Τι δεν είπε, το πόρισμα του Ανδρέα Πασχαλίδη

Είναι τουλάχιστον μια περίεργη μέρα αυτή που επιλέχθηκε για τη δημοσιοποίηση του πορίσματος. Συνέπεσε με την επέτειο της τουρκικής εισβολής. Κάποιοι θα πουν ότι ήταν σύμπτωση. Άλλοι θα πουν ότι ήταν βολική συγκυρία ούτως ώστε μια υπόθεση που απασχόλησε για μήνες την κοινή γνώμη να περάσει απαρατήρητη.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι το περιεχόμενο.

Το πόρισμα υιοθετεί, στην ουσία, τη γραμμή που προέβαλλε εξαρχής το Προεδρικό.

• Κάνει λόγο για υβριδικό πόλεμο με στόχο την Κυπριακή Δημοκρατία
• αμφισβητεί την αυθεντικότητα του βίντεο
• δεν βρίσκει οτιδήποτε μεμπτό με τον τρόπο λειτουργίας του Ταμείου της Πρώτης Κυρίας σε αντίθεση με
• καταλήγει να χαρακτηρίζει όσα ακούστηκαν ως «φαφλατισμούς» και «αερολογίες».

Ένα λεκτικό που, για μια υπόθεση με τόσο σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί επαρκής απάντηση.

Γιατί οι χαρακτηρισμοί δεν αρκούν. Χρειάζονται εξηγήσεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Πόρισμα Videogate: Οι «αερολογίες», οι «φαφλατισμοί» και οι αντιδράσεις των κομμάτων | AlphaNews

Ο ίδιος ο κ. Πασχαλίδης αναγνωρίζει ότι δύο από τους τρεις πρωταγωνιστές αποκόμισαν οικονομικά οφέλη από τους φερόμενους επενδυτές. Άρα, πού τελειώνει ο «φαφλατισμός» και πού αρχίζει η εμπορία επηρεασμού;

Ο Γιώργος Λακκοτρύπης για παράδειγμα εμφανίζεται στο βίντεο να υπόσχεται πρόσβαση στην κυβέρνηση και να επιχειρεί να το αποδείξει με την παρουσία του τότε διευθυντή του Γραφείου του Προέδρου, Χαράλαμπου Χαραλάμπους.

Στο πρόσφατο πόρισμα για το «Κράτος Μαφία», παρόμοιες πρακτικές αξιολογήθηκαν διαφορετικά και έγινε λόγος για εμπορία επηρεασμού. Η κοινωνία εύλογα διερωτάται τι διαφοροποιεί αυτή την υπόθεση και γιατί οι δύο περιπτώσεις αντιμετωπίζονται διαφορετικά.

Το πρόβλημα με το πόρισμα δεν είναι μόνο τι λέει. Είναι και τι αφήνει αναπάντητο.

Γιατί το Videogate δεν προκάλεσε κρίση εμπιστοσύνης επειδή υπήρχε ή δεν υπήρχε ποινικό αδίκημα. Προκάλεσε κρίση εμπιστοσύνης επειδή οι πολίτες είδαν ανθρώπους να εμφανίζονται ως πρόσωπα με πρόσβαση στην εξουσία, να υπόσχονται διευκολύνσεις και να συνδέουν αυτή την πρόσβαση με οικονομικά συμφέροντα.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό:  μετά από αυτό το πόρισμα οι πολίτες αρχίζουν να επανακτούν την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς; Η αίσθηση που δίδεται είναι πως δεν γίνεται καν προσπάθεια να επανακτηθεί η εμπιστοσύνη. Αντιθέτως, αντί να διαλυθούν οι σκιές, αυτές γιγαντώνονται.

Δείτε την ανάλυση της Μαρίνας Οικονομίδου: