ALPHA της Κυριακής

Ένας πόλεμος και μάλιστα άνευ λόγου, δεν μπορεί παρά μόνο χαμένους να έχει. Και από τους μεγαλύτερους χαμένους είναι ο Λίβανος

Σε έναν πόλεμο, δεν υπάρχουν νικητές παρά μόνο χαμένοι. Εξαρτάται βέβαια, αν είσαι ο Ντόναλντ Τραμπ και το βλέπεις με τη δική σου εγωιστική, αλλοπρόσαλλη ή κερδοσκοπική ματιά. Σε τέτοια περίπτωση – όσο έξω κι αν έπεσες στους υπολογισμούς σου για τη σύρραξη που ξεκίνησες – τότε βλέπεις τον εαυτό σου νικητή. 

Έχουν συμπληρωθεί σαράντα κάτι μέρες ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή και ακόμα ψάχνουμε να μάθουμε γιατί τελικά ξεκίνησε αυτός ο πόλεμος που έχει φέρει τον πλανήτη στα όρια του. Το αρχικό αφήγημα του Αμερικανού Προέδρου, πριν ανοίξουν πυρ οι εμπλεκόμενες πλευρές, ήταν η ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος. Πριν την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων ο Ντόναλντ Τραμπ – μέσω αναρτήσεων του στο Truth Social – υποσχόταν στον ιρανικό λαό να τον σώσει από τα δεσμά του αιμοσταγούς καθεστώτος των μουλάδων.   

Ήταν όμως και το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης που διεμήνυε ο νούμερο ένα πολίτης της Αμερικής πως πρέπει πάση θυσία να εκμηδενιστεί. Ούτε βοήθεια στους Ιρανούς που ζουν υπό το φόβο του αυταρχισμού της θεοκρατίας είδαμε, ούτε εξάλειψη των πυρηνικών ιρανικών εγκαταστάσεων. Αντιθέτως, όπως φαίνεται, το πρόγραμμα της Τεχεράνης, μπορεί να είναι λαβωμένο αλλά παραμένει ζωντανό. 

Στις 8 Απριλίου, μέρα κατά την οποία ανακοινώθηκε πως ΗΠΑ και Ιράν προχωράνε σε κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων, ο Τραμπ έγραφε επί λέξη στην σχετική του ανάρτηση: «Μια μεγάλη μέρα για την Παγκόσμια Ειρήνη! Το Ιράν θέλει να συμβεί, έφτασαν στα όρια τους! Το ίδιο και όλοι οι άλλοι! Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θα βοηθήσουν με την αύξηση της κυκλοφορίας στα Στενά του Ορμούζ. Θα υπάρξουν πολλές θετικές δράσεις! Θα βγουν πολλά χρήματα». Δυσκολεύομαι πάντως να βρω πώς μπορεί να συνδέεται η παγκόσμια ειρήνη με τα πολλά χρήματα. 

Όσο ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει μηδενικά πίσω από φλεγόμενες συγκρούσεις, ξεγυμνώνοντας όλα του τα αρχικά  αφηγήματα, επιστρέφω σε αυτό με το οποίο ξεκίνησα. Ένας πόλεμος και μάλιστα άνευ λόγου, δεν μπορεί παρά μόνο χαμένους να έχει. Και από τους μεγαλύτερους χαμένους είναι ο Λίβανος. Που συνεχίζει να σφυροκοπάται από τις ισραηλινές δυνάμεις χωρίς καν – έστω και σαν σκέψη –  να υπάρχει στην διαπραγματευτική διαδικασία οι μηχανές της οποίας προσπαθούν να ανακινήσουν τις τελευταίες ώρες.  

Ένας τόπος που μέχρι πριν λίγα χρόνια χαρακτηριζόταν το Παρίσι της Μέσης Ανατολής, σήμερα ρημάζεται ανηλεώς και καθημερινά με τα βαρίδια της Χεζμπολάχ να βυθίζουν την χώρα όλο και πιο βαθιά στην αφάνεια και οδηγώντας την με μαθηματική ακρίβεια σε εσωτερικές διαιρέσεις. Διαιρέσεις που είναι ικανές να φέρουν για ακόμη μια φορά στον Λίβανο τον διχασμό με τη χώρα να μην είναι πλέον αντιμέτωπη μόνο με τον πόλεμο αλλά και με τον εμφύλιο.