Θεσμοθέτηση ειδικής άδειας για γονείς παιδιών με σοβαρά ή χρόνια νοσήματα

Άρθρο του Ανδρέα Κωνσταντίνου*

Ο χειρότερος εφιάλτης για κάθε γονέα είναι να βρεθεί το παιδί του αντιμέτωπο με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε στο στενό ή και στο ευρύτερο περιβάλλον μας γονείς οι οποίοι κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μια τέτοια δοκιμασία. Τέτοιες περιστάσεις δοκιμάζουν όχι μόνο τις αντοχές μιας οικογένειας, αλλά και τα όρια της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι γονείς, πέρα από την αγωνία για την πορεία της υγείας του παιδιού τους και τα συχνά δυσβάσταχτα έξοδα θεραπείας και φροντίδας, καλούνται να διαχειριστούν και μια δεύτερη, εξίσου επώδυνη πραγματικότητα: την επαγγελματική αβεβαιότητα. Την αγωνία για το αν θα μπορέσουν να συνεχίσουν να εργάζονται, να διατηρήσουν το εισόδημά τους και να στηρίξουν την οικογένειά τους.

Δυστυχώς, σήμερα δεν προβλέπεται ένα ολοκληρωμένο θεσμικό πλαίσιο που να διασφαλίζει ειδική άδεια για γονείς που βιώνουν μια τέτοια κατάσταση. Αντίθετα, η φροντίδα ενός παιδιού που δοκιμάζεται από σοβαρό ή χρόνιο νόσημα και η διασφάλιση της θέσης εργασίας του γονέα συχνά εξαρτώνται από την καλή πρόθεση και την κατανόηση κάθε εργοδότη.

Είναι κατανοητό ότι αρκετές ιδιωτικές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα μικρότερες, δεν έχουν τη δυνατότητα να επωμιστούν μόνες τους το οικονομικό και λειτουργικό βάρος μιας μακροχρόνιας απουσίας προσωπικού. Ακριβώς σε αυτό το σημείο οφείλει να παρεμβαίνει το κράτος. Ένα σύγχρονο κράτος πρόνοιας δεν μπορεί να αφήνει τους γονείς αβοήθητους σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή. Ο γονέας πρέπει να έχει το δικαίωμα να βρίσκεται δίπλα στο παιδί του, χωρίς να απειλείται η εργασία και το εισόδημά του. Η κοινωνία οφείλει να προστατεύει την οικογένεια, ιδιαίτερα όταν αυτή δοκιμάζεται από συνθήκες που δεν μπορεί να ελέγξει.

Πρόκειται για ένα ζήτημα που απαιτεί άμεση θεσμική αντιμετώπιση από την Πολιτεία, αλλά και από τη νέα Βουλή που θα προκύψει από τις επερχόμενες Βουλευτικές Εκλογές. Η ευθύνη είναι συλλογική και η λύση πρέπει να είναι δίκαιη και βιώσιμη.

Οφείλουμε να εργαστούμε ώστε να θεσπιστεί, με σαφή και δίκαιο τρόπο, ειδική άδεια για γονείς παιδιών με σοβαρά ή χρόνια νοσήματα, για όσο διάστημα αυτό κρίνεται ιατρικά αναγκαίο. Παράλληλα, είναι σημαντικό να προβλεφθούν μηχανισμοί στήριξης για τις επιχειρήσεις, κυρίως τις μικρομεσαίες, που καλούνται να λειτουργήσουν με μειωμένο προσωπικό για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Με αυτόν τον τρόπο θα διασφαλίσουμε ότι:

• Κανένας γονέας δεν θα αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην εργασία του και στη φροντίδα του παιδιού του.
• Μειώνεται η οικονομική πίεση που δημιουργείται όταν η συχνή ή παρατεταμένη απουσία από την εργασία οδηγεί σε απώλεια εισοδήματος ή εργασιακή ανασφάλεια.
• Ενισχύεται η κοινωνική συνοχή και η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος και τους θεσμούς.

Εφόσον οι πολίτες με τιμήσουν με την ψήφο τους, προσωπικά θα εργαστώ με συνέπεια και αποφασιστικότητα ώστε να δοθεί οριστική λύση σε αυτό το σημαντικό κοινωνικό ζήτημα.

Γιατί ένα κράτος, για να θεωρείται πραγματικά σύγχρονο, πρέπει πρωτίστως να είναι ένα κράτος πρόνοιας: Ένα κράτος που προστατεύει τον άνθρωπο όταν τον έχει περισσότερο ανάγκη.

Αντιδήμαρχος Αγλαντζιάς, υποψήφιος βουλευτής ΔΗΣΥ Λευκωσίας