ALPHA της Κυριακής

#zoomout 

Μιλάμε συχνά για την ευθύνη που δημιουργεί η εξουσία. Την ευθύνη του Κράτους και της Πολιτείας, την ευθύνη των θεσμών, την ευθύνη των κομμάτων. Είμαστε -σωστά- επικριτικοί για όλα όσα τους βαραίνουν και ενίοτε σκληροί απέναντί τους. Απαιτούμε να είναι σοβαροί και υπεύθυνοι. Απαιτούμε λογοδοσία και ανάληψη ευθυνών όταν αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στην αποστολή τους.  

Με τις βουλευτικές εκλογές προ των πυλών, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τη δική μας ευθύνη. Την ατομική ευθύνη που γεννά η ελευθερία. Την ευθύνη τη δική μου, τη δική σου, του κάθε ενός και της κάθε μίας από εμάς έναντι στους εαυτούς μας, στα παιδιά μας και στον τόπο μας, αυτήν που μετατρέπουμε συλλογικά σε λαϊκή κυριαρχία. Την ευθύνη του κάθε πολίτη για το εάν θα επιλέξει με ελαφρότητα να στείλει στη Βουλή άτομα που δηλώνουν με περηφάνια άσχετα με την πολιτική και με θεμελιώδη ζητήματα του τόπου και της ιστορίας μας, που θα νομοθετούν όμως για τα μικρά και τα μεγάλα ζητήματα της χώρας . Άτομα που η εικόνα που τα ίδια κτίζουν στα ΜΚΔ είναι στην καλύτερη περίπτωση μη σοβαρή, στη χειρότερη γελοία και επικίνδυνη που θα καλούνται όμως να ασκούν κοινοβουλευτικό έλεγχο. Άτομα αποκλειστικά του lifestyle, της μαγκιάς και της ατάκας, που είδαν φως και μπήκαν και που θα καθορίζουν σημαντικές πτυχές της ζωής μας. 

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν ένα βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με απόσπασμα από πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου. Σε ερώτηση δημοσιογράφου ποια είναι η άποψή του για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ ξεδιπλώνει , με έναν άβολο ομολογουμένως τρόπο, την ασχετοσύνη του. Για να καταλήξει ότι «εμάς αυτή είναι η φιλοσοφία μας. Δεν έχουμε θέσεις για τα πάντα». Τα «πάντα» είναι η παρουσία και ο ρόλος της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στην Κύπρο, η οποία βρίσκεται στο νησί από το 1964. Ο ίδιος ο Φειδίας Παναγιώτου βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια σχεδόν στο Ευρωκοινοβούλιο εκπροσωπώντας μία ημικατεχόμενη χώρα.  

Τις μέρες που ακολούθησαν την επίθεση στις βρετανικές βάσεις είναι πολλές οι φορές που πέρασε από το μυαλό μου πως θα ήταν τα πράγματα εάν στα έδρανα της Κυπριακής Βουλής βρίσκονταν μερικοί έστω από αυτούς που σήμερα διεκδικούν εκλογή. Για να μην αναφερθώ βέβαια στην πιθανότητα να βρεθούν κάποια στιγμή στην εκτελεστική εξουσία. Εφιαλτικά σενάρια. 

Είναι η σημερινή Βουλή τέλεια; Προφανώς και όχι. Απέχει πολύ από την τελειότητα. Από την τελειότητα στη φαιδρότητα υπάρχει όμως μία απόσταση, όπως και να το κάνουμε. Είναι τα κόμματα άμοιρα ευθυνών για την ανυποληψία στην οποία έχουν περιπέσει και για την απαξίωση των θεσμών; Σαφώς όχι, αν και μεταξύ των κομμάτων υπάρχουν σοβαρές διαβαθμίσεις, δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο εδώ.  

Το ζητούμενο είναι αν η ψήφος μας είναι εργαλείο για τιμωρία των πολιτικών. Ή αν είναι το μέσο για να στείλουμε στη Βουλή τους πιο ικανούς και κατάλληλους. Σε έναν ιδεατό κόσμο οι βουλευτές θα ήταν τα καλύτερα και ικανότερα μυαλά της χώρας. Στον πραγματικό κόσμο ας είναι αυτοί που έχουν -έστω- ένα στοιχειώδες πολιτικό υπόβαθρο, τη στοιχειώδη παιδεία, τη στοιχειώδη σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων για τη δουλειά που έχουν να κάνουν και ένα παρελθόν που τους τιμά. 

Υ.Γ. Το ζήτημα ασφαλώς δεν είναι προσωπικό. Τον Φειδία Παναγιώτου όπως και άλλους υποψηφίους που εμφανίζονται στα ΜΚΔ με ποικίλες αναρτήσεις παρόμοιου περιεχομένου, δεν τον γνωρίζω. Αναγνωρίζω ότι είναι ένα ταλαντούχο παιδί σε αυτό που ξέρει να κάνει, είναι δηλαδή ένας πετυχημένος youtuber , διαχειρίζεται με επαγγελματισμό τον αλγόριθμο και προσελκύει τεράστιο αριθμό ακολούθων στα ΜΚΔ. Με ανησυχεί βαθιά η ελαφρότητα και η ασχετοσύνη με την οποία αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα. Περισσότερο με ανησυχεί ότι σύμφωνα τουλάχιστον με τις δημοσκοπήσεις, αυτή η ελαφρότητα και αυτή η ασχετοσύνη επικροτούνται.