Συγκλονισμός, θλίψη και φρίκη. Αυτά είναι μονάχα μερικά από τα έντονα συναισθήματα που βιώνει κάποιος όταν επισκέπτεται το Άουσβιτς, στην Πολωνία. Σιωπηλές μαρτυρίες ατόμων που επέζησαν από τον εφιάλτη βρίσκονται πάνω στους τοίχους, λέξεις οι οποίες ανατριχιάζουν και μένουν χαραγμένες στο μυαλό σου. Η μυρωδιά του θανάτου είναι σαν να μην έχει φύγει ποτέ, τονίζοντας ακόμα περισσότερο την ανάγκη να μην ξεχαστεί αυτή η μαύρη σελίδα της ιστορίας.
Το AlphaNews.Live επισκέφθηκε το Άουσβιτς, το μεγαλύτερο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης κι εξόντωσης στην Πολωνία – σύμβολο του Ολοκαυτώματος – όπου δολοφονήθηκαν με φρικτό τρόπο τουλάχιστον 1,1 εκατομμύριο άνθρωποι, κυρίως Εβραίοι, αλλά και Πολωνοί, Ρομά, σοβιετικοί αιχμάλωτοι κι άλλες ομάδες. Το Άουσβιτς λειτούργησε από το 1940 μέχρι το 1945 και περιλάμβανε τρία κύρια στρατόπεδα (Άουσβιτς I, II-Μπίρκεναου, III-Μονοβιτς). Απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1945 – τη μέρα που έθεσε τέλος στο πιο αποτρόπαιο έγκλημα της ευρωπαϊκής ιστορίας – μετά από εκκένωση που προκάλεσε χιλιάδες θανάτους.
Βαριά χιονόπτωση και τσουχτερό κρύο συνέθεταν το μουντό σκηνικό τη μέρα του οδοιπορικού, με την εμπειρία να γίνεται ακόμα πιο έντονη. Αλλιώς είναι να τα διαβάζεις κι αλλιώς να τα ακούς βλέποντας μπροστά σου κτίρια κι εικόνες που έχεις δει μόνο σε ταινίες ή στο διαδίκτυο.
Από τις πιο συγκλονιστικές εικόνες τα ρούχα, τα παπούτσια – αναμεσά τους και παιδικά – καθώς και οι στοιβαγμένες με ονόματα βαλίτσες, που πλέον βρίσκονται πίσω από βιτρίνες.
Πράγματα τα οποία ο κάθε άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στο Άουσβιτς έπαιρνε μαζί του αφού εξαπατήθηκε σκόπιμα, όταν οι Ναζί του έλεγαν πως θα μεταφερόταν για «επανεγκατάσταση» ή εργασία κι όχι για εξόντωση. Κόσμος ο οποίος είχε διαβεβαιωθεί πως θα χρειαζόταν τα πράγματά του στη νέα του στέγη. Αντικείμενα που αποτελούσαν «ελπίδα» μπροστά στον φόβο του άγνωστου… Σιωπηλές πλέον μαρτυρίες της εξαπάτησης και της ανθρώπινης ελπίδας μπροστά στην απόλυτη βαρβαρότητα.
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά εκθέματα αποτελεί και η βιτρίνα με τόνους μαλλιών που ανήκαν σε κρατούμενους – κυρίως γυναίκες – που κουρεύονταν αμέσως μετά την άφιξή τους ή λίγο πριν δολοφονηθούν. Τα μαλλιά μετατρέπονταν σε υλικό και χρησιμοποιούνταν για κατασκευή υφασμάτων, γέμισμα στρωμάτων κι άλλους βιομηχανικούς σκοπούς. Πρόκειται για μια εικόνα που όχι απλώς σοκάρει, αλλά αποδεικνύει τη βαρβαρότητα του εγκλήματος κι αντικρούει κάθε άρνηση του Ολοκαυτώματος.
Όσον αφορά τους φούρνους αποτεφρωτηρίου στο Άουσβιτς, που χρησιμοποιήθηκαν για την καύση των σωμάτων των δολοφονημένων κρατουμένων, η εικόνα σοκάρει όχι μόνο γι’ αυτό που δείχνει, αλλά γι’ αυτό που υποδηλώνει: τη μετατροπή του θανάτου σε βιομηχανική διαδικασία. Ωστόσο, οι φούρνοι αποτελούσαν μόνο το τελικό στάδιο ενός ευρύτερου μηχανισμού εξόντωσης, που περιλάμβανε τους θαλάμους αερίων, την πείνα, τις ασθένειες, τις εκτελέσεις, τα απάνθρωπα ιατρικά πειράματα και την καταναγκαστική εργασία μέχρι θανάτου.
Η σιωπή του σήμερα έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με το παρελθόν, όταν ο χώρος αυτός ήταν γεμάτος καπνό, φωτιά και θάνατο. Πρόκειται για ένα ισχυρό τεκμήριο της απανθρωποποίησης και της οργανωμένης, συστηματικής φύσης του Ολοκαυτώματος.
Τα όσα βλέπει ένας επισκέπτης είναι πολλά και χρειάζεται χρόνος για να τα επεξεργαστεί. Το μόνο σίγουρο, είναι πως πρόκειται για εικόνες που ακόμα και φεύγοντας, θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλό και στη συνείδησή σου. Μια επίσκεψη, που θα κουβαλάς μαζί σου για πάντα. Αυτή είναι και η ουσία.
