ALPHA της Κυριακής

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι μόνο να ρίχνεις χαρτιά στην κάλπη Είναι και να πείθεται η κοινωνία ότι το αποτέλεσμα έχει λογική

Η Κυπριακή Δημοκρατία κατάφερε και πάλι να καινοτομήσει. Εκεί που άλλες χώρες ψάχνουν τρόπους να ενισχύσουν τη δημοκρατία, εμείς ανακαλύψαμε πώς μπορεί κάποιος να γίνει βουλευτής με λιγότερες ψήφους απ’ όσες χρειάζονται για να βγεις πρόεδρος Μαθητικού Συμβουλίου σε Λύκειο στην Λευκωσία!

Διακόσιες ογδόντα ψήφοι.

Τόσοι άνθρωποι περίπου μαζεύονται σε έναν μέτριο κυπριακό γάμο πριν αρχίσει το πρώτο ζεϊμπέκικο. Τόσοι είναι οι συγγενείς και οι κουμπάροι ενός γνωστού παράγοντα χωριού. Τόσοι χρειάζονται για να γεμίσει μια καφετέρια Κυριακή πρωί στη Λευκωσία. Και όμως, στην Κύπρο του 2026, αρκούν για να αποκτήσεις βουλευτική έδρα, γραφείο, προσωπικό, αυτοκίνητο, επιρροή και το δικαίωμα να αποφασίζεις για το μέλλον μιας χώρας! Viva Colombia! Μεταξύ μας… ΟΥΤΕ στην Κολομβία δεν μπορεί να συμβεί αυτό!

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο κόσμος γελά με την πολιτική.

Το πρόβλημα δεν είναι ο συγκεκριμένος νεαρός… Ο άνθρωπος έπαιξε με την τύχη και αξιοποίησε το σύστημα όπως είναι στημένο. Αν το εκλογικό σύστημα αποφάσιζε αύριο ότι βουλευτής γίνεται όποιος φέρει τους περισσότερους φίλους στο πανηγύρι του χωριού, πάλι κάποιοι θα εκλέγονταν. Επί της ουσίας, το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο εκλογικός νόμος! Ένα παράλογο σύστημα, που μετατρέπει τη λαϊκή βούληση σε μαθηματικό ανέκδοτο.

Το ερώτημα είναι απλό. Πως η Αναστασία Ανθούση του ΔΗΣΥ με 7606 ψήφους δεν απέκτησε έδρα στην Βουλή των Κυπρίων και κυρίως πως ο Μπάρος με 280 ψήφους μοστράρει πλέον ως Βουλευτής; Είναι αυτό Δημοκρατία; Μάλλον όχι… γιατί βασικός κανόνας της Δημοκρατίας είναι ο σεβασμός της πλειοψηφίας. Ας πάμε με τα βασικά: Η πλειοψηφία είναι θεμελιώδης αρχή της δημοκρατίας! Ετυμολογικά σημαίνει «περισσότερες ψήφους», με την δημοκρατία να βασίζεται ακριβώς στην αρχή ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται από τη βούληση των περισσότερων πολιτών. Είναι ή δεν είναι WTF ο Εκλογικός Νόμος;

Ως αποτέλεσμα, άνθρωποι με όραμα που στήριξαν πραγματικές κοινωνικές ομάδες, που έκαναν εκστρατείες, που έπεισαν χιλιάδες πολίτες να τους ψηφίσουν, την επόμενη μέρα των «δημοκρατικών» εκλογών απλώς παρακολουθούσαν από την τηλεόραση κάποιον να εκλέγεται με ψήφους που αντιστοιχούν σε Διαχειριστική Επιτροπή πολυκατοικίας πχ της 360 στην Μακαρίου.  

Αυτό δεν είναι δημοκρατική εκπροσώπηση. Είναι πολιτικό glitch – δηλαδή Εκλογικό σφάλμα.

Η Κύπρος κατάφερε να δημιουργήσει ένα εκλογικό σύστημα όπου η αξία της ψήφου εξαρτάται από το πού μένεις και από το πόσο ευνοεί η αριθμητική το κόμμα σου. Δηλαδή η ψήφος ενός πολίτη στη Λευκωσία μπορεί να αξίζει δεκαπλάσια λιγότερο από μια ψήφο σε μικρή επαρχία. Και μετά απορούμε γιατί ο κόσμος νιώθει ότι η πολιτική είναι κοροϊδία.

Φανταστείτε να εφαρμοζόταν η ίδια λογική παντού… και εξηγώ: Να μπαίνει κάποιος στο Πανεπιστήμιο με 3 στα 20 επειδή η σχολή του είχε «ειδική κατανομή». Να γίνεται γιατρός επειδή «βγήκε το υπόλοιπο» ή πέτυχε Μέσο Όρο. Να παίρνει κάποιος δίπλωμα πιλότου επειδή κάποιος είναι καλός στην γεωγραφία έστω ένα απέτυχε στο μάθημα της προσγείωσης! Θα έμπαινες σε αυτό το αεροπλάνο εάν γνώριζες; Ε ΟΧΙ δεν θα έμπαινες; Ε τότε σαν πολίτες γιατί να εμπιστευτούμε αυτόν τον Εκλογικό Νόμο; Γιατί να ψηφίζουμε και γιατί να εμπιστευόμαστε την ολότητα της Βουλής των Κυπρίων;

Σε σοβαρές χώρες, οι εκλογικοί νόμοι προσπαθούν τουλάχιστον να προστατεύσουν μια στοιχειώδη λογική νομιμοποίησης. Προσπαθούν να προστατεύσουν τον πολίτη – τον ψηφοφόρο! Υπάρχουν κατώτατα όρια, φίλτρα, δικλίδες ασφαλείας. Όχι επειδή είναι τέλειες οι δημοκρατίες τους, αλλά επειδή καταλαβαίνουν κάτι βασικό: η πολιτική εκπροσώπηση πρέπει να έχει πραγματική κοινωνική βάση. Εάν υπάρχει άλλη δημοκρατική χώρα στον πλανήτη που έχει εκλέξει Βουλευτή με 280 ψήφους… please, please, please, let me know.

Στην Κύπρο, αντίθετα, έχουμε μετατρέψει την εκλογική διαδικασία σε λογιστική άσκηση για δυνατούς λύτες. Ο πολίτης ψηφίζει, μετά εμφανίζονται ποσοστά, δεύτερες κατανομές, υπόλοιπα, έδρες που αλλάζουν επαρχίες, συνδυασμοί και τελικά βγαίνει ένα αποτέλεσμα που πολλές φορές δεν βγάζει νόημα.

Και το χειρότερο; Το πολιτικό σύστημα το αντιμετωπίζει περίπου σαν φυσιολογικό.

Ε όχι… Δεν είναι φυσιολογικό να χρειάζεσαι χιλιάδες ψήφους για να μείνεις εκτός και 280 για να μπεις στη Βουλή. Δεν είναι φυσιολογικό ο πολίτης να αισθάνεται ότι η ψήφος του έχει διαφορετικό βάρος ανάλογα με τον ταχυδρομικό του κώδικα. Και σίγουρα δεν είναι φυσιολογικό να παρουσιάζεται αυτό ως «επιτυχία της δημοκρατίας».

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι μόνο να ρίχνεις χαρτιά στην κάλπη. Είναι και να πείθεται η κοινωνία ότι το αποτέλεσμα έχει λογική.

Και συγγνώμη, αλλά όταν βουλευτής εκλέγεται με 280 ψήφους, τότε δεν έχουμε πολιτικό σύστημα. Έχουμε επεισόδιο σατιρικής εκπομπής που ξέφυγε και έγινε πραγματικότητα.