ALPHA της Κυριακής

Καλές οι μεγάλες συμφωνίες στο εξωτερικό αλλά όταν σε βαραίνει η οικονομική δυσχέρεια, αυτές καταλήγουν να είναι ψιλά γράμματα 

Δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τη δεινότητα με την οποία κινείται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Με πράξεις και όχι λόγια, με συμφωνίες και όχι αερολογίες, έχει αποδείξει πως η χώρα μας ανέβηκε πολλά σκαλοπάτια στην γεωπολιτική σκακιέρα καθιστώντας το μικρό νησί μας έναν στιβαρό πυλώνα σταθερότητας και έναν ασφαλή και αξιόπιστο εταίρο προς όλους τους άλλους σε μία περιοχή που φλέγεται. 

Τα πρόσφατα ανοίγματα προς την Ινδία και το Καζακστάν είναι ιδιαίτερα σημαντικά για πολλούς λόγους. Ο οικονομικός γίγαντας Ινδία έδωσε τα χέρια με τη μικρή Κύπρο σε μία σειρά από συμφωνίες που έθεσαν τις βάσεις για ισχυρές διμερείς σχέσεις σε επίπεδο επενδύσεων, τουρισμού, διπλωματίας και άμυνας. Παρόμοιο το ταξίδι και στο Καζακστάν. Η χώρα μας απέκτησε έναν στρατηγικό εταίρο στην Κεντρική Ασία με τεράστιες προοπτικές συνεργασίας σε τομείς οικονομίας, επιχειρηματικότητας αλλά και πολιτικής.  

Επιπλέον, η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη έχει δείξει ξεκάθαρα την κατεύθυνση που θέλει να έχει η χώρα και αυτή είναι προς δυσμάς χωρίς να βολοδέρνει μια εδώ και μια εκεί.  

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που οι πολίτες του αποδίδουν τα εύσημα για όσα έχει καταφέρει στην εξωτερική πολιτική. Η δημοσκόπηση της RAI Consultants για λογαριασμό του ALPHA, τον Απρίλιο, έδειχνε ένα ποσοστό του 55% να δηλώνει πολύ και αρκετά ικανοποιημένο για τους χειρισμούς του προέδρου στα εξωτερικά θέματα. 

Η εσωτερική ωστόσο διακυβέρνηση μπάζει νερά. Στην ίδια δημοσκόπηση οι πολύ και αρκετά ικανοποιημένοι για τα όσα πράττει ο Νίκος Χριστοδουλίδης στο εσωτερικό της χώρας ανέρχονταν στο 31%. Ποσοστό που απέχει από αυτό της εξωτερικής πολιτικής.   

Αυτό το ποσοστό σίγουρα κάπου βασίζεται, καταδεικνύοντας πως κάτι δε γίνεται σωστά. Το να έχεις πολίτες που καθημερινά ζουν υπό πίεση και άγχος για το πώς βγάλουν τη μέρα ή πώς θα μεγαλώσουν αξιοπρεπώς τα παιδιά τους δεν τιμά καμία χώρα και κανέναν πρόεδρο που έλαβε τη λαϊκή εντολή να κυβερνήσει τον τόπο.  

Ο ετήσιος πληθωρισμός, σύμφωνα με στοιχεία της Εurostat ξεπέρασε το μέσο όρο της ευρωζώνης. Άγγιξε το 3,7%. Η Στατιστική Υπηρεσία παρουσίασε ποσοστό 17,1% για τον πληθυσμό της Κύπρου – ή αν θέλετε σε απόλυτους αριθμούς 167.000 άτομα – που κατά το 2025 βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό. Έρευνα της Παγκύπριας Ένωσης Καταναλωτών και Ποιότητας Ζωής που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, αποτυπώνει την οικονομική ασφυξία που νιώθουν τα κυπριακά νοικοκυριά με 7 στους 10 πολίτες να δηλώνουν πως αδυνατούν να τα φέρουν βόλτα οικονομικά. Αυτά σε μία χώρα σύγχρονη ευρωπαϊκή με όλες τις προαναφερθείσες αξιόλογες συμφωνίες με μεγάλα κράτη.  

Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας απομένουν ακόμη είκοσι μήνες θητείας. Οι προεδρικές του ’28 έχουν ήδη αρχίσει να είναι το αντικείμενο ενδιαφέροντος για πολλούς. Αυτό που οφείλει να πράξει ο Νίκος Χριστοδουλίδης – μέσα στον πολιτικό χρόνο που του απομένει μέχρι και την επόμενη εκλογική αναμέτρηση – είναι να παραδώσει μια χώρα με πολίτες που έχουν ποιότητας ζωής. Αυτό θα είναι η μεγαλύτερη του παρακαταθήκη, ίσως και το εισιτήριο του για επανεκλογή. Γιατί, καλές οι μεγάλες συμφωνίες στο εξωτερικό αλλά όταν σε βαραίνει η οικονομική δυσχέρεια, αυτές καταλήγουν να είναι ψιλά γράμματα.