ALPHA της Κυριακής

#zoomout

Τις τελευταίες βδομάδες ένα από τα κυρίαρχα θέματα που απασχόλησαν την κοινή γνώμη ήταν η κρίση του αφθώδους πυρετού. Υπάρχει μία διάσταση του θέματος που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από τη δημόσια συζήτηση, η οποία όμως είναι ίσως η πιο σημαντική. Η ρίζα του κακού. Η ρίζα πολλών κακών που ταλανίζουν τον τόπο και τους ανθρώπους του. Η συνεχιζόμενη κατοχή και η συνεχιζόμενη μη λύση του κυπριακού.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο ιός ξεκίνησε από τα κατεχόμενα. Ούτε επειδή επεκτάθηκε στις ελεύθερες περιοχές όπως όλα δείχνουν μέσω της μεταφοράς σανού. Αλλά κυρίως επειδή βιώσαμε -ξανά- όλοι κατάματα, την ωμή πραγματικότητα. Πολίτες και Πολιτεία. Ότι δηλαδή τα πάντα σε αυτόν τον μικρό και ταλαιπωρημένο τόπο καταλήγουν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο στο κυπριακό. Άμεσα ή έμμεσα, η συνεχιζόμενη κατοχή και η μη λύση καθορίζουν τα μικρά και τα μεγάλα αυτής της χώρας. Υγεία, παιδεία, ενέργεια, οικονομία,  περιβάλλον, ασφάλεια…Όλοι οι τομείς θα ήταν αλλιώς εάν η πολιτική κατάσταση ήταν διαφορετική, εάν μπορούσαμε να λειτουργήσουμε, να σχεδιάσουμε και να δημιουργήσουμε σε μία φυσιολογική χώρα.

Την ώρα που εμείς -δικαίως- με περηφάνια υποδεχόμασταν ηγέτες και τεχνοκράτες κρατών μελών της ΕΕ στην Κύπρο, λίγα μέτρα παραπέρα εκτυλισσόταν μία παράλληλη πραγματικότητα. Αυτή, που δεν επιτρέπει σε μία χώρα που κατά τα άλλα προεδρεύει της ΕΕ να ασκήσει την κυριαρχία της σε ολόκληρη την επικράτεια της, με ότι αυτό συνεπάγεται. Αυτή, στην οποία μάθαμε να κλείνουμε τα μάτια ζώντας σε μία ψευδαίσθηση κανονικότητας. Επειδή δε θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι εκ των πραγμάτων, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχει ζωή πέραν από την πράσινη γραμμή. Ότι μεταξύ πολλών άλλων που συμβαίνουν, Ελληνοκύπριοι αγοράζουν καθημερινά προϊόντα από τα κατεχόμενα, όπως φάρμακα, καύσιμα, γεωργικά προϊόντα κ.α. για τα οποία το κράτος μας δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να εφαρμόσει τους όποιους κανόνες ελέγχου και ασφάλειας. Όπως κλείνουμε τα μάτια και σε πολλά άλλα και θεωρούμε ότι έτσι δε συμβαίνουν. Μέχρι που αναγκαζόμαστε βεβαίως να δούμε την αλήθεια, επειδή απειλείται η ασφάλεια και η υγεία μας. Εκεί συνειδητοποιούμε ότι το παράνομο καθεστώς είναι μεν ψευδοκράτος, οι κίνδυνοι δε από την κατοχή και τη μη λύση είναι πέρα για πέρα αληθινοί.

Πριν από τέσσερα σχεδόν χρόνια , όταν συμμετείχα στη διαμόρφωση του προγράμματος διακυβέρνησης του Ανδρέα Μαυρογιάννη για τις προεδρικές εκλογές, οι 23 ενότητες στις οποίες είχαμε διαχωρίσει το πρόγραμμα συναντιόντουσαν σε ένα κοινό σημείο. Στα εμπόδια που δημιουργεί η πολιτική κατάσταση της χώρας και στις ευκαιρίες που θα υπήρχαν για ένα καλύτερο αύριο σε όλους τους τομείς, εάν αυτή ήταν αλλιώς. Σε όλα τα στάδια της διαδρομής, όπου και να έστρεφε κανείς το βλέμμα για να σχεδιάσει το μέλλον, το κυπριακό ερχόταν ξανά και ξανά στην επιφάνεια.

Τι χρειάζεται; Πρωτίστως επίγνωση της πραγματικότητας. Επίγνωση ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια επίπλαστη και καθόλα εύθραυστη ασφάλεια, μία υποτυπώδης κανονικότητα. Αυτονόητο θα μπορούσε να πει κάποιος. Κοιτάζοντας γύρω μας, δεν είμαι βέβαιη. Και μετά, το αναγκαίο θάρρος να κυνηγήσουμε το αύριο, στο βαθμό που αυτό εξαρτάται από εμάς. Το δικό μας αύριο και το αύριο των παιδιών μας. Για να μπορούν να ονειρεύονται και να σχεδιάζουν το μέλλον σε μια κανονική χώρα.