ALPHA της Κυριακής

«Ένα φανταστικό σενάριο με δόσεις πικρής αλήθειας»

Δεν ανακοινώθηκε με φανφάρες. Ήταν μια είδηση που πέρασε κάπου ανάμεσα στην οικονομία και τον καιρό. Οι πολίτες ενημερώνονταν πως από εδώ και πέρα, δικαίωμα ψήφου στις βουλευτικές εκλογές θα έχουν μόνο αυτοί που είναι κάτω των 35 ετών.

Στην αρχή, κανείς δεν κατάλαβε τις προεκτάσεις. Στα καφέ της Λευκωσίας, οι άνθρωποι συνέχιζαν να μιλούν για ενοίκια, για δουλειές, για την κίνηση στους δρόμους. Σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μόνο που πολλά είχαν αλλάξει, έστω κι αν τίποτα δεν είχε γίνει αντιληπτό. Ο Λευτέρης το είδε στο κινητό του ενώ περίμενε απάντηση για ένα διαμέρισμα στη Λεμεσό. «Μόνο νέοι ψηφίζουν στις επόμενες εκλογές», διάβασε. Στην αρχή γέλασε. Μετά το πρόσωπο του πήρε τη σοβαρή του όψη.

Το ίδιο βράδυ, στο ίδιο διαμέρισμα που νοίκιαζε με τη Ζωή, η κουβέντα δεν εξελίχθηκε με τον ίδιο τρόπο. «Άρα τώρα θα μας θυμηθούν;» είπε εκείνη χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το laptop της. «Ή θα μας φοβηθούν», απάντησε ο Λευτέρης. Η Ζωή έκλεισε το laptop.

«Δεν θέλω να μας θυμούνται ούτε να μας φοβούνται. Θέλω να μπορούμε να ζήσουμε εδώ χωρίς να κάνουμε σχέδια διαφυγής κάθε τρεις μήνες.»

Κανείς δεν μίλησε μετά. Γιατί αυτό δεν ήταν ένα θέμα για να σχολιάσει κανείς. Ήταν η καθημερινότητα. Οι εβδομάδες που ακολούθησαν άλλαξαν τον ρυθμό της Κύπρου. Ξαφνικά, οι πολιτικοί άρχισαν να μιλούν διαφορετικά. Όχι για «μακροπρόθεσμες στρατηγικές». Όχι για «οράματα ανάπτυξης». Αλλά για πράγματα που μέχρι τότε θεωρούνταν δευτερεύοντα. Ενοίκια. Μισθοί. Χρόνος αναμονής σε υπηρεσίες. Συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Πρόσβαση σε πρώτη κατοικία.

Το κράτος άρχισε να μιλάει σαν να είχε ανακαλύψει κάτι πρωτοφανές. Ότι οι νέοι δεν ζουν στο μέλλον. Ζουν στο τώρα. Στη Λεμεσό, ο Νικόλας δούλευε σε μια δουλειά που πλήρωνε αρκετά για να ζει. Θεωρητικά. Στην πράξη, ζούσε με υπολογισμούς. «Αν ανέβει άλλο το ενοίκιο, φεύγω», έλεγε κάθε μήνα. Μέχρι που σταμάτησε να το λέει σαν απειλή και το έλεγε ως μέρος της νέας πραγματικότητας. Τώρα όμως κάτι είχε αλλάξει. Όχι γιατί ξαφνικά μπορούσε να μείνει. Αλλά γιατί, για πρώτη φορά, ένιωθε ότι κάποιος  προσπαθούσε να τον κρατήσει.

Οι εκλογές ήρθαν χωρίς την παλιά ένταση. Δεν υπήρχαν μεγάλες συγκεντρώσεις. Υπήρχαν μικρές συζητήσεις. Σε σπίτια. Σε καφετέριες. Σε group chats.

Τη μέρα της ψηφοφορίας, η Μαρία στάθηκε μπροστά στην κάλπη για λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε. Δεν σκεφτόταν κόμματα. Σκεφτόταν τις βαλίτσες που είχε δει στα δωμάτια φίλων της. Τις αποχαιρετιστήριες φωτογραφίες στα αεροδρόμια. Τα αόριστα «θα τα πούμε όταν έρθεις». Και τότε έριξε την ψήφο της. Όχι σαν ελπίδα για την επόμενη μέρα, αλλά σαν απαίτηση.

Το βράδυ των αποτελεσμάτων δεν ακολούθησαν θριαμβολογίες. Επικρατούσε σιωπή. Η αλλαγή δεν ήταν πια θεωρία. Ήταν πρόγραμμα. Κάποιος είχε εκλεγεί με βάση κάτι απλό. Όχι τι υπόσχεται να γίνει η χώρα, αλλά τι αντέχουν να ζήσουν οι άνθρωποί της σήμερα.

Ο Λευτέρης γύρισε σπίτι αργά. Η Ζωή ήταν ήδη στο μπαλκόνι. «Τελικά;» ρώτησε. «Δεν ξέρω αν άλλαξε η πολιτική», είπε εκείνος. «Αλλά νιώθω ότι για πρώτη φορά, δεν μας φλομώνουν με φούμαρα.» Η Ζωή χαμογέλασε ελαφρά. «Ή απλώς μας ακούν τώρα.»

Και κάπου εκεί, χωρίς κανείς να το πει δυνατά, έγινε κατανοητό το πιο απλό πράγμα. H Κύπρος δεν είχε αλλάξει επειδή ψήφισαν οι νέοι. Eίχε αλλάξει επειδή για πρώτη φορά, η πολιτική αναγκάστηκε να τους δει όχι σαν «μέλλον» αλλά σαν παρόν που δεν μπορούσε πια να προσπεράσει.

Σημείωση: Αφιερωμένο στη Νάγια, το Στέφανο την Δάφνη τον Αλέξη και τόσους άλλους νέους που κυνηγούν το όνειρο τους μακριά από τον τόπο που αγαπούν και τον κουβαλούν μέσα τους όπου κι αν ζουν.