Λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026, μία από τις πιο εντυπωσιακές παραδόσεις στην ιστορία της διοργάνωσης βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο.
Από το πρώτο Μουντιάλ του 1930 μέχρι και το τελευταίο στο Κατάρ το 2022, καμία εθνική ομάδα δεν κατέκτησε το τρόπαιο με προπονητή διαφορετικής εθνικότητας από τη δική της.
Ουρουγουανοί με την Ουρουγουάη, Ιταλοί με την Ιταλία, Βραζιλιάνοι με τη Βραζιλία, Γερμανοί με τη Γερμανία, Ισπανοί με την Ισπανία, Γάλλοι με τη Γαλλία και Αργεντινοί με την Αργεντινή. Η ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν έχει παρουσιάσει ούτε μία εξαίρεση.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Σεργίου: «Πρέπει να πάρουν ευκαιρίες οι Κύπριοι προπονητές»
Ωστόσο, στο Μουντιάλ του 2026 η πρόκληση είναι μεγαλύτερη από ποτέ.
Από τις 48 εθνικές ομάδες που θα συμμετάσχουν στη διοργάνωση, οι 27 θα έχουν στον πάγκο τους ξένο προπονητή, γεγονός που αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες να καταρριφθεί ένα από τα πιο ανθεκτικά στατιστικά του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Ο Αντσελότι και η Βραζιλία στο επίκεντρο
Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει φυσικά η περίπτωση του Κάρλο Αντσελότι.
Ο Ιταλός τεχνικός ανέλαβε τη Βραζιλία με αποστολή να επαναφέρει τη «Σελεσάο» στην κορυφή του κόσμου. Αν τα καταφέρει, θα γίνει ο πρώτος ξένος προπονητής που θα οδηγήσει εθνική ομάδα στην κατάκτηση του Μουντιάλ.
Αντίστοιχα, ο Τόμας Τούχελ θα επιχειρήσει να γράψει ιστορία με την Αγγλία, ενώ ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ με την Πορτογαλία διαθέτει ένα από τα πιο ποιοτικά ρόστερ της διοργάνωσης.
Στη λίστα των ξένων τεχνικών ξεχωρίζουν επίσης ο Μαρσέλο Μπιέλσα στην Ουρουγουάη, ο Μαουρίσιο Ποτσετίνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ραλφ Ράνγκνικ στην Αυστρία, ο Βιντσέντζο Μοντέλα στην Τουρκία και ο Φάμπιο Καναβάρο στο Ουζμπεκιστάν.
Οι 27 ξένοι προπονητές του Μουντιάλ 2026
• Τόμας Κρίστιανσεν (Ισπανία) – Παναμάς
• Ούγκο Μπρος (Βέλγιο) – Νότια Αφρική
• Ραλφ Ράνγκνικ (Γερμανία) – Αυστρία
• Νέστορ Λορένσο (Αργεντινή) – Κολομβία
• Σεμπαστιάν Ντεσαμπρ (Γαλλία) – ΛΔ Κονγκό
• Ρομπέρτο Μαρτίνεθ (Ισπανία) – Πορτογαλία
• Μαρσέλο Μπιέλσα (Αργεντινή) – Ουρουγουάη
• Ντάρεν Μπέιζλεϊ (Αγγλία) – Νέα Ζηλανδία
• Βιντσέντζο Μοντέλα (Ιταλία) – Τουρκία
• Βλαντίμιρ Πέτκοβιτς (Ελβετία) – Αλγερία
• Σεμπαστιάν Μινιέ (Γαλλία) – Αϊτή
• Τζέσι Μαρς (ΗΠΑ) – Καναδάς
• Τζαμάλ Σελαμί (Μαρόκο) – Ιορδανία
• Σεμπαστιάν Μπεκατσέτσε (Αργεντινή) – Εκουαδόρ
• Γκουστάβο Αλφάρο (Αργεντινή) – Παραγουάη
• Μαουρίσιο Ποτσετίνο (Αργεντινή) – Ηνωμένες Πολιτείες
• Τόμας Τούχελ (Γερμανία) – Αγγλία
• Ρούντι Γκαρσία (Γαλλία) – Βέλγιο
• Χουλέν Λοπετέγκι (Ισπανία) – Κατάρ
• Γκρέιαμ Άρνολντ (Αυστραλία) – Ιράκ
• Κάρλο Αντσελότι (Ιταλία) – Βραζιλία
• Φάμπιο Καναβάρο (Ιταλία) – Ουζμπεκιστάν
• Γκρέιαμ Πότερ (Αγγλία) – Σουηδία
• Σαμπρί Λαμουσί (Γαλλία) – Τυνησία
• Κάρλος Κεϊρόζ (Πορτογαλία) – Γκάνα
• Γιώργος Δώνης (Ελλάδα) – Σαουδική Αραβία
• Ντικ Άντβοκαατ (Ολλανδία) – Κουρασάο
Μπορεί να σπάσει η παράδοση;
Η αλήθεια είναι ότι αρκετές από τις ομάδες που καθοδηγούνται από ξένους προπονητές διαθέτουν την ποιότητα για να φτάσουν πολύ μακριά στη διοργάνωση.
Η Βραζιλία του Αντσελότι, η Αγγλία του Τούχελ, η Πορτογαλία του Μαρτίνεθ και η Ουρουγουάη του Μπιέλσα συγκαταλέγονται ανάμεσα στα φαβορί για μια βαθιά πορεία.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν το καλοκαίρι του 2026 θα αποτελέσει το τέλος μιας παράδοσης που κρατά σχεδόν έναν αιώνα ή αν το Μουντιάλ θα επιβεβαιώσει για ακόμη μία φορά ότι, για να γίνεις παγκόσμιος πρωταθλητής, πρέπει ο προπονητής να μοιράζεται την ίδια σημαία με τους ποδοσφαιριστές του.
*πηγή φωτογραφίας: AP
