ALPHA της Κυριακής

Όταν κόμματα είναι έτοιμα να συνδιαλλαχθούν με αυτούς που χαρακτήριζαν «απόγονους των ναζιστών» τότε που μπαίνει η τελεία στον πολιτικό αμοραλισμό;  

Δύο συνεντεύξεις που δημοσιοποιήθηκαν στην «Καθημερινή» την περασμένη Κυριακή, αυτή της Αννίτας Δημητρίου και του Χρύση Παντελίδη ήταν ομολογουμένως αποκαλυπτικές των προθέσεων των δύο κομμάτων. Όχι μόνο γιατί αποκάλυπταν με ποιο τρόπο θα διασφαλίσουν την πολιτική τους κυριαρχία, αλλά γιατί αναδείκνυαν που μπορούν να φτάσουν για την πολιτική τους επιβίωση.

Στο κατά πόσο ο ΔΗΣΥ είναι έτοιμος να συζητήσει με το ΕΛΑΜ για την Προεδρία της Βουλής, η Αννίτα Δημητρίου αντέστρεψε το ερώτημα. «Το ΕΛΑΜ συζητεί με τον ΔΗΣΥ ή προτιμά Πρόεδρο της Βουλής από την Κεντροαριστερά;»

Γιατί για την Πρόεδρο του ΔΗΣΥ, ένας υποψήφιος της Κεντροαριστεράς, θα ήταν προφανώς χειρότερη λύση από το να μην εκλεγεί η ίδια. Τόσο, που ήταν διατεθειμένη να μπει σε μία συνδιαλλαγή  με το κόμμα της Ακροδεξιάς.

Γιατί περί συνδιαλλαγής πρόκειται. Μόνο να  ληφθεί υπόψη ότι με την στήριξη του ΕΛΑΜ για την Προεδρία της Βουλής το 2021 κέρδισε την ad hoc επιτροπή για το δημογραφικό, είναι αρκετό για να φανταστούμε τι θα κερδίσει σήμερα που μετατράπηκε σε μήλο της έριδος. Και μιλάμε για μία επιτροπή που υπήρχε για να σπείρει τα στερεότυπα, να ενισχύει τον λαϊκισμό και να αναπαράγει fake news. Όλα όσα δηλαδή, ο Συναγερμός μας έλεγε ότι πολεμά να αποτρέψει. 

Όμως το κύριο ζήτημα ήταν η αντίληψη που υποτίθεται πως είχε  ο ΔΗΣΥ για το ΕΛΑΜ. Χαρακτήριζε τα στελέχη του «πολιτικούς εκφραστές και ιδεολογικούς απόγονους νεοναζιστικών μορφωμάτων». Και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο θα ανέμενε κανείς, πως για λόγους αρχής και αξιοπρέπειας, δεν θα ήθελε την στήριξη των «απογόνων του ναζισμού», έστω κι αν θα του στερούσε την Προεδρία της Βουλής.

Τι μπορεί να άλλαξε ξαφνικά ώστε η συμμαχία με το ΕΛΑΜ να αποτελεί μία κανονικότητα; Είναι απόγονοι νεοναζιστικών μορφωμάτων ή ο ναζισμός θα τους περάσει την επομένη των εκλογών; Αν είναι φασίστες τους ενοχλεί ή δεν θα παίξει ρόλο στην ψήφο τους για την Προεδρία της Βουλής; Προφανώς ο ΔΗΣΥ εκτίμησε πως δεν αποτελεί τόση απειλή πλέον, σε σημείο που να μετατραπεί ξανά σε αποθήκη ψήφων.

Κι αν για τον ΔΗΣΥ η συμμαχία με το ΕΛΑΜ ήταν για κάποιους αναμενόμενη, η ειλικρίνεια του ΔΗΚΟ ήταν ομολογουμένως αφοπλιστική. Ξεκαθαρίζοντας σε δηλώσεις τους τόσο ο Χρύσης Παντελίδης όσο και ο Νικόλας Παπαδόπουλος πως δεν απομονώνουν κανένα, έστειλαν κατ’ επέκταση το μήνυμα πως είναι έτοιμοι για μία συμμαχία των τριών κομμάτων.

Μόνο που οι πολίτες δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου. Και οι ψηφοφόροι του ΔΗΚΟ θα πρέπει να νιώθουν ιδιαίτερα άβολα από αυτές τις οβιδιακές μεταλλάξεις της ηγεσίας.

Γιατί το ΔΗΚΟ μέχρι και τις ευρωεκλογές που πάλευε με το ΕΛΑΜ για την τρίτη θέση, είχε κτίσει ένα ολόκληρο αφήγημα, για το πόσο επικίνδυνο είναι το κόμμα της Ακροδεξιάς.. Ήταν οι ίδιοι που ένα χρόνο πριν που καλούσαν τον Πρόεδρο να ξεκαθαρίσει την σχέση του με το ΕΛΑΜ.

Τι άλλαξε άραγε σήμερα και το ΔΗΚΟ είναι έτοιμο να συνομιλήσει με το ΕΛΑΜ; Το ότι για να παραμείνουν σχετικοί στην πολιτική ζωή, είναι έτοιμοι να συνομιλήσουν με ένα κόμμα «λαϊκισμού και άκρων που θα οδηγήσει την χώρα σε περιπέτειες».   

Μιλάμε για δύο κόμματα που έκτισαν το προεκλογικό τους αφήγημα στην ανάγκη επικράτησης της σοβαρότητας. Στην προειδοποίηση του να μην μετατραπεί η βουλή σε ένα τσίρκο, όπου οι ακρότητες, η τοξικότητα και λαϊκισμός θα επικρατήσει. Και όμως είναι τα ίδια κόμματα, που είναι πρόθυμα να συνεργαστούν με τους ακραίους για να διασφαλίσουν την δική τους πολιτική επιβίωση. Εμπεδώνοντας πως για τους ίδιους το πρόβλημα ουδέποτε ήταν οι θέσεις του ΕΛΑΜ.

Σε μία εποχή που η φαυλότητα επικρατεί, που ο λαϊκισμός ενισχύεται και οι ακρότητες θριαμβεύουν, είναι καλό να θυμόμαστε ποιοι τους άνοιξαν διάπλατα την πόρτα. Γιατί στην πολιτική, θα έπρεπε να υπάρχουν θέσεις αρχών. Υπάρχει όμως και κάτι που λέγεται αξιοπρέπεια. Όταν αυτά παραγκωνίζονται στον βωμό της πολιτικής επιβίωσης κάποιων, τότε δεν είναι απλά υποκριτικό. Είναι βαθιά αμοραλιστικό. Σε τέτοιο σημείο που το ΕΛΑΜ καθίσταται, ως φυσικό συνομιλητής στο τραπέζι και μήλο της έριδος στην πολιτική αρένα.