ALPHA της Κυριακής

Ας αντιληφθούμε ποιο είναι το μέγεθός μας, ποιες οι δυνατότητές μας και ποιο το πραγματικό συμφέρον αυτού του τόπου

Λέγεται, και σωστά, ότι το πρώτο θύμα ενός πολέμου είναι η αλήθεια. Θα πρόσθετα και η ορθολογική σκέψη. Και δεν αναφέρομαι στις ηγεσίες των χωρών που εμπλέκονται και οι οποίες έχουν τη δική τους -συχνά άγνωστη- ατζέντα, αναφέρομαι σε εμάς τους πολίτες. Με αφορμή τις εξελίξεις που αφορούν την Κύπρο, βγήκαμε ξανά στις κερκίδες των αμερικανόφιλων και των αντιπάλων, των υπέρ και των κατά του Ισραήλ και, ασφαλώς, των φιλοκυβερνητικών και των αντιπολιτευομένων.

Πάμε να δούμε -όσο πιο ψύχραιμα γίνεται- τα δεδομένα:

Ξέσπασε ένας πόλεμος για τον οποίο ουδείς μας ρώτησε και, φυσικά, ουδεμία σχέση έχουμε. Γίναμε στόχος διότι στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας εδώ και επτά δεκαετίες βρίσκονται Βρετανικές στρατιωτικές βάσεις. Όσο κι αν υπήρξε μια προβληματική συνεννόηση με τους Βρετανούς, η πρώτη επίθεση με drone στη Βάση Ακρωτηρίου έγινε ΠΡΙΝ δημοσιοποιηθεί η απόφαση του Λονδίνου να παράσχει διευκολύνεσεις στους Αμερικανούς. Άρα, η Κύπρος θα ήταν στο στόχαστρο των Ιρανών και των συμμάχων τους ούτως ή άλλως.

Φταίει, λένε πολλοί, και η σχέση που αναπτύξαμε με το Ισραήλ. Προφανώς και αυτό επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν την Κύπρο το Ιράν και οι σύμμαχοι του. Μόνο που ένα μικρό κράτος όπως είναι η Κύπρος και με τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν μπορεί παρά να αναζητεί συμμαχίες, ειδικά με ισχυρές χώρες της περιοχής. Στο πλαίσιο αυτό η Κύπρος έχει σχέσεις με το Ισραήλ, έχει με την Αίγυπτο, έχει με την Ιορδανία, έχει με χώρες του Κόλπου, έχει με τον επίσημο Λίβανο. Δεν έχει και καλώς δεν έχει με τη Χεζμπολλάχ η οποία εξαπολύει αυτή τη στιγμή τα drones της κατά του νησιού μας.

Μετά την επίθεση στη Βάση Ακρωτηρίου, αναπτύχθηκε μια μεγάλη πρωτοβουλία αναζήτησης της στρατιωτικής εκείνης υποστήριξης που θα προστάτευε την Κύπρο. Ανταποκρίθηκε αμέσως η Ελλάδα η οποία έστειλε σε χρόνο ρεκόρ τα τέσσερα F-16 και τις δύο φρεγάτες. Τα οποία θα παραμείνουν εδώ -σύμφωνα και με την επίσημη δήλωση Δένδια- για όσο χρόνο χρειαστεί. Μια ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο για την οποία η Τουρκία δεν τόλμησε να διατυπώσει την ελάχιστη ένσταση. Θυμήθηκαν να “θυμώσουν” δύο εικοσιτετράωρα μετά. Στην Ελλάδα κάποιοι κατηγορούν την κυβέρνηση ότι με τον τρόπο αυτό ενεπλάκη η χώρα στον πόλεμο των Αμερικανο-εβραίων. Λες και τα ελληνικά μαχητικά και οι φρεγάτες ήρθαν εδώ για να εκτοξεύουν πυραύλους και όχι για να αντιμετωπίζουν την απειλή που προέρχεται από αυτούς που συνήθως δεν κατονομάζουν οι οπαδοί της μόνιμης κριτικής.

Μαζί με την ελληνική στρατιωτική συνεισφορά, οι μεγάλες χώρες της Ευρώπης (Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ολλανδία) στήνουν ένα τείχος προστασίας στην Κύπρο. Και πρόκειται για χώρες που ούτε ενέκριναν, ούτε χειροκρότησαν, ούτε και συμμετέχουν στον πόλεμο κατά του Ιράν. Είναι η πρώτη φορά που η Κύπρος εισπράττει μια τόσο κορυφαία και έμπρακτη αλληλεγγύη από τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης. Κι ίσως είναι η πρώτη φορά που η Ευρώπη ενεργοποιείται σε τέτοιο βαθμό για να προστατεύσει ένα μικρό κράτος-μέλος της όπως η Κύπρος.  Έφθασε μάλλον η στιγμή να διαπιστώσουμε ότι οι συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας που υπογράφονται με κάποιες χώρες και οι οποίες νομίζουμε συχνά ότι είναι χαρτιά κενά περιεχομένου, έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και σημασία ειδικά σε τέτοιες στιγμές.

Η Κύπρος για δεκαετίες βολόδερνε σε μια ασυνάρτητη εξωτερική πολιτική του λίγο με τη Ρωσία, λίγο με την Αμερική και πολύ με τους Αδέσμευτους. Πληρώνοντας κάθε φορά το κόστος αυτής της σχοινοβασίας. Από την ημέρα της ένταξής μας στην ΕΕ, αυτή η κατάσταση τερματίστηκε. Ανήκομεν εις την Δύσιν, όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Το μείζον σε αυτή την περίπτωση είναι σε ποιαν «Δύσιν» ανήκομεν. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από «τη δύση της Ευρώπης» η οποία ελπίζουμε να καταφέρει κάποια στιγμή να συγκροτήσει τη δική της αυτόνομη και ισχυρή παρουσία σε ένα κόσμο που ρημάζεται από τον κάθε Τραμπ, τον κάθε Πούτιν, τον κάθε Νετανιάχου, τον κάθε Χαμενεϊ, τον κάθε Κίμ… Αυτή η προοπτική όμως δεν μπορεί να υπάρξει αν η μόνιμή μας μιζέρια καθημερινα αμφισβητεί την πηγή του «πολιτισμένου κόσμου» που είναι η Ευρώπη.

Ας κατέβουμε λοιπόν από τις κερκίδες των επιπόλαιων αναρτήσεων και της ανέξοδης κριτικής και ας αντιληφθούμε επιτέλους ποιο είναι το μέγεθός μας, ποιες οι δυνατότητές μας και ποιο το πραγματικό συμφέρον αυτού του τόπου. Και, στο τέλος της ημέρας, ας πάψουμε να τα βλέπουμε όλα μαύρα.