ALPHA της Κυριακής

Όταν η λογοδοσία θεωρείται βαρίδι και η απαίτηση για διαφάνεια λαϊκισμός, τότε αυτό ως κράτος, δεν θα μας βγει σε καλό.

Όταν τον περασμένο Νοέμβριο ο γενικός ελεγκτής Ανδρέας Παπακωνσταντίνου δημοσιοποιούσε την έκθεσή του για τον Φορέα Κοινωνικής Στήριξης, επικεφαλής του οποίου ήταν μέχρι πρόσφατα η Πρώτη Κυρία Φιλίππα Καρσερά, επιβεβαιωνόταν η κύρια ανησυχία όσων ήγειραν εξαρχής ερωτήματα για τις προθέσεις, τον τρόπο λειτουργίας του αλλά και τις σκιές που προκαλούσε ο παράδοξος τετραπλασιασμός των εσόδων του μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα. Διαπίστωνε  σοβαρά ζητήματα διαφάνειας και αναδείκνυε το γεγονός ότι εταιρίες που έχουν μεγάλες δοσοληψίες με το κράτος συνεισέφεραν σε αυτό χρήματα. Οι εισφορές γίνονταν πολύ βολικά, το ίδιο διάστημα με τα έργα που αναλάμβαναν από το κράτος, χωρίς βεβαίως να δημοσιοποιούνται τα ονόματά τους. Και ενίσχυε συνεπώς με την έκθεσή του την καχυποψία αυτών που έβλεπαν πως το εν λόγω ταμείο ήταν καθαρά ένα εργαλείο πολιτικής εξουσίας. 

Ο Ανδρέας Παπακωνσταντίνου δεν ήταν ένας αξιωματούχος με εμμονές, όπως ισχυρίζονταν πως ήταν ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης προτού αποδομηθεί και παυθεί. Ήταν ένα πρόσωπο που στήριξε προεκλογικά τον Νίκο Χριστοδουλίδη και συνεπώς κανείς δεν θα μπορούσε να τον καταγγείλει ότι εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες. Όμως ακόμα και αυτός αποδομήθηκε με εκπληκτική ταχύτητα από την κυβέρνηση. Αρνήθηκαν τον όποιο έλεγχο, την απαιτούμενη λογοδοσία και έπαιξαν πονηρά με το αφήγημα πως όσοι εναντιώνονται στον φορέα δεν θέλουν να βοηθηθούν φοιτητές.

Χρειάστηκε να δημοσιοποιηθεί ένα βίντεο για να ενωθούν όλα τα κομμάτια του παζλ. Και να διαπιστωθεί πως οι ανησυχίες όσων ήγειραν ερωτήματα για τους λόγους ύπαρξης αυτού του φορέα ήταν εύλογες.

Όμως μια κυβέρνηση που κουνά το δάκτυλο σε όσους αμφισβητούν το ηθικό πλεονέκτημά της, που ολοφύρεται για την εντιμότητα του Προέδρου τι θα έπρεπε να κάνει πρώτα και κύρια για να διαλύσει τις όποιες σκιές; Να ζητήσει αμέσως διαφάνεια. Να δημοσιοποιήσει τους δωρητές για αποκατάσταση της βλάβης και να καταργήσει στη συνέχεια αυτόν τον αναχρονιστικό θεσμό. Πρωτίστως όμως θα έπρεπε να λογοδοτήσει για όσα είδαμε με ήχο και εικόνα.

Αντ’ αυτού, είδαμε τον Φορέα Κοινωνικής Στήριξης, να επιμένει με σοκαριστικό φανατισμό στο να μη δώσει τη λίστα με τις εισφορές στη βουλή. Την Πρώτη Κυρία, να προειδοποιεί με αγωγές όσους ήγειραν εύλογα ερωτήματα για τους λόγους λειτουργίας του αντί στον Γιώργο Λακκοτρύπη που παρουσιάζει το ταμείο, ως εργαλείο εξυπηρέτησης των πολιτικών επιδιώξεων του Νίκου Χριστοδουλίδη.

Και δυστυχώς θεσμούς έρμαιο της κυβέρνησης. Ο γενικός λογιστής που τοποθετείται και συμπεριφέρεται όλο αυτό το διάστημα ως κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αγνοώντας ποιος είναι ο ρόλος του. Και η επίτροπος προστασίας προσωπικών δεδομένων που με εκπληκτική αφέλεια υποστηρίζει πως η αποκάλυψη των ονομάτων των δωρητών θα αποκάλυπτε και τις πολιτικές πεποιθήσεις των δωρητών. Έχουν τελικά πολιτικές πεποιθήσεις αυτοί οι δωρητές; Δεν δίνουν τα χρήματα στο πλαίσιο φιλανθρωπίας; Και ποιο είναι άραγε το αντάλλαγμα που δίνει το κράτος σε αυτές τις γενναιόδωρες δωρεές των επιχειρηματιών με τις πολιτικές πεποιθήσεις; Η νομική υπηρεσία γνωμάτευσε πως για λόγους δημοσίου συμφέροντος δεν θα πρέπει να δοθεί η λίστα στη βουλή. Πως όμως εξυπηρετείται καλύτερα το δημόσιο συμφέρον; Με το να υποσκάπτεται ο ρόλος της βουλής; Με το συντηρείται ο διασυρμός της χώρας; Με το να εμπεδώνεται στην κοινωνία η εκτίμηση της θεσμικής διαπλοκής και των μαύρων δωρεών;

Αν μετά από όλα αυτά δεν υπάρχει πλήρης διαφάνεια, τότε δεν χρειάζεται να είναι κάποιος συνωμοσιολόγος για να θεωρήσει πως η κυβέρνηση έχει κάτι να κρύψει. Γιατί πολύ απλά όταν κάποιος είναι καθαρός δεν έχει τίποτα να κρύψει. Ιδιαίτερα όταν το όνομα της χώρας του διασύρεται. Το λυπηρό, σε αυτό το σκάνδαλο που βολικά τείνει να ξεχαστεί είναι πως εμπεδώνεται ότι η λογοδοσία είναι βαρίδι για μια κυβέρνηση που υποσχόταν την αλλαγή. Η απαίτηση για διαφάνεια καταγγέλλεται ως άκρατος λαϊκισμός και η δημοκρατία πολυτέλεια. Ένας Πρόεδρος που δείχνει πανικόβλητος στους δημοσιογράφους τα καθαρά του χέρια, επιχειρεί την πλήρη συσκότιση. Και αυτό είναι κάτι που δεν θα μας βγει σε καλό.