ALPHA της Κυριακής

Η μεγάλη εικόνα και η διοργανώτρια αρχή που μοιάζει σοβαρά  άρρωστη

Ο Χριστόφορος Χριστοφή είναι δικηγόρος
Ένας επί δεκαετίες παράγοντας και τέως πρόεδρος της ΚΟΠ εμφανίζεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ως κατηγορούμενος για παραβίαση του ασυμβίβαστου. Ιστορικές ομάδες βρίσκονται στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Η κρίση στη διαιτησία βαθαίνει. Η Εθνική Κύπρου κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ο Κύπριος ποδοσφαιριστής βρίσκεται στο περιθώριο, ενώ ολοένα περισσότερες ιστορικές ομάδες περνούν στα χέρια ξένων επενδυτών.

Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα του κυπριακού ποδοσφαίρου — και η διοργανώτρια αρχή του μοιάζει σοβαρά  άρρωστη.

Η ΚΟΠ αποτελεί έναν βαθιά προβληματικό οργανισμό. Εδώ και χρόνια λειτουργεί ως κατεστημένο: μια ομάδα ανθρώπων που παραμένει στις ίδιες θέσεις για δεκαετίες και συμπεριφέρεται σαν να διοικεί ιδιωτική επιχείρηση. Όταν αυτά επισημαίνονται, οι αντιδράσεις είναι συνήθως αμυντικές, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και έκδηλο το στοιχείο της αμετροέπειας.

Η Ομοσπονδία λειτουργεί χωρίς πραγματική λογοδοσία, σε καθεστώς αδιαφάνειας, ενώ τα σωματεία συχνά βρίσκονται υπό καθεστώς πίεσης και χειραγώγησης μέσω των ποινών. Οι κανονισμοί και ο τρόπος λειτουργίας των λεγόμενων «Δικαστικών οργάνων» εγείρουν σοβαρά ζητήματα σε σχέση με το Σύνταγμα και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Για να αποδειχθεί η στρέβλωση αυτή, αρκεί ένα μόνο παράδειγμα.

Οι ίδιοι που διοικούν την ΚΟΠ εδώ και δεκαετίες συνέταξαν και τους Πειθαρχικούς Κανονισμούς της — φροντίζοντας ταυτόχρονα να εξαιρέσουν τους εαυτούς τους από την εφαρμογή τους. Πρόκειται για μια ιδιότυπη «θεσμική ασυλία» που δύσκολα συναντά κανείς αλλού.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 (β)  των Πειθαρχικών Κανονισμών, τα μέλη των σωμάτων και το προσωπικό της ΚΟΠ εξαιρούνται από την εφαρμογή των κανονισμών όταν πρόκειται για πράξεις ή παραλείψεις στο πλαίσιο των καθηκόντων τους. Στην πράξη, ενώ διοικήσεις ομάδων, ποδοσφαιριστές, προπονητές και εργαζόμενοι υπόκεινται στον πειθαρχικό έλεγχο και συχνά δέχονται αυστηρές — και πολλές φορές αναιτιολόγητες — ποινές, ηδιοίκηση της Ομοσπονδίας παραμένει εκτός οποιουδήποτε ελέγχου.

Το παράδειγμα αυτό αποτυπώνει την αντίληψη που επικρατεί εδώ και χρόνια: έλεγχος για όλους τους άλλους, αλλά όχι για τους ίδιους.

Τα ζητήματα αυτά ήρθαν ξανά στην επιφάνεια αυτή την εβδομάδα, με αφορμή τη συνέντευξη της Ποινικής Ανακρίτριας και πρώην Ανώτερης Επαρχιακής Δικαστού Αλεξάνδρας Λυκούργου στην Κατερίνα Ηλιάδη, στην εφημερίδα Πολίτης. Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι παρατηρήσεις της για δύο θέματα: την απουσία ουσιαστικού ελέγχου από τον ΚΟΑ και το απηρχαιωμένο καταστατικό της ΚΟΠ.

Ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού είναι, βάσει νόμου, το αρμόδιο όργανο για την εποπτεία της Ομοσπονδίας. Ωστόσο, διαχρονικά δεν έχει ασκήσει αυτόν τον έλεγχο. Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αναφορά ότι ενώπιον της κ. Λυκούργου κατατέθηκε μαρτυρία από υπάλληλο του ΚΟΑ περί ύπαρξης πολιτικής οδηγίας να μην ασχολείται ο οργανισμός με την ΚΟΠ.

Γιατί διατηρείται αυτή η κατάσταση;

Η απάντηση, όσο δυσάρεστη κι αν είναι, αφορά όλους μας. Διαχρονικά συμπεριφερόμαστε περισσότερο ως οπαδοί παρά ως φίλαθλοι. Κρίνουμε με βάση τη συγκυρία και το στενό συμφέρον και όχι το ευρύτερο καλό του αθλήματος. Αυτή η ανοχή έχει επιτρέψει την επικράτηση προσωπικών συμφερόντων εις βάρος του κοινού συμφέροντος.

Θα κλείσω με κάτι που έγραψα σε άλλο άρθρο μου στις 06/12/2023 το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα Η μόνη πραγματική ελπίδα αλλαγής θα ήταν μια συμμαχία των δύο μεγάλων ποδοσφαιρικών δυνάμεων της χώρας, του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας, με στόχο τη ριζική αναδόμηση του οικοδομήματος του κυπριακού ποδοσφαίρου. Δυστυχώς, μια τέτοια συμμαχία σε αυτή τη φάση είναι αδύνατη.

Στο μεταξύ, το κυπριακό ποδόσφαιρο θα συνεχίσει να κινείται ανάμεσα σε οικονομικές κρίσεις, προσωρινές σωτηρίες και θεσμικά αδιέξοδα — χωρίς να αντιμετωπίζει τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων του.