόμαστε ξεκάθαρα μπροστά σε μια θεσμική και πολιτική κρίση, που δεν γεννήθηκε σήμερα. Είναι μια κρίση που βαθαίνει, ενισχύεται και εμπεδώνεται μέρα με τη μέρα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα υπό διερεύνηση ποινικά αδικήματα που αφορούν τον Φαίδωνα Φαίδωνος σοκάρουν την κοινωνία. Όχι απλώς επειδή αφορούν έναν πολιτικό αξιωματούχο, αλλά επειδή αφορούν ένα πρόσωπο που για χρόνια εμφανιζόταν ως ο τιμωρός της διαφθοράς. Ένα πολιτικό πρόσωπο που συχνά έστηνε λαϊκά δικαστήρια, που επένδυσε πολιτικά στην ηθική ανωτερότητα και του οποίου οι φιλοδοξίες έφταναν μέχρι και τις προεδρικές εκλογές του 2028.
Ανεξαρτήτως της τελικής κατάληξης της υπόθεσης, σήμερα είναι εκτεθειμένος τόσο πολιτικά όσο και ηθικά.

Οι αρμόδιες αρχές θα αποφασίσουν αν όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας ευσταθούν. Όμως εδώ υπάρχει και μια πολιτική και ηθική διάσταση που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Και όσο ο Δημοκρατικός Συναγερμός επιχειρεί να παρουσιάσει την υπόθεση ως ζήτημα μεμονωμένων ατόμων, η πραγματικότητα είναι ότι τα γεγονότα αγγίζουν και το ίδιο το κόμμα. Εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την ηθική του υπόσταση, ειδικά όταν στις αποκαλύψεις εμπλέκονται πρωτοκλασάτα στελέχη του.

Και όλα αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια γενικευμένη θεσμική κρίση. Μια κρίση που δεν ξεκινά σήμερα. Ενισχύθηκε με το videogate, ένα σκάνδαλο που τείνει να ξεχαστεί, ακριβώς επειδή μέχρι σήμερα δεν υπήρξε λογοδοσία. Και συνεχίζεται με όσα αποκαλύπτονται το τελευταίο διάστημα.

Μόλις χθες, άλλωστε, παρακολουθούσαμε πόσο εκτεθειμένη είναι η Νομική Υπηρεσία, αφού το πόρισμα για την ΚΟΠ έχει παραδοθεί εδώ και μήνες χωρίς να γίνει απολύτως τίποτα. Μια αδράνεια που οδήγησε την Αλεξάνδρα Λυκούργου να βγει δημόσια και να μιλήσει για την υπόθεση, αφήνοντας ουσιαστικά εκτεθειμένους όλους τους θεσμούς.

Δημιουργείται έτσι η αίσθηση ότι τα πορίσματα μπαίνουν στα συρτάρια, ότι οι καταγγελίες που αφορούν υψηλά ιστάμενα πρόσωπα συγκαλύπτονται και ότι τελικά η δικαιοσύνη αναζητείται… μέσω TikTok. Και αυτό το κλίμα απαξίωσης επιτείνεται και από μια αστυνομία που δεν πείθει ότι κάνει σωστά τη δουλειά της.

Κάπως έτσι, η κατάσταση τείνει να βγει εκτός ελέγχου. Υπάρχει πλέον ορατός ο κίνδυνος να στηθούν λαϊκά δικαστήρια, να καούν μαζί με τα ξερά και τα χλωρά και να επικρατήσει η πολιτική της ισοπέδωσης και του πετροβολισμού.

Και όταν εμπεδώνεται η εικόνα μιας πολιτείας χωρίς τα αναγκαία αντανακλαστικά, τότε το μήνυμα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Γι’ αυτό, έστω και τώρα, οι θεσμοί οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.