Ο Φεντερίκο Βαλβέρδε διανύει μια περίοδο τρομερής φόρμας, έχοντας εξελιχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία της Ρεάλ Μαδρίτης αλλά και της εθνικής Ουρουγουάης. Για να φτάσει εκεί, όμως, χρειάστηκε να αφήσει πίσω του τις ανασφάλειες των πρώτων του χρόνων και πολλές δυσκολίες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπος.
Από το σοκ που ένιωσε όταν πρωτοβρέθηκε στα αποδυτήρια της «βασίλισσας», μέχρι τις στιγμές ντροπής και τα προσωπικά του ζητήματα αυτοπεποίθησης, αλλά και τις ατυχίες στο γήπεδο, ο Ουρουγουανός μέσος ξεδιπλώνει μια ανθρώπινη πλευρά που σπάνια φαίνεται.
Μέσα από τη συζήτησή του στο podcast «Terapia Picante», αποκαλύπτει πώς ένα παιδί από μια ταπεινή οικογένεια έμαθε να διαχειρίζεται την πίεση, την έκθεση και τις αδυναμίες του, μετατρέποντάς τες σε δύναμη.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Παράλληλα, αναφέρθηκε σε ένα βίντεο από την περίοδο που αγωνιζόταν στην Πενιαρόλ, το οποίο έγινε viral λόγω της ιδιαίτερης φωνής του. Ο Βαλβέρδε εξήγησε ότι πίσω από αυτό το στιγμιότυπο, υπήρχε μια πραγματική δυσκολία που επηρέασε την αυτοπεποίθησή του, την καθημερινότητά του και τον τρόπο που επικοινωνούσε με τους άλλους.
Αναλυτικά όσα είπε:
Για το σοκ που ένιωσε όταν πήγε στη Μαδρίτη:«Ήταν μια τεράστια ντροπή, με διέλυσε. Σκέφτηκα: “Δεν ξέρω τι κάνω εδώ”. Όταν έφτασα στο πάρκινγκ, παρατήρησα ότι οι συμπαίκτες μου στην Καστίγια είχαν πολύ καλά αυτοκίνητα και εγώ μετά βίας μπορούσα να έχω ένα καλό, ενώ ήδη έπαιζα στην πρώτη ομάδα της Πενιαρόλ. Άρχισα να σκέφτομαι: “Πού μπλέκω;”. Μπήκα στα αποδυτήρια και είδα πανάκριβα ρούχα με μάρκες, κι εγώ δεν ήθελα να βγάλω τα ρούχα μου ή τα έβγαζα πολύ γρήγορα για να μην τα δουν. Ήταν ένα σοκ πραγματικότητας».
Για τη δύναμη των σουτ του και τους τραυματισμούς που προκάλεσε:«Έχω τραυματίσει τερματοφύλακες. Τραυμάτισα τον Λούκα Ζιντάν στον ώμο. Ήθελα να πεθάνω, νόμιζα ότι θα με διώξουν, τραυμάτισα τον γιο του Ζιντάν. Κάποιοι τερματοφύλακες έχουν τραυματιστεί από τα σουτ μου, κυρίως εξαρθρώσεις ώμου. Έχω πολύ λεπτά πόδια, δεν ξέρω από πού βγάζω τόση δύναμη».
Για το viral βίντεο με τη φωνή του:«Είχα ήδη πρόβλημα με τη φωνή μου. Όταν μιλούσα είχα ένα θέμα στον λαιμό και πάντα μου έλεγαν να κάνω επέμβαση. Ήμασταν μια ταπεινή οικογένεια και δεν είχαμε τα χρήματα για μια επέμβαση από τη μια μέρα στην άλλη. Νομίζαμε ότι ήταν κάτι της εφηβείας και ότι θα άλλαζε, αλλά δεν άλλαξε ποτέ. Δεν ξέρω πότε άλλαξε, αλλά τότε όχι. Τώρα ναι, δόξα τω Θεώ, αλλά τότε υπέφερα.
Μετά από εκείνη τη μέρα υπέφερα, γιατί ο κόσμος δεν ξέρει τι υπάρχει από πίσω, στο τέλος είναι ένα πρόβλημα. Είναι αστείο και σήμερα γελάω, αλλά τότε ήμουν παιδί. Με έκανε για πολλά χρόνια να μην τολμώ να μιλάω σε ομάδες με άτομα που δεν γνώριζα, γιατί ήξερα ότι είχα αυτό το μειονέκτημα. Ντρεπόμουν πολύ γιατί είχα αυτό το “ελάττωμα”».
*πηγή φωτογραφίας: ΑΡ
