Ας είναι αυτή η ανθρωπιά το αντίβαρο στον αμοραλισμό όσων έσπευσαν να επιχαρούν στην είδηση του χαμού δεκάδων ανθρώπων
Η -καλή- είδηση της εβδομάδας ήταν οι άνθρωποι από τα εστιατόρια στην προκυμαία της κατεχόμενης Κερύνειας που προμήθευαν αυθόρμητα με ζεστό φαΐ και νερά τους συγγενείς των αγνοούμενων επιβατών του βυθισμένου καταμαράν, όσο εκείνοι περίμεναν να μάθουν νέα για τους ανθρώπους τους.
Δεν ήταν μια μεγάλη είδηση, πέρασε στα -πολύ- ψιλά της επικαιρότητας που δημιούργησε το τραγικό δυστύχημα, αλλά και ευρύτερα η αρνητική επικαιρότητα της εβδομάδας που πέρασε. Ήταν όμως μια αισιόδοξη είδηση – εκεί έξω υπάρχει ακόμα ανθρωπιά, και εμείς έχουμε ανάγκη από αισιόδοξες ειδήσεις για να κρατιόμαστε απ’ αυτές όταν τα δυσάρεστα νέα μας κατακλύζουν.
Στον επικήδειο πολιτισμό μας, διατηρείται ακόμα το έθιμο να μαγειρεύουν τις πρώτες μέρες οι γείτονες για τους συγγενείς του νεκρού. Είναι ένας πρακτικός, άμεσος τρόπος να δείξουν τη συμπαράστασή τους και να προσφέρουν λίγη ανακούφιση – το φαγητό περισσότερο ενώνει, παρά χωρίζει τους ανθρώπους. Το κάνουν ακόμα στα χωριά. Το είχα ζήσει στην κηδεία της γιαγιάς μου και θυμάμαι πως ήταν ό,τι πιο ζεστό είχε συμβεί εκείνο το παγωμένο μεσημέρι του Δεκέμβρη στην ορεινή κοινότητα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Το συλλογικό μας ναυάγιο
Οι προεκτάσεις ενός ναυαγίου
Μικροί τόποι, μεγάλες συνήθειες, σκέφτηκα όταν άκουσα πως συνέβη και στο ναυάγιο της Κερύνειας (τι ειρωνεία τέτοιος τόπος να γίνεται γνωστός για ναυάγια, άλλοτε την ανακάλυψη κι άλλοτε τη βύθισή τους!). Ας είναι αυτή η ανθρωπιά το αντίβαρο στον αμοραλισμό όσων έσπευσαν να επιχαρούν στην είδηση του χαμού δεκάδων ανθρώπων, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά που στο λίγο χρόνο τους στη γη δεν πρόλαβαν να φορτωθούν τις αμαρτίες των προγόνων τους.
Δεν ξέρω αν είναι η άλλη γλώσσα, η πράσινη γραμμή, τα πικρά βιώματα ή η δικαιωματική αίσθηση ότι σε αυτή τη θάλασσα δε ρίζει άλλος παρά εμείς που κάνουν την ελάχιστη χιλιομετρική απόσταση που μας χωρίζει από την Κερύνεια να μοιάζει τόσο μεγάλη. Μόλις λίγα χρόνια πριν, η είδηση του χαμού μιας ομάδας μαθητών από τα κατεχόμενα στα συντρίμμια ξενοδοχείου στην Αντιόχεια μάς είχε βάλει για λίγο καιρό στα παπούτσια της άλλης κοινότητας.
Είναι κι ο χρόνος που περισσότερο απ’ το να θεραπεύει τις πληγές, μακραίνει τις αποστάσεις. Ακούγοντας στο ΡΙΚ και τον Γλαύκο Καριόλου, γιο του δύτη που είχε ανακαλύψει το 1965 ένα άλλο, αρχαίο ναυάγιο στην περιοχή, να περιγράφει τις ιδιαιτερότητες των νερών της Κερύνειας, σκέφτηκα πως ξεμένουμε από ανθρώπους που γνωρίζουν τις θάλασσες του βορρά σαν την παλάμη τους.
Για αυτό επιτρέψτε μου να κρατήσω στη σκέψη μου όσους πρόσφεραν λίγη θαλπωρή με το φαγητό τους στους συγγενείς των θυμάτων. Όπως έγραψε κι ο Ντοστογιέφσκι στον «Ηλίθιο», «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο».
