Στη θάλασσα της Κερύνειας δεν βυθίστηκε απλώς ένα πλοίο, ούτε και πνίγηκαν απλώς κάμποσοι άνθρωποι. Στη θάλασσα της Κερύνειας ναυάγησε η ίδια η Κύπρος
Στη θάλασσα της Κερύνειας δεν βυθίστηκε απλώς ένα καταμαράν. Ούτε και ξεψύχησαν απλώς καμιά τριανταριά άνθρωποι. Στη θάλασσα της Κερύνειας πνίγηκαν η προοπτική, η ελπίδα και η ανθρωπιά. Ειδικά αυτό το τελευταίο, με τις αναρτήσεις σκατοψυχιάς που εμφανίστηκαν σε κυριολεκτικά αρρωστημένες διαστάσεις, δείχνει να έχει εγκαταλείψει οριστικά αυτή την κοινωνία.
Το σάπιο καταμαράν παρέσυρε στον πάτο του βυθού το βασικό συστατικό της ειρήνης. Αυτό που ξεκινά πρώτα μέσα από τον άνθρωπο για να επεκταθεί στις κοινωνίες και τις εξουσίες. Εμείς εδώ, μετά από μισό και πλέον αιώνα, δεν καταφέραμε να βάλουμε σε τάξη αισθήματα και συναισθήματα. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε. Και στις δύο πλευρές του συρματοπλέγματος.
Και σε πολιτικό επίπεδο όμως τα πράγματα είναι σκοτεινά όσο ποτέ. Για ακόμα μια φορά η μία πλευρά αρνείται τη βοήθεια που προσφέρει η άλλη. Αυτή τη φορά η τουρκοκυπριακή, αλλά το προνόμιο της άρνησης δεν βαραίνει μόνο αυτή. Και η δική μας πλευρά, σε ανάλογες καταστάσεις, αρνήθηκε τη βοήθεια που της προσφέρθηκε. Κι έτσι περιχαρακωνόμαστε σε αυτό που ο καθένας ονομάζει κράτος του, την ίδια ώρα που υποτίθεται πως επιδιώκουμε την επανένωση. Ούτε τον απλό συμβολισμό της συνεργασίας ο οποίος θα άλλαζε και το κλίμα μέσα στους πολίτες, δεν επιθυμούν οι ηγέτες μας. Κι ύστερα διερωτόμαστε για τη χολή και το όξος που χύνουν πολλοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κι ύστερα διερωτόμαστε γιατί ο διεθνής παράγοντας μας έχει βαρεθεί και έχει απηυδήσει με την ανωριμότητα που δείχνουμε κάθε φορά που επιχειρείται να γίνει κάτι.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Οι προεκτάσεις ενός ναυαγίου
Ηγέτες και συνομιλίες, μέσα από τις κρίσεις
Είναι πλέον σαφές ότι ο καθένας στην Κύπρο τραβά το δρόμο του. Η μανιώδης προσπάθεια ακύρωσης κάποιων εκδηλώσεων στα κατεχόμενα που προηγήθηκε του τραγικού ναυαγίου, δεν δημιουργεί συνθήκες πίεσης προς τους Τουρκοκύπριους, όπως κάποιοι νομίζουν. Αντιθέτως, προκαλεί την έξαρση ενός τουρκοκυπριακού εθνικισμού που αγγίζει πλέον και ανθρώπους οι οποίοι πάλεψαν για τη λύση του προβλήματος. Δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας σε μια κοινωνία που θα αναζητήσει πλέον συλλογικά άλλες διεξόδους για να επιβιώσει. Και η μόνη της διέξοδος δεν είναι να συρθεί γονατιστή μπροστά στην ελληνοκυπριακή εξουσία όπως οραματίζονται κάποιοι αλλά, είτε να εγκαταλείψει την Κύπρο, είτε να παραδοθεί ολοκληρωτικά στα χέρια της Τουρκίας.
Διερωτώμαι ειλικρινά τι θα πάνε, στο τέλος του μήνα, να πουν στον ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών οι δύο ηγέτες. Θα πάει ο κ. Χριστοδουλίδης να ανακοινώσει ότι πέτυχε να ακυρώσει ένα μουσικό φεστιβάλ και ένα ποδοσφαιρικό camp στα κατεχόμενα; Και θα πάει ο κ. Έρχιουρμαν να ανακοινώσει ότι αρνήθηκε τη βοήθεια που του πρόσφερε η ελληνοκυπριακή πλευρά; Και, αλήθεια, θα περιμένουν και οι δύο από έναν άνθρωπο που διανύει τους τελευταίους μήνες της θητείας του να αναλάβει νέες πρωτοβουλίες και να ενδιαφερθεί για ένα πρόβλημα που οι άμεσα επηρεαζόμενοι το έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια;
Κανείς δεν μπορεί να γκρεμίσει ένα τείχος που ολημερίς και ολονυχτίς κάποιοι βάλθηκαν να το κρατήσουν όρθιο. Το περίεργο είναι που αυτοί οι ίδιοι καμώνονται τους έκπληκτους όταν διαπιστώνουν ότι αυτό το τείχος είναι βαθιά ριζωμένο πλέον και στα μυαλά των ανθρώπων.
Στη θάλασσα της Κερύνειας δεν βυθίστηκε απλώς ένα πλοίο, ούτε και πνίγηκαν απλώς κάμποσοι άνθρωποι. Στη θάλασσα της Κερύνειας ναυάγησε η ίδια η Κύπρος. Και δεν φταίει η θάλασσα, όπως δεν έφταιγε και τότε που «μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας»…
