ALPHA της Κυριακής

Εάν η παρουσία τους και μόνο στις θέσεις αυτές  δημιουργεί ένα Γόρδιο Δεσμό αναπηρίας της ίδιας της Δικαιοσύνης, τι άλλο περιμένει ο Πρόεδρος για να δράσει;

Σε οποιοδήποτε άλλο πόστο της Δημόσιας Υπηρεσίας, αλλά και του ιδιωτικού τομέα, ένας εργαζόμενος δήλωνε αδυναμία διεκπεραίωσης της εργασίας του, θα έθετε εαυτόν εκτός από την ίδια στιγμή. Φανταστείτε έναν υπουργό να λέει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι δεν μπορεί να χειριστεί ένα σοβαρό ζήτημα, διότι κωλύεται. Ή, έναν απλό υπάλληλο να λέει στο αφεντικό του ότι δεν μπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντά του για προσωπικούς λόγους.

Στην Κύπρο σήμερα έχουμε το παγκοσμίως πρωτοφανές φαινόμενο, δύο ανώτατοι αξιωματούχοι του κράτους να δηλώνουν αδυναμία εκτέλεσης καθήκοντος. Με την ακόμα πιο προβληματική δικαιολογία ότι η αδυναμία τους αυτή έχει να κάνει με την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία τους. Η δε αναφορά του Γενικού Εισαγγελέα στην «προσωπική σχέση και φιλία με τον τέως Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη», αγγίζει πλέον τα όρια του εξωφρενικού.

Κι όλο αυτό, δημιουργεί ένα μπερδεμένο κουβάρι παράλυσης των μηχανισμών του κράτους να λειτουργήσουν σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Οι κύριοι Σαββίδης και Αγγελίδης πετάνε τη μπάλα στο «εισαγγελικό συμβούλιο», αυτό με τη σειρά του την πετά στο Υπουργικό και την Αστυνομία και το πράγμα φθάνει σε ένα αδιέξοδο το οποίο δίνει την εικόνα ενός κράτους-μπανανία όπου ο καθένας κάνει -ή δεν κάνει- ό,τι θέλει. Όλο αυτό καταλήγει σε δύο ανθρώπους: τους κυρίους Σαββίδη και Αγγελίδη. Οι οποίοι παραμένουν στη θέση τους ανεξαρτήτως εάν δηλώνουν αδυναμία επιτέλεσης του καθήκοντός τους και με τον τρόπο αυτό μπλοκάρουν όλη τη Νομική Υπηρεσία της οποίας είναι τα αφεντικά.

Ο κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, μπροστά σε ένα τέτοιο σκηνικό, επιδεικνύει την ελάχιστη ευθιξία και αποχωρεί για να διευκολύνει το κράτος το οποίο υποτίθεται υπηρετεί. Σε τελική ανάλυση, εάν ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Βοηθός του δεν μπορούν να κινήσουν τις νομικές διαδικασίες που επιβάλλει η παρούσα υπόθεση, τι ρόλο διαδραματίζουν στη Νομική Υπηρεσία; Και εάν η παρουσία τους και μόνο στις θέσεις αυτές  δημιουργεί ένα Γόρδιο Δεσμό αναπηρίας της ίδιας της Δικαιοσύνης, τι άλλο περιμένει ο Πρόεδρος για να δράσει;

Ανεξαρτήτως της έκβασης της συγκεκριμένης υπόθεσης με το διορισμό ποινικών ανακριτών, δημόσιου κατηγόρου και ό,τι άλλο θα αναζητήσουμε για να ξεμπλέξουμε αυτό το κουβάρι, εδώ εγείρεται ένα μείζον πολιτικό (και όχι μόνο) ζήτημα. Έχουμε ένα Γενικό Εισαγγελέα ο οποίος δημοσίως και επισήμως παραδέχεται ότι η κρίση του επηρεάζεται ή είναι δυνατό να επηρεαστεί από προσωπικές σχέσεις και φιλίες! Πόσο αυτό ενδεχομένως «μολύνει» υποθέσεις που χειρίστηκε ή που θα χειριστεί στο μέλλον;

Με βάση το Σύνταγμα, δεν υπάρχει τρόπος παύσης του Γενικού Εισαγγελέα. Ούτε ο Πρόεδρος που τον διορίζει έχει αυτό το δικαίωμα, ούτε και οποιοδήποτε άλλο όργανο μπορεί να κινήσει τέτοιου είδους διαδικασίες. Ως εκ τούτου, ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η κατάσταση η οποία καταρρακώνει ακόμα περισσότερο τους θεσμούς, είναι η από μέρους των κυρίων Σαββίδη και Αγγελίδη επίδειξη ευθιξίας και η άμεση υποβολή των παραιτήσεών τους. Διαφορετικά, δίνουν την εντύπωση δύο ανθρώπων γαντζωμένων στις καρέκλες τους οι οποίοι αδιαφορούν για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αν αυτή την εικόνα επιλέγουν για τους εαυτούς τους, είναι δικαίωμά τους. Πρόκειται όμως την ίδια στιγμή για προσβολή για εκείνους που τους επέλεξαν αλλά και για το κράτος το οποίο ανέλαβαν να υπηρετήσουν.